Manna mula sa langit at tubig mula sa bato

Sa ikalawang buwan matapos umalis sa Egipto, dumating ang mga anak ni Israel sa ilang ng Sin. Nagreklamo ang mga tao kina Moises at Aaron dahil sa gutom. Sinabi ng Panginoon kay Moises na magpapaulan siya ng tinapay mula sa langit. Bawat araw, titipunin ng mga tao ang kailangan nila. Sa ikaanim na araw, dalawang beses ang dami na kanilang titipunin.

Nang gabing iyon, dumating ang mga pugo at napuno ang kampo. Kinaumagahan, nang mawala ang hamog, may maliliit at bilog na bagay sa lupa. Hindi alam ng mga tao kung ano ang mga iyon. Sinabi ni Moises na iyon ang tinapay na ibinigay sa kanila ng Panginoon upang kainin. Tinawag nila itong mana. Maputi ito na gaya ng binhi ng kulantro, at ang lasa nito ay gaya ng manipis na tinapay na may pulot.

Tuwing umaga ay nagtitipon ng mana ang mga tao. Kapag sinubukan nilang itabi hanggang kinaumagahan ang karaniwang mana para sa araw na iyon, nasisira ito. Ngunit nanatiling mabuti ang sobrang tinipon sa ikaanim na araw para sa Sabbath. Sa ikapitong araw ay walang mana na matitipon. Kumain ng mana ang Israel sa loob ng apatnapung taon.

Kalaunan, nagkampo ang mga tao sa Rephidim, kung saan walang tubig na maiinom. Muli silang nagreklamo. Tumawag si Moises sa Panginoon. Sinabi ng Panginoon na dalhin niya ang kaniyang tungkod at ilan sa mga matatanda ng Israel sa isang bato sa Horeb. Hinampas ni Moises ang bato ayon sa iniutos, at lumabas ang tubig para mainom ng mga tao.

Sa ikalawang buwan matapos umalis sa Egipto, naglakbay ang mga anak ni Israel mula sa Elim patungo sa ilang ng Sin. Nagreklamo ang buong kapulungan laban kina Moises at Aaron dahil gutom sila. Naalala nila ang pagkain sa Egipto at inakusahan ang kanilang mga pinuno na dinala sila sa ilang upang mamatay sa gutom.

Sinabi ng Panginoon kay Moises na magpapaulan siya ng tinapay mula sa langit. Ang mga tao ay titipon ng bahagi para sa bawat araw, at dalawang beses ang dami sa ikaanim na araw. Sinabi nina Moises at Aaron sa Israel na narinig ng Panginoon ang kanilang mga reklamo. Nagpakita sa ulap ang kaluwalhatian ng Panginoon, at nangako ang Panginoon ng karne sa gabi at tinapay sa umaga.

Dumating ang mga pugo sa kampo nang gabing iyon. Kinaumagahan, nang mawala ang hamog, may maliliit at bilog na bagay sa lupa. Tinanong ng mga tao kung ano iyon, at sinabi ni Moises na iyon ang tinapay na ibinigay sa kanila ng Panginoon. Tinawag nila itong mana. Maputi ito na gaya ng binhi ng kulantro at ang lasa ay gaya ng manipis na tinapay na may pulot.

Ang bawat tao ay nagtipon ayon sa kaniyang pangangailangan. Ang mga nagtipon ng marami ay walang labis, at ang mga nagtipon ng kaunti ay hindi nagkulang. Sinabi ni Moises na huwag nila itong itabi hanggang umaga, ngunit may ilan na gumawa pa rin nito. Nagkaroon ng mga uod ang manang iyon at bumaho. Sa ikaanim na araw, dalawang beses ang dami ng kanilang tinipon. Sa pagkakataong ito, nanatiling mabuti ang sobrang mana para sa Sabbath, kung kailan walang manang makikita. May ilan pa ring lumabas upang maghanap sa ikapitong araw, ngunit wala silang nakita. Isang bahagi ng mana ang itinabi para sa mga susunod na salinlahi, at kumain ng mana ang Israel sa loob ng apatnapung taon.

Ang sumunod na salaysay ay naganap sa Rephidim. Walang tubig na maiinom ang mga tao. Nakipagtalo sila kay Moises at nagtanong kung kasama ba nila ang Panginoon. Tumawag si Moises sa Panginoon. Sinabi ng Panginoon na dalhin niya ang kaniyang tungkod at ilan sa mga matatanda ng Israel sa bato sa Horeb. Hinampas ni Moises ang bato sa harap nila, at lumabas ang tubig para sa mga tao.

Tinawag ni Moises ang lugar na Massa at Meriba dahil doon nakipagtalo ang Israel at sinubok ang Panginoon. Kapag pinagsama, ipinakikita ng dalawang kabanata ang paulit-ulit na pangangailangan sa pagkain at tubig, ang paulit-ulit na pagrereklamo ng mga tao, at ang paulit-ulit na paglalaan ng Panginoon.