[Intro] Humingi ng ulan kapag nabubuo ang huling ulap, humingi sa PANGINOON na gumagawa ng kidlat. Walang laman ang sagot ng diyus-diyosan, huwad ang panaginip; siya lamang ang nagbibigay ng damo at ani sa bukid. [Verse 1] Kasinungalingan ang sabi ng mga terafim, aliw na walang laman ang dala ng manghuhula. Naglalakad ang bayan na parang tupang walang pastol, balisa sa ilalim ng tuyong kalangitan. [Chorus] Humingi kayo ng ulan sa PANGINOON, hindi sa inukit na bibig o bayarang tugon. Siya ang nagpapadala ng ambon at nagpapasibol sa bukid, pinalalakas ang kawan at ibinabalik ang sigla. Humingi kayo ng ulan sa PANGINOON, hayaang alalahanin ng tuyong lupa ang Nagbibigay. [Verse 2] Mula sa Juda ang panulok, pako at busog, may mga pinunong tatayo sa kanilang lugar. Lalakad silang matapang sa gitna ng labanan, sapagkat kasama nila ang PANGINOON sa bawat hakbang. [Verse 3] Sisitsitan niya ang nangalat at sila'y babalik, mula Egipto at Asiria, mula malayong lupain. Dagat at ilog ay magbibigay ng landas, at ang yabang ng kaharian ay bababa rin. [Bridge] Tatanggapin sila ng Gilead at Lebanon, parang kulang ang lupa sa dami ng umuuwi. Palalakasin sa pangalan ng PANGINOON, at sa kanyang biyaya sila lalakad muli. [Chorus] Humingi kayo ng ulan sa PANGINOON, hindi sa pastol na kumikita sa huwad na tugon. Tinitipon niya ang malayo, binibigyan ng tahanan, at pinatatatag ang hakbang sa landas ng Sion. [Outro] Hindi diyus-diyosan ang ulap; may Nagbibigay ang ulan.