8:1Nang magkagayo'y pinisan ni Salomon ang mga matanda ng Israel at ang lahat na pangulo sa mga lipi, ang mga prinsipe sa mga sangbahayan ng mga magulang ng mga anak ni Israel, sa haring Salomon sa Jerusalem, upang iahon ang kaban ng tipan ng Panginoon mula sa bayan ni David na siyang Sion.
8:2At ang lahat na lalake sa Israel ay nagpisan kay haring Salomon sa kapistahan, sa buwan ng Ethanim, na siyang ikapitong buwan.
8:3At ang lahat na matanda sa Israel ay naparoon, at binuhat ng mga saserdote ang kaban.
8:4At kanilang iniahon ang kaban ng Panginoon, at ang tabernakulo ng kapisanan, at ang lahat na banal na kasangkapan na nasa Tolda; iniahon nga ang mga ito ng mga saserdote at ng mga Levita.
8:5At ang haring Salomon at ang buong kapulungan ng Israel na nangagpisan sa kaniya, ay mga kasama niya sa harap ng kaban, na naghahain ng mga tupa at mga baka, na di masasaysay o mabibilang man dahil sa karamihan.
8:6At ipinasok ng mga saserdote ang kaban ng tipan ng Panginoon sa karoroonan, sa loob ng sanggunian ng bahay, sa kabanalbanalang dako, sa ilalim ng mga pakpak ng mga querubin.
8:7Sapagka't nangakabuka ang mga pakpak ng mga querubin sa dako ng kaban, at ang mga querubin ay nagbibigay kanlong sa kaban at sa mga pingga niyaon sa ibabaw.
8:8At ang mga pingga ay nangapakahaba, na ang mga dulo ng mga pingga ay nakikita mula sa dakong banal sa harap ng sanggunian; nguni't hindi nangakikita sa labas: at nandoon hanggang sa araw na ito.
8:9Walang anomang bagay sa kaban liban sa dalawang tapyas na bato na inilagay ni Moises doon sa Horeb, nang ang Panginoon ay makipagtipan sa mga anak ni Israel, nang sila'y lumabas sa lupain ng Egipto.
8:10At nangyari, nang ang mga saserdote ay magsilabas sa dakong banal, na napuno ng ulap ang bahay ng Panginoon.
8:11Na anopa't ang mga saserdote ay hindi makatayo upang mangasiwa dahil sa ulap: sapagka't napuno ng kaluwalhatian ng Panginoon ang bahay ng Panginoon.
Pumasok ang Sion sa talang ito bilang isang lugar na maaaring sakupin. Bago mapuno ng pangalan nito ang mga awit at pangako, hawak muna ito ng mga Jebuseo bilang kutang pinangangalagaan. Sinakop ito ni David, tinirhan, at binigyan ng kanyang pangalan. Hindi dapat mawala ang mga unang batong ito dahil sa bigat ng kahulugang makukuha ng Sion sa bandang huli.
Pagkilala sa parehong lugar, hindi ikalawang pananakop, ang pagsasabing ito ang lungsod ni David. Kuta, tanggulan, at lungsod ni David ang mga tawag sa lugar na nagbago ng may hawak. Tiyak pa ang saklaw ng lugar, kaya nailalarawan ang pagtatayo mula sa Millo papaloob. Hangganan at gawaing pagtatayo ang simula ng pangalang lalawak nang husto ang kahulugan.
Nasa kasunod na talata, 5:10, ang dahilan ng paglakas ni David: kasama niya ang PANGINOON, Diyos ng mga hukbo. Hindi iniatang ang lahat sa mahusay na daanang pinasukan o sa bagong tirahang prestihiyoso. Sa puntong ito, nagsama ang tirahan ng hari at ang nasakop na kuta. Wala pa ang templo. Hindi sabay-sabay dumarating ang lahat ng kahulugan ng Sion.