Ang malaking larawan
Pumalit sa mga alaala ng dangal ang kasalukuyang hirap ni Job. Siya ang lalaking pinag-aalinlanganan ng mga kaibigan ang asal dahil sa pagkawala at sakit. Inilalarawan niya ngayon ang mga nangungutya, ang pananakit na walang pahinga, at ang mga panalanging tila hindi naririnig. Masakit ang pananalita niya tungkol sa mga nagpapahirap sa kanya. Ipinapakita nito ang sarili niyang pakiramdam ng pagbagsak ng katayuan. Dati siyang tumutulong sa nangangailangan. Ngayon, wala siyang proteksiyon sa mga tao at tila iniwan siya ng Diyos. Wala siyang makitang malinaw na daang pabalik sa kapayapaan.
Sa kabanatang ito
- Kinukutya Siya ng Dating Hinamak Job 30:1-8
Sabi ni Job, pinagtatawanan na ngayon ng mga lalaking mas bata sa kanya ang kanyang pagkawasak.
- Parang Paglusob ang Panghahamak Job 30:9-15
Ginagawang paksa ng mga awit at insulto si Job ng mga nagpapahirap sa kanya.
- Nagiging Pagtutol ang Panalangin Dahil sa Sakit Job 30:16-23
Umaagos sa mga salita ni Job ang matinding sakit ng katawan.
- Dating Kabutihan, Kasalukuyang Pagdadalamhati Job 30:24-31
Nagtatanong si Job tungkol sa mga sigaw ng tulong sa gitna ng pagkawasak.
Pangunahing katotohanan
Inihahambing ni Job ang dating dangal sa pampublikong kahihiyan, walang tigil na sakit, at mga daing na walang sagot. Ayaw niyang ituring na maliit na pagkawala ang kanyang pagdurusa.
Kasulatan sa tabi ng buod
Job · Ang Dating Biblia 1905 · 31Job 30:1-8
Kinukutya Siya ng Dating Hinamak
Sabi ni Job, pinagtatawanan na ngayon ng mga lalaking mas bata sa kanya ang kanyang pagkawasak. May paghamak niyang binanggit ang kanilang mga ama, na hindi niya sana isinama kahit sa mga asong nagbabantay ng tupa. Inilalarawan niya ang gutom na mga itinakwil na naghuhukay ng ugat, itinaboy mula sa mga tahanan, at nakatira sa mga bato at palumpong. Itinuturing ngayon ng kanilang mga anak na mas mababa siya sa kanila. Galit na mga salita ito ni Job tungkol sa mga taong mababa ang tingin niya sa buhay. Matalim na pagbagsak ng sariling katayuan ang punto niya. Ipinaparinig ng salaysay ang kanyang kapaitan nang hindi ginagawang tuntunin ang paghamak niya para hatulan ang mahihirap.
Sa araw-araw na buhay
Narinig ng dating tagapangasiwa ng samahan ang tawa ng mga kasaping dati niyang binabale-wala ang mga kahilingan. Mahigpit niyang hinawakan ang ibinalik na mga susi at nagsimulang ilista sa kaibigan ang mga pagkakamali ng kanilang mga magulang. Totoo ang sakit niya, ngunit hinuhubog ng paghamak ang paraan ng pagsasalaysay. Kasama sa pagkawala ni Job ang malubhang sakit at pagkamatay ng mahal sa buhay, hindi lamang ang pagbaba ng katayuan sa lipunan.
Pansinin
Job 30:1 Nagsimula si Job sa paghahambing ng mga nangungutya sa mga taong dati niyang hinahamak. Ibinubunyag ng paglalarawan ang nasaktang dangal pati ang kalupitang kinakaharap niya ngayon.
Job 30:1-8
Ang Dating Biblia 19051Nguni't ngayo'y silang bata kay sa akin ay nagsisitawa sa akin, na ang mga magulang ay di ko ibig na malagay na kasama ng mga aso ng aking kawan.
2Oo, ang kalakasan ng kanilang kamay, sa ano ko mapapakinabangan? Mga taong ang kalusugan ng gulang ay lumipas na.
3Sila'y lata sa pangangailangan at sa kagutom; kanilang nginangata ang tuyong lupa, sa kadiliman ng kasalatan at kapahamakan.
4Sila'y nagsisibunot ng mga malvas sa tabi ng mabababang punong kahoy; at ang mga ugat ng enebro ay siyang kanilang pinakapagkain.
5Sila'y pinalayas mula sa gitna ng mga tao; sila'y sumisigaw sa likuran nila, na gaya ng sa likuran ng isang magnanakaw.
6Upang sila'y magsitahan sa nakatatakot na mga libis, sa mga puwang ng lupa, at ng mga bato.
7Sa gitna ng mabababang punong kahoy ay nagsisiangal; sa ilalim ng mga tinikan ay nangapipisan.
8Mga anak ng mga mangmang, oo, mga anak ng mga walang puring tao; sila'y mga itinapon mula sa lupain.
Job 30:9-15
Parang Paglusob ang Panghahamak
Ginagawang paksa ng mga awit at insulto si Job ng mga nagpapahirap sa kanya. Lumalayo sila sa kanya ngunit hindi nag-aatubiling lumura sa kanyang mukha. Naniniwala si Job na pinahina siya ng Diyos at inalis ng mga binata ang kanilang pagpipigil. Pinatitisod nila siya at hinaharangan ang daan. Inihahalintulad niya ang pag-atake sa mga hukbong pumapasok sa butas ng pader at dumadaluhong sa kanya. Itinataboy siya ng sindak habang naglalaho na parang ulap ang dating ginhawa. Ang lalaking dating pinakikinggan nang may paggalang ay wala nang nadaramang harang sa pagitan niya at ng pampublikong pang-aabuso.
Sa araw-araw na buhay
Nakakita ang inaaping kawani ng istasyon ng isa pang malupit na guhit na idinikit sa kanyang kabinet. Naglakad siya papunta sa plataporma, ngunit sinundan siya ng tawa hanggang sa tarangkahan. Wala nang pahinga sa pakiramdam na pinagmamasdan siya kahit sa dating pamilyar na mga lugar. Mahigpit niyang hawak ang bag at patuloy na naglakad. Iniuugnay ni Job ang kawalan ng proteksiyon sa pag-aalis nito ng Diyos pati sa kalupitan ng tao.
Pansinin
Job 30:11 Iniuugnay ni Job ang kawalan ng pagpipigil ng mga nangungutya sa pagkilos ng Diyos laban sa kanya. Mas masakit ang pang-aabuso dahil wala na siyang nadaramang tagapagtanggol sa pagitan nila.
Job 30:9-15
Ang Dating Biblia 19059At ngayon ay naging kantahin nila ako, Oo, ako'y kasabihan sa kanila.
10Kanilang kinayayamutan ako, nilalayuan nila ako, at hindi sila nagpipigil ng paglura sa aking mukha.
11Sapagka't kinalag niya ang kaniyang panali, at pinighati ako, at kanilang inalis ang paningkaw sa harap ko.
12Sa aking kanan ay tumatayo ang tanga; itinutulak nila ang aking mga paa, at kanilang pinapatag laban sa akin ang kanilang mga paraan ng paghamak.
13Kanilang sinisira ang aking landas, kanilang isinusulong ang aking kapahamakan, mga taong walang tumulong.
14Tila dumarating sila sa isang maluwang na pasukan: sa gitna ng kasiraan ay nagsisigulong sila.
15Mga kakilabutan ay dumadagan sa akin, kanilang tinatangay ang aking karangalan na gaya ng hangin; at ang aking kaginhawahan ay napaparam na parang alapaap.
Job 30:16-23
Nagiging Pagtutol ang Panalangin Dahil sa Sakit
Umaagos sa mga salita ni Job ang matinding sakit ng katawan. Masakit ang mga buto sa gabi, walang pahinga ang kanyang lakas, at kumakapit ang sakit na parang masikip na damit. Pakiramdam niya ay itinapon siya sa putik at ginawang alabok. Tuwirang bumaling sa Diyos, dumaing siyang walang dumarating na sagot. Tila malupit ang Diyos, ginagamit ang lakas laban sa kanya at inihahagis siya na parang tinangay ng hangin. Inaasahan ni Job ang kamatayan, ang lugar na daratingan ng lahat ng may buhay. Ipinapahayag ng mga paratang ang nadarama niyang karanasan. Hindi ito mahinahong paglalahad ng lahat ng ginagawa ng Diyos na hindi niya alam.
Sa araw-araw na buhay
Pinipindot ng gising na pasyente sa ospital ang pindutang pantawag habang kumakalat ang sakit sa kanyang likod. Tila mahaba ang bawat minuto. Sa bawat tunog sa pasilyo, may pag-asang agad ding nawawala. Nagsisimula niyang maramdamang hindi siya pinapansin ng mga inaasahan niyang tutulong. Diyos mismo ang kausap ni Job, at kapangyarihan nito ang nakikita niyang nasa likod ng kanyang sakit, hindi pagkaantala ng pag-aalaga sa ospital.
Pansinin
Job 30:20 Nagsasalita si Job sa Diyos, hindi lamang tungkol dito. Ang daing na walang sagot ay patuloy na pagtawag sa siya mismong gusto niyang marinig.
Job 30:16-23
Ang Dating Biblia 190516At ngayo'y nanglulupaypay ang aking kaluluwa sa loob ko; mga kaarawan ng pagkapighati ay humawak sa akin.
17Sa gabi ay nagaantakan ang aking mga buto, at ang mga antak na nagpapahirap sa akin ay hindi nagpapahinga.
18Sa matinding karahasan ng aking sakit ay nagiging katuwa ang aking suot: tumatali sa akin sa palibot na gaya ng leeg ng aking baro.
19Inihahagis niya ako sa banlik, at ako'y naging parang alabok at mga abo.
20Ako'y dumadaing sa iyo, at hindi mo ako sinasagot: ako'y tumatayo, at minamasdan mo ako.
21Ikaw ay naging mabagsik sa akin: sa pamamagitan ng kapangyarihan ng iyong kamay ay hinahabol mo ako.
22Itinataas mo ako sa hangin, pinasasakay mo ako roon; at tinutunaw mo ako sa bagyo.
23Sapagka't talastas ko na iyong dadalhin ako sa kamatayan, at sa bahay na takda sa lahat na may buhay.
Job 30:24-31
Dating Kabutihan, Kasalukuyang Pagdadalamhati
Nagtatanong si Job tungkol sa mga sigaw ng tulong sa gitna ng pagkawasak. Inaalala niyang iniyakan niya ang mga nasa kagipitan. Nasaktan ang sarili niyang puso para sa mahihirap. Mabuti ang inaasahan niya, ngunit kapahamakan ang dumating. Liwanag ang hinintay niya, ngunit dilim ang natagpuan. Hindi humuhupa ang hirap sa loob. Tumatayo siya sa gitna ng iba at humihiyaw, mas malapit ang pakiramdam sa nag-iisang maiilap na hayop kaysa sa mga tao. Pinananatiling nakikita ang sakit ng maitim na balat at nag-aapoy na mga buto. Ang musikang dating para sa tuwa ay tunog pagluluksa na ngayon. Hindi siya iniligtas ng dating pag-aalaga sa nagdurusa mula sa buhay na nangangailangan ng pag-aalaga ng iba.
Sa araw-araw na buhay
Binuksan ng nagdadalamhating mang-aawit sa koro ang lalagyan ng nota sa ensayo ngunit hindi masimulan ang pamilyar na awit. Naalala niyang dinadalaw niya ang ibang nagdadalamhating kasapi nang may dalang pagkain. Ngayon, nakaharap sa kanya ang kanilang mga upuan. Luha ang dala ng mga nota sa pahina sa halip na awit. Kasama rin sa pagluluksa ni Job ang matinding sakit ng katawan at tuwirang pagtutol sa Diyos.
Pansinin
Job 30:31 Nagtatapos si Job sa mga instrumentong naging tinig ng pag-iyak. Tinitipon ng pagbabago ng tunog ang mas malawak na pagbabago sa buhay niya, kung saan ang dating saya ay naging lungkot.
Job 30:24-31
Ang Dating Biblia 190524Gayon man ang isa ay di ba naguunat ng kamay sa kaniyang pagkahulog? O sa kaniyang kasakunaan kung kaya sisigaw ng tulong?
25Hindi ko ba iniyakan yaong nasa kabagabagan? Hindi ba ang aking kaluluwa ay nakikidamay sa mapagkailangan?
26Pagka ako'y humahanap ng mabuti, ang kasamaan nga ang dumarating: at pagka ako'y naghihintay ng liwanag ay kadiliman ang dumarating.
27Ang aking puso'y nababagabag at walang pahinga; mga araw ng kapighatian ay dumating sa akin.
28Ako'y yumayaong tumatangis na walang araw; ako'y tumatayo sa kapulungan at humihinging tulong.
29Ako'y kapatid ng mga chakal, at mga kasama ng mga avestruz.
30Ang aking balat ay maitim, at natutuklap, at ang aking mga buto ay nagpapaltos.
31Kaya't ang aking alpa ay naging panangis, at ang aking flauta ay naging tinig ng umiiyak.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Job 30:1 sa “Nguni't ngayo'y silang bata kay sa akin ay nagsisitawa sa akin, na ang mga magulang ay di ko ibig na malagay na kasama ng mga aso ng aking kawan.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Job 30:24: “Gayon man ang isa ay di ba naguunat ng kamay sa kaniyang pagkahulog? O sa kaniyang kasakunaan kung kaya sisigaw ng tulong?”
Ang huling himig
Iniiwan ng Job 30:31 sa mambabasa ang “Kaya't ang aking alpa ay naging panangis, at ang aking flauta ay naging tinig ng umiiyak.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang aking, kanilang, akin, ako'y, sila'y, hindi na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- kasalatan
- Matinding kakulangan sa pagkain, kagamitan, o iba pang kailangan sa buhay.
- paningkaw
- Pangkontrol sa hayop na ginagamit dito bilang larawan ng pagpipigil sa kilos.
- banlik
- Malambot na putik o lupang naiiwan ng umaagos na tubig.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
