Huminto ang pagbibigay, at nagpatuloy ang paggawa

Ang pandiwang Hebreo ay maaaring basahing nasa hinaharap, kaya maaaring ituring ang talatang ito bilang pagtatapos ng sinabi ni Moises mula 35:30, o bilang simula ng aktuwal na paggawa. Ang santuario, miqdash, ay ang banal na dako, gaya ng tawag dito sa Exodo 25:8.

Ang pusong napukaw na pumaroon sa gawain ay kaparehong diwang binanggit tungkol sa mga naghandog sa 35:21. Tinipon ni Moises sina Bezaleel, Aholiab, at lahat ng kusang-loob na bihasang manggagawa upang isagawa ang gawain. Ang ilan ay nagdala ng materyales, samantalang ang mga ito ay naglaan ng kanilang sariling paggawa.

Tinanggap ng mga manggagawa mula kay Moises ang mga handog na dinala ng Israel para sa gawain sa santuario. Si Moises ang nagsilbing tagapamagitan sa pagitan ng mga naghandog at ng mga manggagawa. Gayunman, hindi tumigil ang pagbibigay, sapagkat patuloy na may dumarating na kusang handog tuwing umaga.

Ang matatalinong lalake rito ay ang mga bihasang manggagawa ng 35:10, hindi mga pantas na nagbibigay ng payo. Iniwan nila pansamantala ang kani-kanilang ginagawa upang lumapit kay Moises. Ipinakikita nito kung gaano kalaki ang labis na materyales, sapagkat kinailangan nilang ihinto mismo ang trabaho upang iulat iyon.

Sinukat ng mga manggagawa ang mga natanggap na handog ayon sa dami ng kailangan para sa gawaing iniutos ng Panginoon. Ang Hebreong dai ay nangangahulugang sapat. Dito ay lumampas na sa sapat ang dinala ng bayan, na nagpapahiwatig na malinaw sa mga manggagawa ang kinakailangang dami para sa itinakdang disenyo.

Nagpalabas si Moises ng utos sa buong kampamento upang tumigil na ang mga lalake at babae sa paghahanda at pagdadala ng handog. Ang pandiwang Hebreo na tumutukoy sa pagsansala ay ginagamit din sa Genesis 8:2 sa pagpigil ng ulan. Tinatawag ding gawain, mela'khah, ang paghahanda ng mga handog.

Magkatabing inilalarawan ng Hebreo ang dalawang kalagayan: sapat ang materyales para sa buong gawain, ngunit mayroon pang natira. Pinagtalunan ng ilang sinaunang tagapagpaliwanag kung paano magiging parehong sapat at labis ang suplay. Ang payak na diwa ay natugunan ang lahat ng kailangan at may natira pa.

Ang mga bihasang manggagawa ang gumawa ng sampung tabing na lino na may bughaw, kulay-ube, pula, at mga querubin. Sa Hebreo, lumilipat sa anyong isahan ang pagkakalahad habang nagpapatuloy ang talata. Karaniwang inuunawa itong pagtukoy kay Bezaleel, na tahasang pinangalanang pangunahing manggagawa sa 37:1.

Bawat tabing ay dalawampu't walong siko ang haba at apat na siko ang luwang, humigit-kumulang apatnapu't dalawang talampakan sa anim. Mahalaga ang magkakaparehong sukat sa isang santuario na paulit-ulit na binabaklas at itinatayo. Ang sampung tabing kapag pinagsama ay bumubuo ng telang apatnapung siko sa dalawampu't walo.

Ang sampung tabing ay pinagdugtong bilang dalawang magkahiwalay na pangkat na tiglilima. Bawat pangkat ay humigit-kumulang dalawampung siko ang lapad at dalawampu't walong siko ang haba. Hindi tahasang sinasabi ng Exodo kung bakit dalawa ang pangkat, ngunit karaniwang ipinapalagay na mas madali silang tupiin, buhatin, at ilipat.

Gumawa siya ng mga bughaw na presilya sa magkaharap na gilid ng dalawang malaking pangkat ng tabing. Ang Hebreo ay nagsasabi lamang ng gilid. Ang kulay ay tekhelet, ang bughaw na ginagamit sa santuario. Kahit nasa bahaging pinagdurugtungan at halos hindi nakikita mula sa loob, ginamit pa rin ang itinakdang kulay.

May limampung presilya sa bawat isa sa dalawang magkaharap na gilid, kaya isang daan ang kabuuan. Tinatawag ng Hebreo ang mga ito na maqbilot, na nagpapahiwatig na magkakatapat ang mga ito. Kailangang eksaktong tumapat ang bawat presilya sa kapareha nito, kaya magkapareho ang pagitan ng mga ito sa dalawang pangkat.

Limampung gintong kawit ang nagdugtong sa dalawang pangkat ng tabing upang maging isang tabernakulo. Ayon sa Exodo 26:33, ang lambong ay ilalagay sa ilalim ng hanay ng mga kawit. Dahil dito, ang hanay ng gintong kawit sa bubong ay nasa ibabaw mismo ng hangganan ng banal na dako at kabanalbanalang dako.

Ang patong na gawa sa balahibo ng kambing ay tinatawag na tolda, ohel, na naiiba sa mismong tabernakulo, mishkan, sa ilalim nito. Labing-isang tabing ang ginawa, isa nang higit kaysa sa pinong lino. Dahil dito, mas malaki ang panlabas na pantakip kaysa sa bahaging pinoprotektahan nito.

Bawat tabing na balahibo ng kambing ay tatlumpung siko ang haba, dalawang siko na mas mahaba kaysa sa mga tabing na lino. Ayon sa Exodo 26:13, ang dagdag na haba ay nagpapababa rito nang isang siko sa bawat panig upang lubusang matakpan ang pinong panloob na tabing.

Hindi pantay ang dalawang pangkat ng mga tabing na balahibo ng kambing: lima sa isa at anim sa kabila. Ayon sa Exodo 26:9, ang ikaanim na tabing sa mas malaking pangkat ay ititiklop sa harapan ng tolda. Kaya ang pagkakaibang ito ay bahagi ng disenyo at hindi pagkakamali sa bilang.

Limampung presilya ang ginawa sa bawat magkaharap na gilid ng dalawang pangkat ng panlabas na tabing. Hindi binanggit ang kulay ng mga presilyang ito, samantalang ang mga nasa panloob na tabing sa talata 11 ay tahasang bughaw. Mas pinong materyales ang ginagamit sa patong na mas malapit sa loob ng santuario.

Limampung kawit na tanso ang nagdugtong sa panlabas na tolda upang maging isang buo. Sa panloob na tabing ay ginto ang mga kawit, samantalang tanso ang ginagamit dito. Makikita sa santuario ang pagbabago ng mga metal ayon sa lokasyon, mula sa ginto sa loob patungo sa tanso sa panlabas na bahagi.

Sa ibabaw ng balahibo ng kambing ay inilagay ang balat ng mga tupang tininang pula, at sa ibabaw nito ang balat ng poka. Walang sukat na ibinigay para sa dalawang patong na ito, kahit detalyadong sinusukat ang mga tabing sa ilalim. Ang pinakahuling balat ang nagsisilbing panlabas na proteksiyon laban sa panahon.

Ang mga tabla ng tabernakulo ay kahoy na akasia at nakatayong patayo. Ang salitang Hebreo na qeresh ay matagal nang pinagtatalunan. May mga iskolar na nagmungkahi na maaaring mga balangkas ang tinutukoy sa halip na makakapal na solidong tabla, na magiging mas magaan at maaaring maglantad ng makukulay na tabing mula sa loob.

Bawat tabla ay sampung siko ang haba at isa't kalahating siko ang luwang, humigit-kumulang labinlimang talampakan sa dalawampu't pitong pulgada. Dalawampung tabla ng ganitong lapad ang bumubuo ng pader na tatlumpung siko ang haba. Ang malaking bigat ng solidong akasia sa ganitong sukat ay isa sa mga dahilan ng mungkahing maaaring balangkas ang mga ito.

Bawat tabla ay may dalawang mitsa. Ang Hebreong yadot ay literal na mga kamay, mga nakausling bahagi sa ibaba ng tabla na pumapasok sa mga tungtungan. Ang salitang meshullavot ay hindi tiyak ang kahulugan at maaaring tumukoy sa pagkakahanay o pagkakadugtong. Pare-pareho ang pagkakagawa ng lahat ng tabla.

Dalawampung tabla ang inilagay sa timugang bahagi ng tabernakulo. Ang Hebreong teimanah ay tumutukoy sa timog. Sa karaniwang Hebreong paraan ng pagtanaw sa direksiyon, nakaharap ang tao sa silangan, kaya nasa kanan ang timog. Ang pasukan ng tabernakulo ay nakaharap naman sa silangan.

Apatnapung tungtungang pilak ang inilagay sa ilalim ng dalawampung tabla sa timog, tigdalawa sa bawat tabla para sa dalawang mitsa nito. Ayon sa 38:27, bawat tungtungan ay tumitimbang ng isang talento. Kaya apatnapung talento ng pilak ang nagsilbing pundasyon ng pader na ito.

Ang hilagang bahagi ay ginawa ayon sa kaparehong ayos ng timugang pader, na may dalawampung tabla. Ang pananalitang tumutukoy sa hilagang dako ay gumagamit ng salitang maaaring mangahulugang panig o bahagi, hindi kinakailangang mismong sulok. Magkatugma ang hilaga at timog na pader sa bilang at pagkakaayos.

Apatnapung tungtungang pilak din ang inilagay sa ilalim ng dalawampung tabla sa hilaga. Ang pilak na ito ay nagmula sa kalahating siklong ibinayad ng bawat lalakeng nabilang, na tinukoy sa Exodo 30:16. Iniuugnay ng 38:25–27 ang salaping iyon nang tuwiran sa mga tungtungang pilak ng santuario.

Anim na tabla ang ginawa para sa kanlurang hulihan ng tabernakulo, ang bahaging pinakamalayo sa pasukan at kinaroroonan ng kaban. Anim na tabla na tig-isa't kalahating siko ang lapad ay nagbibigay ng siyam na siko. Ang dalawang natatanging tabla sa mga sulok ang bumubuo sa natitirang lapad.

Dalawang natatanging tabla ang ginawa para sa dalawang kanlurang sulok. Ang Hebreong mequtsa'ot ay isang bihirang salita na tumutukoy sa mga bahaging panulok. Hindi malinaw kung eksaktong paano lumiko o nagdugtong ang mga ito, kaya nagkakaiba ang mga rekonstruksiyon mula sa panahon ni Josephus hanggang sa mga modernong modelo.

Ang mga tabla sa sulok ay magkaugnay mula sa ibaba hanggang sa itaas at nagtatagpo sa isang argolya. Ang Hebreong to'amim ay literal na kambal, salita ring ginagamit sa Genesis 25:24 tungkol sa mga anak ni Rebekah. Parehong paraan ng pagkakabit ang ginamit sa dalawang kanlurang sulok.

Walong tabla ang kabuuan sa kanlurang bahagi at labing-anim ang tungtungang pilak. Kapag idinagdag ang apatnapung tungtungan sa hilaga, apatnapu sa timog, labing-anim sa kanluran, at apat para sa mga haligi ng lambong, nagiging isang daan ang lahat, katumbas ng isang daang talentong pilak sa 38:27.

Limang barakilan na kahoy na akasia ang ginawa para sa isang tagiliran ng tabernakulo. Ang Hebreong beriach ay ginagamit din para sa barakilan na nagsasara ng pintuang-bayan sa Deuteronomio 3:5. Ang mga ito ay pahigang nagdurugtong sa magkakahiwalay na tabla upang maging matibay na pader.

May lima ring barakilan sa kabilang mahabang tagiliran at lima sa kanlurang hulihan. Kaya labinlima ang kabuuang barakilan na nagbibigkis sa tatlong saradong panig ng tabernakulo. Walang katulad na hanay sa silangan sapagkat naroon ang bukas na pasukan, na tinatakpan lamang ng tabing na binanggit sa talata 37.

Ang gitnang barakilan ay umaabot mula sa isang dulo hanggang sa kabila. Hindi sinasabi ng teksto kung dumaraan ito sa mga butas sa loob ng mga tabla o sa ibabaw ng mga ito. May tradisyong rabiniko sa Talmud, Shabbat 98b, na nagsasabing lumiliko ito sa tatlong pader, ngunit hindi hinihingi ng Hebreo ang paliwanag na iyon.

Binalot ng ginto ang mga tabla, ang mga argolya na dinaraanan ng mga barakilan, at maging ang mga barakilan. Ang mga argolya ay tinatawag na battim sa Hebreo, literal na mga bahay para sa mga barakilan. Ang akasia ang nagbibigay ng lakas sa balangkas, ngunit ginto ang nakikitang ibabaw mula sa loob.

Ang lambong ay ginawa sa bughaw, kulay-ube, pula, at pinong lino, na may mga querubing isinama mismo sa habi. Ang Hebreong parokhet ang tawag sa lambong. Sa Genesis 3:24, mga querubin ang nagbabantay sa daan patungo sa punongkahoy ng buhay; dito, nakalarawan sila sa tabing na naghihiwalay sa pinakaloob na silid.

Apat na haliging akasia na binalot ng ginto ang sumuporta sa lambong, na may gintong mga sima at apat na tungtungang pilak. Ang mga tungtungang ito ang kumukumpleto sa isang daang tungtungang pilak na mabibilang mula sa talata 30. Ang mga haligi ay para sa lambong at hindi nagsisilbing pangunahing suporta ng bubong.

Ang tabing sa pintuan ng Tolda ay ginawa sa bughaw, kulay-ube, pula, at pinong lino sa pamamagitan ng pagbuburda. Hindi binanggit ang mga querubin dito. Pareho ang pangunahing mga kulay ng panloob na lambong at panlabas na tabing, ngunit ang mas panloob na lambong lamang ang may mga larawang querubin.

Limang haligi ang ginawa para sa pasukan, kasama ang kanilang mga sima at mga bahaging binalot ng ginto. Gayunman, tanso ang limang tungtungan. Dito nagbabago ang antas ng mga metal: ang mga haligi ay may gintong bahagi, ngunit ang kanilang pundasyon ay nasa tansong antas na kaugnay ng looban.