[Verse 1] Naghihintay ang apat na hangin sa mga sulok. Huminto ang paghuhukom para sa tatak. Mula sa bawat lipi ng Israel, isang daan at apatnapu't apat na libo ang binilang, nasa kanila ang pangalan ng Diyos na buhay. [Refrain] Sino silang nakaputi? Nagmula sila sa malaking kapighatian. Nilabhan nila ang damit sa dugo ng Kordero; ngayon ay nasa harap sila ng trono. [Verse 2] Walang bansang makabibilang sa karamihan, mula sa bawat lipi, bayan, at wika. Mga palaspas ang nakataas sa kanilang kamay; ang kaligtasan ay sa Diyos at sa Kordero. Nagpatirapa ang mga anghel at matatanda, sumagot ng pagpapala, luwalhati, karunungan, at kapangyarihan. [Interlude] [Verse 3] Wala nang gutom. Wala nang uhaw. Hindi sila pasasakitan ng init ng araw. Ang Kordero sa gitna ang kanilang Pastol, inaakay sila sa mga bukal ng buhay; pinapawi ng Diyos ang bawat luha sa kanilang mata. [Bridge] Bumukas ang ikapitong tatak. Tumahimik ang langit nang halos kalahating oras. Umakyat ang insenso kasama ng dalangin ng mga banal; ibinagsak sa lupa ang apoy mula sa dambana, mga tinig, kulog, kidlat, lindol. [Outro] Sa harap ng trono, araw at gabi, naglilingkod ang karamihang nakaputi.