Ang malaking larawan
Tinitingnan ng panaghoy ang Jerusalem, kabisera ng Juda, sa pamamagitan ng pahayag na ang Panginoon mismo ang nagpabagsak sa mga depensa nito. Nawala sa Sion, isa pang pangalan ng banal na lungsod, ang palasyo, templo, tarangkahan, at pampublikong pagsamba. Tahimik na nakaupo ang matatanda habang nanghihina sa gutom ang mga bata. Naghahanap ang nagsasalita ng mga salitang makaaaliw sa ganitong pagkawala at walang sapat na paghahambing na makita. Pinalalim ng mga huwad na propeta at nagyayabang na kaaway ang sugat. Sa huli, tinawag ng kabanata ang lungsod na ibuhos ang lungkot sa Diyos na inilarawan nitong galit.
Sa kabanatang ito
- Kumikilos ang Panginoon na Parang Kaaway Mga Panaghoy 2:1-5
Tinatakpan ng galit ng Panginoon ang lungsod na parang ulap at inihahagis sa lupa ang dating karilagan nito.
- Natahimik ang Pagsamba at Kaayusan ng Bayan Mga Panaghoy 2:6-10
Inalis ng Diyos ang lugar ng pagtitipon niya na para bang pansamantalang silungan sa hardin.
- Gutom na Bata at Nabigong Huwad na Pag-asa Mga Panaghoy 2:11-14
Pagod na sa luha ang mga mata ng nagsasalita, at nangingilabot ang kaniyang katawan sa pagkawasak ng lungsod.
- Panunuya ng Kaaway at Tunay na Dahilan Mga Panaghoy 2:15-17
Pumalakpak, sumutsot, at umiling ang mga dumaraan sa bumagsak na lungsod.
- Ibinuhos sa Diyos ang Matinding Sindak Mga Panaghoy 2:18-22
Dapat dumaloy ang mga luha nang walang pahinga, at pumailanlang ang mga daing sa mga oras ng pagbabantay sa gabi.
Pangunahing katotohanan
Tinutukoy ng lungsod ang Diyos bilang pinagmulan ng mapangwasak na hatol at bumabaling sa kaniya nang may luha dahil sa pagdurusang hindi sapat na matutugunan ng aliw mula sa tao.
Kasulatan sa tabi ng buod
Mga Panaghoy · Ang Dating Biblia 1905 · 22Mga Panaghoy 2:1-5
Kumikilos ang Panginoon na Parang Kaaway
Tinatakpan ng galit ng Panginoon ang lungsod na parang ulap at inihahagis sa lupa ang dating karilagan nito. Ibinabagsak ang mga tahanan, tanggulan, pinuno, at lakas ng bansa. Iniuurong niya ang kamay na dating nagpoprotekta sa bayan mula sa mga kaaway. Inilalarawan ng apoy at nakahandang pana na siya mismo ang bumaling laban sa kanila. Pinapatay ang mga dating minamahal, nilalamon ang mga palasyo, at dumarami ang pagluluksa. Dati ay umaasa sa kaniya ang bayan para sa proteksiyon. Ngayon ay kumikilos siya laban sa kanila. Mas mabigat ang pahayag kaysa sa pagsasabing hindi dumating ang tulong.
Sa araw-araw na buhay
Nakinig ang kapelyan sa sakuna sa mga nakaligtas na nagsasabing naging sentro ng pagkawala ang lugar na pinakapinagkatiwalaan nila. Hindi niya agad pinalitan ang mga salitang iyon ng nakaaaliw na sawikain. Kailangang marinig ang pakiramdam nilang pinagtaksilan sila. Tuwirang iniuugnay ng panaghoy ang pagkawasak ng lungsod sa Diyos na kumikilos sa galit, hindi lamang sa pananaw ng nakaligtas.
Pansinin
Mga Panaghoy 2:5 Inihahambing ang Panginoon sa kaaway matapos pangalanan ang tiyak na mga gawa ng pagkawasak. Pinagsasama ng paghahambing ang pagkabigla sa proteksiyong naging paglaban.
Mga Panaghoy 2:1-5
Ang Dating Biblia 19051Ano't tinakpan ng Panginoon ang anak na babae ng Sion ng alapaap sa kaniyang galit! Kaniyang inihagis mula sa langit hanggang sa lupa ang kagandahan ng Israel, at hindi inalaala ang kaniyang tungtungan ng paa sa kaarawan ng kaniyang galit.
2Nilamon ng Panginoon ang lahat na tahanan ng Jacob, at siya'y hindi naawa: Kanyang ibinagsak sa kaniyang poot ang mga katibayan ng anak na babae ng Juda; kaniyang inilugmok ang mga yaon sa lupa: kaniyang ipinahamak ang kaharian at ang mga prinsipe niyaon.
3Kaniyang inihiwalay sa pamamagitan ng mabangis na galit ang buong sungay ng Israel; kaniyang iniurong ang kaniyang kanang kamay sa harap ng kaaway: at kaniyang sinilaban ang Jacob na parang maalab na apoy, na namumugnaw sa palibot.
4Kaniyang iniakma ang kaniyang busog na parang kaaway, kaniyang iniyamba ang kaniyang kanan na parang kalaban, at pinatay ang lahat na maligaya sa mata: sa tolda ng anak na babae ng Sion ay kaniyang ibinuhos ang kaniyang kapusukan na parang apoy.
5Ang Panginoon ay naging parang kaaway, kaniyang nilamon ang Israel; kaniyang nilamon ang lahat niyang palacio, kaniyang iginiba ang kaniyang mga katibayan; at kaniyang pinarami sa anak na babae ng Juda ang panangis at panaghoy.
Mga Panaghoy 2:6-10
Natahimik ang Pagsamba at Kaayusan ng Bayan
Inalis ng Diyos ang lugar ng pagtitipon niya na para bang pansamantalang silungan sa hardin. Nawala sa buhay ng lungsod ang mga kapistahan at sabbath, ang itinakdang banal na mga araw. Tinanggihan niya ang dambana at santuario habang pinuno ng ingay ng kaaway ang lugar ng pagsamba. Inilarawan ang wasak na mga pader bilang sadyang sinukat para sa paggiba. Nabaon ang mga tarangkahan at nabali ang mga halang. Nasa mga dayuhang bansa ang mga pinuno, hindi na ginagabayan ng kautusan ang pampublikong buhay, at walang makitang pangitain mula sa Diyos ang mga propeta. Nakaupo ang matatanda sa alabok at magaspang na damit panluksa, habang nakayuko ang mga dalaga. Kasama sa pagkawala ang direksiyon at pananalita pati ang mga gusali.
Sa araw-araw na buhay
Binuksan ng katiwala ng kapulungan ang nakakandadong aparador na may hindi nagamit na mga aklat sa pagsamba at kalendaryong hindi naganap ang mga pagtitipon. Huminto ang pamilyar na takbong dating nag-uugnay sa mga tao. Umupo siya kasama ng matatandang walang masabi tungkol dito. Tinatanggihan dito ng Diyos ang sariling santuario at walang ibinibigay na pangitain sa propeta. Hindi naipahahayag ng pagkawala ng daan sa mga silid ang buong kawalang iyon.
Pansinin
Mga Panaghoy 2:7 Inihahambing sa tunog ng kapistahan ang ingay ng kaaway sa bahay ng Diyos. Maingay pa rin ang lugar. Pagkatalo ang ipinahahayag ng pagtitipon sa halip na pagsamba.
Mga Panaghoy 2:6-10
Ang Dating Biblia 19056At kaniyang inalis na may karahasan ang tabernakulo niya na gaya ng nasa halamanan; kaniyang sinira ang kaniyang mga dako ng kapulungan: ipinalimot ng Panginoon ang takdang kapulungan at sabbath sa Sion, at hinamak sa pagiinit ng kaniyang galit ang hari at ang saserdote.
7Iniwasak ng Panginoon ang kaniyang dambana, kaniyang kinayamutan ang kaniyang santuario; kaniyang ibinigay sa kamay ng kaaway ang mga pader ng kaniyang mga palacio: sila'y nangagingay sa bahay ng Panginoon, na parang kaarawan ng takdang kapulungan.
8Ipinasiya ng Panginoon na gibain ang kuta ng anak na babae ng Sion; kaniyang iniladlad ang lubid, hindi niya iniurong ang kaniyang kamay sa paggiba: at kaniyang pinapanaghoy ang moog at ang kuta; nanganglulupaypay kapuwa.
9Ang kaniyang mga pintuang-bayan ay nangabaon sa lupa; kaniyang giniba at nasira ang kaniyang mga halang: ang kaniyang hari at ang kaniyang mga prinsipe ay nangasa gitna ng mga bansa na hindi kinaroroonan ng kautusan; Oo, ang kaniyang mga propeta ay hindi nangakakasumpong ng pangitaing mula sa Panginoon.
10Ang mga matanda ng anak na babae ng Sion ay nangauupo sa lupa, sila'y nagsisitahimik; sila'y nangagsabog ng alabok sa kanilang mga ulo; sila'y nangagbigkis ng kayong magaspang: itinungo ng mga dalaga sa Jerusalem ang kanilang mga ulo sa lupa.
Mga Panaghoy 2:11-14
Gutom na Bata at Nabigong Huwad na Pag-asa
Pagod na sa luha ang mga mata ng nagsasalita, at nangingilabot ang kaniyang katawan sa pagkawasak ng lungsod. Nanghihina ang mga bata at sanggol sa mga lansangan. Humihingi sila sa mga ina ng pagkain at inumin bago maubos ang lakas sa kanilang bisig. Itinanong niya kung anong paghahambing ang makaaaliw kung tila kasinglawak ng dagat ang sugat. Sino ang makapagpapagaling nito? Nagbigay ang mga propeta ng walang saysay na pangitain sa halip na ilantad ang kasalanan ng bayan at ibalik sila. Nakatulong ang huwad na mga mensahe sa pag-akay sa pagkatapon. Inilalagay ng panaghoy ang nakaaaliw ngunit bigong mga salita katabi ng pagdurusang hindi na maitatama ng magagandang pananalita.
Sa araw-araw na buhay
Umupo ang tagapayo sa taggutom kasama ng mga magulang matapos mamatay ang mga bata. Narinig niyang naitago sa pampublikong usapan ang panganib dahil sa dating mga pagtiyak. Hindi siya nag-alok ng maayos na paghahambing upang magmukhang madaling dalhin ang pagkawala. Itinala niya ang mga babalang hindi naihatid at nanatiling kasama sa lungkot. Pinangalanan din ng panaghoy ang itinagong kasalanan at huwad na propesiya sa harap ng Diyos.
Pansinin
Mga Panaghoy 2:14 Hindi inilantad ng mga propeta ang kasamaang kailangang baguhin. Hinahatulan ang kanilang nakaaaliw na mga pangitain ayon sa ikinubli, hindi pinupuri dahil minsang nagpadama ang mga ito ng kaligtasan.
Mga Panaghoy 2:11-14
Ang Dating Biblia 190511Pinangangalumata ng mga luha ang aking mga mata, namamanglaw ang aking puso, ako'y lubhang nahahapis, dahil sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan, dahil sa ang mga bata at ang mga pasusuhin ay nanganglulupaypay sa mga lansangan ng bayan.
12Kanilang sinasabi sa kanilang mga ina, saan nandoon ang trigo at alak? Pagka sila'y nanganglulupaypay na parang sugatan sa mga lansangan sa bayan, pagka ang kanilang kaluluwa ay nanglulupaypay sa kandungan ng kanilang mga ina.
13Ano ang aking patototohanan sa iyo? sa ano kita iwawangis, Oh anak na babae ng Jerusalem? Ano ang ihahalintulad ko sa iyo, upang maaliw kita, Oh anak na dalaga ng Sion? Sapagka't ang iyong sira ay malaking parang dagat: sinong makapagpapagaling sa iyo?
14Ang iyong mga propeta ay nakakita para sa iyo ng mga pangitain na walang kabuluhan at kamangmangan; at hindi nila inilitaw ang iyong kasamaan, upang bawiin ang iyong pagkabihag, kundi nakarinig para sa iyo ng mga hulang walang kabuluhan at mga kadahilanan ng pagkatapon.
Mga Panaghoy 2:15-17
Panunuya ng Kaaway at Tunay na Dahilan
Pumalakpak, sumutsot, at umiling ang mga dumaraan sa bumagsak na lungsod. Itinanong nila kung ito ang lugar na dating ipinagbubunyi dahil sa ganda at saya. Nagyabang ang mga kaaway na nilamon nila ito at sa wakas ay nakita ang araw na gusto nila. Pagkatapos ay nagbigay ang panaghoy ng ibang paliwanag sa pinagmulan ng pangyayari. Tinupad ng Panginoon ang salitang sinabi noon pa. Ibinagsak niya ang lungsod nang walang habag at itinaas ang lakas ng mga kaaway nito. Nakatala ang kanilang pagkatuwa, ngunit hindi sila ang pinakahuling pinagmulan ng hatol dahil lamang inaangkin nila ang tagumpay.
Sa araw-araw na buhay
Narinig ng boluntaryo sa pangangalaga ng pamana ang malulupit na biro ng mga bisita sa tabi ng wasak na bantayog na dating minahal ng mga residente. Napansin niyang ginagawang libangan ng kanilang mga komento ang pagkawala ng ibang komunidad. Ipinapakita pa rin ng mga lumang larawan kung bakit mahalaga ang lugar. Tinutukoy ng Mga Panaghoy ang natupad na babala ng Diyos sa likod ng pagbagsak, samantalang asal lamang ng mga bisita ang kayang tugunan ng boluntaryo.
Pansinin
Mga Panaghoy 2:17 Inilagay ang naunang salita ng Panginoon matapos ang pagyayabang ng mga kaaway. Hindi pinapalitan ng pag-angkin nila sa inaasam na araw ang paliwanag ng panaghoy tungkol sa hatol ng Diyos.
Mga Panaghoy 2:15-17
Ang Dating Biblia 190515Lahat na nangagdaraan ay ipinapakpak ang kanilang kamay sa iyo; sila'y nagsisisutsot at iginagalaw ang kanilang ulo sa anak na babae ng Jerusalem, na sinasabi, Ito baga ang bayan na tinatawag ng mga tao Ang kasakdalan ng kagandahan, Ang kagalakan ng buong lupa?
16Ibinukang maluwang ng lahat mong kaaway ang kanilang bibig laban sa iyo: sila'y nagsisisutsot at nagsisipagngalit ng ngipin; kanilang sinasabi, Aming nilamon siya; tunay na ito ang kaarawan na aming hinihintay; aming nasumpungan, aming nakita.
17Ginawa ng Panginoon ang kaniyang ipinasiya; kaniyang tinupad ang kaniyang salita na kaniyang iniutos nang mga kaarawan nang una; kaniyang ibinagsak, at hindi naawa: at kaniyang pinapagkatuwa sa iyo ang kaaway; kaniyang pinataas ang sungay ng iyong mga kalaban.
Mga Panaghoy 2:18-22
Ibinuhos sa Diyos ang Matinding Sindak
Dapat dumaloy ang mga luha nang walang pahinga, at pumailanlang ang mga daing sa mga oras ng pagbabantay sa gabi. Kailangang ibuhos ng lungsod ang puso sa Diyos at itaas ang mga kamay para sa gutom na mga bata. Hiniling ng panalangin na isaalang-alang niya kung sino ang kaniyang pinahirapan. Binanggit nito ang taggutom na napakatindi kaya kinakain ng mga ina ang kanilang mga anak, at ang mga saserdote at propetang pinatay sa santuario. Nakahandusay sa lansangan ang bata at matanda. Sinabi ng lungsod na tinawag ng Diyos ang sindak na parang tumatawag ng kapistahan, na walang iniwang matatakasan. Nilamon ng kaaway ang mga dating kinalong at pinalaki.
Sa araw-araw na buhay
Pinanatiling bukas ng manggagawa sa pagluluksa na nakatalaga sa gabi ang silid para sa mga pamilyang hindi makatulog matapos ang napakalaking pagkawala. Hinayaan niyang pangalanan nila ang nangyari nang hindi pinipilit ang mga salaysay sa nakaaaliw na wika. Hawak ng pagtitipon ang sakit na hindi napagaan ng mga gawain sa araw. Sa Diyos idinudulog ng lungsod ang nakapangingilabot na mga tanong bilang nagdala ng hatol, hindi sa taong tagapag-alaga.
Pansinin
Mga Panaghoy 2:19 Kasama sa panawagang ibuhos ang puso ang pagtaas ng mga kamay para sa buhay ng mga bata. Nagiging tuwirang pakiusap ang panaghoy sa halip na paglalarawan lamang ng wasak na mga pader at institusyon.
Mga Panaghoy 2:18-22
Ang Dating Biblia 190518Ang kanilang puso ay nagsisidaing sa Panginoon: Oh kuta ng anak na babae ng Sion, dumaloy ang mga luha na parang ilog araw at gabi; huwag kang magpahinga; huwag maglikat ang itim ng iyong mata.
19Bumangon ka, humiyaw ka sa gabi, sa pasimula ng mga pagpupuyat; ibuhos mo ang iyong puso na parang tubig sa harap ng mukha ng Panginoon: igawad mo ang iyong mga kamay sa kaniya dahil sa buhay ng iyong mga batang anak, na nanglulupaypay sa gutom sa dulo ng lahat na lansangan.
20Tingnan mo, Oh Panginoon, at masdan mo, kung kanino mo ginawa ang ganito! Kakanin baga ng mga babae ang kanilang ipinanganak, ang mga anak na kinakalong sa mga kamay? Papatayin baga ang saserdote at ang propeta sa santuario ng Panginoon?
21Ang binata at ang matanda ay humihiga sa lupa sa mga lansangan; ang aking mga dalaga at ang aking mga binata ay nangabuwal sa tabak: iyong pinatay sila sa kaarawan ng iyong galit; iyong pinatay at hindi ka naawa.
22Tinawag mo, gaya ng sa kaarawan ng takdang kapulungan, ang aking mga kakilabutan ay sa bawa't dako; at walang nakatanan, o nalabi sa kaarawan ng galit ng Panginoon: yaong aking mga kinalong at pinalaki ay nilipol ng aking kaaway.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Mga Panaghoy 2:1 sa “Ano't tinakpan ng Panginoon ang anak na babae ng Sion ng alapaap sa kaniyang galit! Kaniyang inihagis mula sa langit hanggang sa lupa ang kagandahan ng…”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Mga Panaghoy 2:12: “Kanilang sinasabi sa kanilang mga ina, saan nandoon ang trigo at alak? Pagka sila'y nanganglulupaypay na parang sugatan sa mga lansangan sa bayan, pagka…”
Ang huling himig
Iniiwan ng Mga Panaghoy 2:22 sa mambabasa ang “Tinawag mo, gaya ng sa kaarawan ng takdang kapulungan, ang aking mga kakilabutan ay sa bawa't dako; at walang nakatanan, o nalabi sa kaarawan ng galit ng…”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang kaniyang, Panginoon, anak, iyong, kanilang, babae na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- alapaap
- Ulap na ginagamit dito bilang larawan ng galit na tumatakip sa lungsod.
- pasusuhin
- Mga sanggol na umaasa pa sa gatas ng ina para sa pagkain.
- moog
- Mataas at matibay na bahagi ng depensa ng lungsod.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
