Josue 6:3-5
Pitong saserdote sa unahan ng kaban ay magdadala ng pitong pakakak
Binibilang ang plano nang tig-pipito, at ang hudyat ng sigaw ay ang tunog ng sungay at hindi utos ng isang pinuno.
Talata sa talata
- 6:3
Ang paglibot ay pag-ikot sa lungsod, hindi pagsukat sa laki nito.
- 6:4
Ang Hebreong shofar ay instrumentong yari sa sungay; ibang salitang Hebreo ang tawag sa mga pilak na trumpeta sa Mga Bilang 10.
- 6:5
Ang pagbagsak ng pader ang ipinangakong resulta, hindi paliwanag ng pisikal na sanhi nito.











Mas maraming detalye tungkol sa bilang ng mga saserdote kaysa sa mga sandata ang plano ng labanan. Pitong saserdote, pitong tambuli, pitong araw, at pitong pag-ikot sa huling araw: masyadong tiyak ang pagkakaayos upang ituring na biglaang diskarte lamang. Naroon ang mga mandirigma, ngunit ang kaban at ang mga kasama nito ang nasa sentro ng mga tagubilin. Ang Jerico ay isang lungsod na inaangkin ng PANGINOON, hindi basta sagabal sa kampanya ni Josue.
May tiyak ding tungkulin ang mga tambuli. Ang mahabang tunog ang hudyat para sumigaw ang bayan; hindi inilalarawan ang instrumento o ang sigaw bilang paraang pisikal na magpapaguho ng bato. Nauna ang pangakong babagsak ang pader bago pa may tumunog. Mahalaga ang pagkakasunod na iyon. Gawa ng Diyos ang inilalahad ng Aklat ni Josue, hindi isang sinaunang eksperimento sa lakas ng tunog. Maging ang huling pag-usad ay itinakda: ang bayan ay sasampa ang bawa't isa'y tapatan sa harap niya. Hindi kailangang magsiksikan sa iisang makipot na tarangkahan. Ang mismong harang ang mawawalan ng silbi bilang harang.