Pumasok ang mahal ko sa kanyang hardin; Nakahanda ang piging at mabango ang silid. Ako'y natutulog ngunit gising ang puso; Marahang kumatok ang kanyang tinig sa pinto. Tinawag niya akong kapatid, mahal, at dalisay; Basang-basa siya ng hamog sa gabi. Nagtagal akong bumangon mula sa pahinga; Pagbukas ko, wala na siya sa labas. Nabasa ng mira ang aking mga kamay; Parang umalis ang kaluluwa nang maalala ang tinig. Hinanap ko siya ngunit hindi ko natagpuan; Tumawag ako ngunit walang sumagot. Sinaktan ako ng mga bantay habang naglalakad; Kinuha ang belo at iniwan akong sugatan. Mga anak na babae ng Jerusalem, kapag nakita ninyo siya, Sabihing ako'y nanghihina sa pag-ibig. Ano ang naiiba sa iyong minamahal? Bakit ganito kalalim ang iyong paghahanap? Maningning siya at nangingibabaw sa sampung libo; Ginto ang kanyang ulo at maitim ang buhok. Parang kalapati sa tubig ang mga mata; Parang hardin ng bango ang pisngi at labi. Parang gintong may hiyas ang kanyang mga kamay; Parang garing na may asul ang kanyang katawan. Parang haliging marmol ang kanyang mga binti; Matamis ang bibig, at kaibig-ibig ang lahat sa kanya. Ito ang aking mahal at pinakamalapit na kaibigan; Lubos siyang kaibig-ibig.