Ang malaking larawan
Sumasagot ang nagdurusang si Job sa mga kaibigan at pakiramdam niya ay malapit na siyang mamatay. Panunuya ang dala ng kanilang pangangatwiran sa halip na suportang kailangan niya. Humihiling siya sa Diyos ng isang taong maninindigan para sa kanya. Kasabay nito, sinasabi niyang walang pag-unawa ang mga kaibigan. Mahina ang kanyang katawan, nabigo ang mga plano, at madilim ang hinaharap. Ipinapahayag ng kabanata ang kawalan ng pag-asang iyon nang hindi ginagawang ginhawa ang mga tiyak na sagot ng kaibigan.
Sa kabanatang ito
- Pakiusap para sa Maaasahang Suporta Job 17:1-5
Sinabi ni Job na nauubos ang kanyang hininga at handa na ang libingan.
- Hindi Napapawi ng Kutya ang Katapatan Job 17:6-10
Sinabi ng nagdurusa na ginawa siyang usap-usapan ng Diyos, isang taong binabanggit ng iba nang may paghamak.
- Libingan ang Pumalit sa mga Plano Job 17:11-16
Pakiramdam ni Job ay tapos na ang kanyang mga araw at naputol na ang mga pag-asa sa buhay.
Pangunahing katotohanan
Dahil sa lungkot, naghahanap si Job ng suporta. Ngunit dahil sa sakit at papalapit na kamatayan, tila walang laman ang mga pahayag ng pag-asa ng kanyang mga kaibigan.
Kasulatan sa tabi ng buod
Job · Ang Dating Biblia 1905 · 16Job 17:1-5
Pakiusap para sa Maaasahang Suporta
Sinabi ni Job na nauubos ang kanyang hininga at handa na ang libingan. Napapaligiran siya ng mga manunuya kaya laging nasa harap niya ang kanyang hirap. Humihiling siya sa Diyos ng panagot, gaya ng isang taong gumagarantiya sa kaso ng iba. Tila walang taong handang humawak sa kanyang kamay bilang katulong. Sabi niya, ipinagkait ng Diyos ang pag-unawa sa mga kaibigan at hindi dapat itaas ang mga ito. Nagbabala rin siya laban sa pagpuri sa kaibigan upang makinabang. Kailangan ni Job ng mapagkakatiwalaang tatayo sa tabi niya. Ngunit tila hindi makita ng mga naroon ang kahulugan ng kanyang pagdurusa.
Sa araw-araw na buhay
Naghihintay ang tinanggal na tagapagpatakbo ng makina sa tanggapan ng unyon. Hawak niya ang apelang walang gustong pumirma. Inuulit ng mga kasamahan ang mga sabi-sabi ngunit ayaw tingnan ang tala ng kanyang trabaho. Hiniling niya sa tagapag-ayos ng unyon na samahan siya sa pagdinig. Wala siyang saksi dahil sa kanilang pananahimik. Suporta mula sa Diyos ang hinahanap ni Job habang inaasahan ang kamatayan, hindi lamang muling pagsisiyasat sa pagkakatanggal sa trabaho.
Pansinin
Job 17:3 Ginagamit ng hiling ang larawan ng panagot at magkahawak na kamay. Maaasahang suporta ang hinahanap ni Job, hindi isa pang talumpati tungkol sa dapat niyang maramdaman.
Job 17:1-5
Ang Dating Biblia 19051Ang aking diwa ay nanglulumo, ang aking mga kaarawan ay natatapos, ang libingan ay handa sa akin.
2Tunay na may mga manunuya na kasama ako, at ang aking mata ay nananahan sa kanilang pamumungkahi.
3Magbigay ka ngayon ng sangla, panagutan mo ako ng iyong sarili; sinong magbubuhat ng mga kamay sa akin?
4Sapagka't iyong ikinubli ang kanilang puso sa pagunawa: kaya't hindi mo sila itataas.
5Ang paglililo sa kaniyang mga kaibigan upang mahuli, ang mga mata nga ng kaniyang mga anak ay mangangalumata.
Job 17:6-10
Hindi Napapawi ng Kutya ang Katapatan
Sinabi ng nagdurusa na ginawa siyang usap-usapan ng Diyos, isang taong binabanggit ng iba nang may paghamak. Lumalabo ang kanyang mga mata sa lungkot, at parang anino na ang kanyang katawan. Sabi niya, magugulat ang matuwid at tututulan ang taong di-banal. Magpapatuloy sa kanilang landas at lalakas ang gumagawa ng tama. Saka niya tuwirang hinarap ang mga kaibigan at hinamong sumubok muli. Wala siyang makitang karunungan sa kanila. Hindi niya tinatanggap ang paliwanag nilang may sala siya kahit nanghihina ang kanyang katawan.
Sa araw-araw na buhay
Dumaan ang maling sinisising tagahatol sa laro sa harap ng nangungutyang mga manonood upang kunin ang kanyang mga tala ng laban. Nanginginig ang kanyang mga kamay, ngunit pinanatili niya ang tala ayon sa nakita niya. Binasa ng isa pang opisyal ang mga tala at tumayo sa tabi niya laban sa mga insulto. Hindi binago ng panghahamak ng publiko ang mga katotohanang alam niya. Sinusubok ang katapatan ni Job sa gitna ng matinding pagkawala, na mas mabigat kaysa sa pinagtatalunang laban.
Pansinin
Job 17:9 Sa kabila ng sakit, sinasabi ni Job na nagpapatuloy sa kanilang landas ang matuwid. Ang kawalan niya ng pag-asa tungkol sa katawan ay hindi pagsang-ayong wala nang halaga ang katapatan.
Job 17:6-10
Ang Dating Biblia 19056Nguni't ginawa rin niya akong kakutyaan ng bayan: at niluraan nila ako sa mukha.
7Ang aking mata naman ay nanglalabo dahil sa kapanglawan. At ang madlang sangkap ko ay parang isang anino.
8Mga matuwid na tao ay matitigilan nito, at ang walang sala ay babangon laban sa di banal.
9Gayon ma'y magpapatuloy ang matuwid ng kaniyang lakad, at ang may malinis na mga kamay ay lalakas ng lalakas.
10Nguni't tungkol sa inyong lahat, magsiparito kayo ngayon uli; at hindi ako makakasumpong ng isang pantas sa gitna ninyo.
Job 17:11-16
Libingan ang Pumalit sa mga Plano
Pakiramdam ni Job ay tapos na ang kanyang mga araw at naputol na ang mga pag-asa sa buhay. Hindi tinutugunan ng pananalitang ginagawang araw ang gabi ang dilim na nakikita niya. Kung libingan ang kanyang hinihintay na tirahan, dilim ang kanyang higaan. Tinatawag niyang pinakamalapit na pamilya ang pagkabulok at mga uod. Ipinapahayag ng matitinding larawang ito kung gaano kapuno ng kamatayan ang kanyang pananaw sa hinaharap. Itinatanong niya kung saan na makikita ang kanyang pag-asa. Dinadala ng huling tanong ang pag-asa pababa sa alabok. Hindi nito ibinibigay ang maliwanag na wakas na inaakala ng mga kaibigan na maihahatid ng kanilang salita.
Sa araw-araw na buhay
Isinara ng may sakit na tagagawa ng relo ang kahong-hugutan na may mga plano para sa negosyong hindi na niya mabubuksan. Itinuturo ng bisita ang mga masasayang polyetong may alok, ngunit bumabalik ang tingin niya sa di-tapos na mga guhit. Kailangan munang marinig ang pagkawala ng hinaharap na iyon bago mag-alok ng bagong pangako. Lalo siyang nag-iisa dahil sa mga polyeto. Iniisip ni Job na mismong libingan na lamang ang kanyang sambahayan.
Pansinin
Job 17:14 Ginagamit ni Job para sa pagkabulok at mga uod ang mga tawag sa malalapit na kamag-anak. Ipinapakita nito kung paano pinalitan ng kamatayan ang buhay na hinaharap na dati niyang inaasahan.
Job 17:11-16
Ang Dating Biblia 190511Ang aking mga kaarawan ay lumipas, ang aking mga panukala ay nangasira, sa makatuwid baga'y ang mga akala ng aking puso.
12Kanilang ipinalit ang araw sa gabi: ang liwanag, wika nila, ay malapit sa kadiliman.
13Kung aking hanapin ang Sheol na parang aking bahay; kung aking ilatag ang aking higaan sa kadiliman:
14Kung sinabi ko sa kapahamakan: ikaw ay aking ama: sa uod: ikaw ay aking ina, at aking kapatid na babae;
15Nasaan nga ang aking pagasa? At tungkol sa aking pagasa, sinong makakakita?
16Lulusong sa mga pangawan ng Sheol, pagtataglay ng kapahingahan sa alabok.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Job 17:1 sa “Ang aking diwa ay nanglulumo, ang aking mga kaarawan ay natatapos, ang libingan ay handa sa akin.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Job 17:3: “Magbigay ka ngayon ng sangla, panagutan mo ako ng iyong sarili; sinong magbubuhat ng mga kamay sa akin?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Job 17:16 sa mambabasa ang “Lulusong sa mga pangawan ng Sheol, pagtataglay ng kapahingahan sa alabok.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang aking, kanilang, kaniyang, Kung, mata, akin na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- sangla
- Bagay na ibinibigay bilang katiyakan na tutuparin ang isang pananagutan.
- paglililo
- Pagtataksil o pandaraya sa taong nagtitiwala sa isang kaibigan.
- panukala
- Mga binabalak o nilalayong gawin sa hinaharap ng isang tao.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
