Pangako ng Diyos kay Abraham: mga bituin sa langit

Sinabi ng Diyos kay Abram na iwan ang kaniyang bansa, mga kamag-anak at bahay ng kaniyang ama. Ipapakita ng Diyos sa kaniya ang isang lupain. Nangako ang Diyos na gagawin si Abram na isang dakilang bansa, pagpapalain siya, gagawing dakila ang kaniyang pangalan, at gagawin siyang isang pagpapala. Sinabi rin ng Diyos na sa pamamagitan niya ay pagpapalain ang lahat ng sambahayan sa lupa.

Sumunod si Abram. Umalis siya sa Haran nang pitumpu't limang taong gulang siya. Sumama sa kaniya si Sarai, ang kaniyang asawa. Sumama rin si Lot, anak ng kaniyang kapatid. Dinala nila ang kanilang mga ari-arian at ang mga taong kasama nila, at nakarating sila sa Canaan.

Naglakbay si Abram sa lupain patungong Sichem at sa kapatagan ng Moreh. Naninirahan noon sa lupain ang mga Cananeo. Doon nagpakita ang PANGINOON kay Abram at ipinangako ang lupain sa kaniyang mga inapo. Nagtayo si Abram ng isang dambana para sa PANGINOON. Kalaunan ay lumipat siya malapit sa Bethel, nagtayo ng kaniyang tolda, gumawa ng isa pang dambana, at tumawag sa pangalan ng PANGINOON.

Pagkatapos ng mga bagay na ito, dumating kay Abram sa isang pangitain ang salita ng PANGINOON. Sinabi ng Diyos kay Abram na huwag matakot at na siya ang kalasag at malaking gantimpala ni Abram. Wala pa ring anak si Abram. Sinabi ng Diyos sa kaniya na ang sarili niyang anak na lalaki ang magiging tagapagmana niya. Pagkatapos ay dinala ng Diyos si Abram sa labas at sinabi sa kaniya na tumingin sa langit at bilangin ang mga bituin, kung kaya niya. Sinabi ng Diyos na magiging gayon karami ang mga inapo ni Abram. Naniwala si Abram sa PANGINOON, at ibinilang iyon ng PANGINOON sa kaniya bilang katuwiran.

Sa Genesis 12, tinawag ng Diyos si Abram na iwan ang kaniyang bansa, mga kamag-anak at bahay ng kaniyang ama at pumunta sa isang lupaing ipapakita ng Diyos sa kaniya. Kalakip ng utos na iyon ang pambihirang mga pangako ng Diyos. Gagawin niyang isang dakilang bansa si Abram, pagpapalain siya, gagawing dakila ang kaniyang pangalan at gagawin siyang isang pagpapala. Sinabi rin ng Diyos na sa pamamagitan ni Abram ay pagpapalain ang lahat ng sambahayan sa lupa.

Umalis si Abram ayon sa sinabi ng PANGINOON. Pitumpu't limang taong gulang siya nang umalis sa Haran. Sumama sa kaniya si Sarai na kaniyang asawa at si Lot na anak ng kaniyang kapatid. Dinala rin ni Abram ang kanilang mga ari-arian at ang mga taong nakuha nila sa Haran. Canaan ang kanilang pupuntahan, at malinaw na sinasabi ng Genesis na nakarating sila roon.

Dumaan si Abram sa lupain hanggang sa Sichem at sa kapatagan ng Moreh. Naroon noon sa lupain ang mga Cananeo, isang mahalagang detalye dahil sumunod na nagpakita ang Diyos kay Abram at ipinangako ang lupaing iyon sa kaniyang mga inapo. Nagtayo roon si Abram ng isang dambana para sa PANGINOON. Kalaunan ay lumipat siya sa isang bundok sa silangan ng Bethel, itinayo ang kaniyang tolda na nasa kanluran ang Bethel at nasa silangan ang Hai, nagtayo ng isa pang dambana, at tumawag sa pangalan ng PANGINOON. Pagkatapos ay nagpatuloy siya patungong timog.

Muling binabalikan ng Genesis 15 ang pangako ng Diyos. Dumating kay Abram sa isang pangitain ang salita ng PANGINOON at sinabi sa kaniyang huwag matakot. Sinabi ng PANGINOON na siya ang kalasag ni Abram at napakalaking gantimpala nito. Ngunit itinuro ni Abram ang isang malaking problema: wala pa rin siyang anak. Sinabi ni Abram na ang kaniyang katiwala ay si Eliezer ng Damasco at na isang ipinanganak sa kaniyang sambahayan ang kaniyang tagapagmana. Sumagot ang PANGINOON na hindi ang taong ito ang magiging tagapagmana ni Abram. Ang magiging tagapagmana ni Abram ay magmumula sa sarili niyang katawan.

Pagkatapos ay dinala ng Diyos si Abram sa labas. Sinabi niya sa kaniyang tumingin sa langit at bilangin ang mga bituin, kung kaya niyang bilangin ang mga iyon. Sinabi ng Diyos na magiging gayon karami ang mga inapo ni Abram. Napakalaki ng larawang iyon, samantalang napakaliit pa rin ng kasalukuyang kalagayan ni Abram. Hindi sinasabi ng talata na biglang nagkaroon ng anak si Abram sa sandaling iyon. Sa halip, sinasabi nito kung ano ang ginawa ni Abram sa pangako ng Diyos: naniwala siya sa PANGINOON.

Pagkatapos ay ibinibigay ng Genesis ang mahalagang pahayag ng salaysay. Naniwala si Abram, at ibinilang iyon ng PANGINOON sa kaniya bilang katuwiran. Ang pangako tungkol sa mga inapo ay hindi nakabatay sa nakikita na ni Abram. Sa bahaging ito ng salaysay, nasa kaniya ang salita ng Diyos at pinagtiwalaan niya ito.