1 Hari 17:10-12
Upang aming makain, bago kami mamatay
Isinaad niya ang kaniyang kalagayan nang hindi nagmamakaawa. Ang hinihingi sa kaniya ay ang huling mayroon siya, at malinaw niyang sinabi ito.
Talata sa talata
- 17:10
Inilalagay ng 17:9 ang Sarepta sa teritoryo ng Sidon; binabanggit din ito sa Lucas 4:26.
- 17:12
Ang Hebreong kad, na gusi sa Ang Dating Biblia, ay sisidlang pambahay, hindi bariles na kahoy.
- 17:12
Ang ihanda ay pagluluto ng harina at langis. Walang tinapay nang humingi si Elias: ako'y wala kahit munting tinapay, sabi ng babae.












Ang babaeng itinalagang magpakain sa propeta ay halos walang mailuto. Sinabi na sa talata 9 na inutusan ng Diyos ang isang balo sa Sarepta na tustusan si Elias; inilalatag naman ng talata 12 ang kanyang mga natitira. Isang dakot na harina. Kaunting langis. Dalawang patpat. Dinala ng pangako si Elias sa isang tahanang naghahanda ng huling pagkain, hindi sa isang lihim na kamalig na hindi inabot ng taggutom.
Unti-unting lumilinaw ang kalagayan sa pag-uusap. Handa siyang kumuha ng tubig; nang humingi pa ng tinapay si Elias, saka lumabas kung gaano kalaki ang kanyang pangangailangan. Wala siyang lutong tinapay na maibibigay. May mga sangkap pa para sa isang huling pagluluto. Nagtatapos ang kanyang pangungusap sa kamatayan, walang palamuti. Hindi kailangang magdagdag ng luha ang 1 Mga Hari upang maging mabigat ang gayong kaliit na sukat.
Mahalaga ang sisidlan dahil hindi pa ito tanda ng kasaganaan. Sukatan pa ito ng nauubos. Dumarating naman si Elias bilang isa pang nangangailangan ng pagkain. Nagsisimula rito ang pagkakaloob ng Diyos sa pagtatagpo ng dalawang pangangailangan sa pintuang-bayan: sa propeta at sa balong itinalagang magpakain sa kanya. Walang dalang kamalig ang alinman.