Tinatawag ang langit at lupa tungo sa iisang papuri

Dalawang panig ang pagkakabuo ng awit, “mula sa mga langit” dito at “mula sa lupa” sa talatang 7, at bawat isa ay binubuksan ng gayunding panawagan. Meromim ang “mga kaitaasan,” ang matataas na dako ng langit. Hinihingi muna ang papuri mula sa itaas bago banggitin ang anumang nasa lupa.

Ang mga anghel at ang hukbo ang korte at ang sandatahan ng langit, na magkapares din sa Mga Awit 103:20–21: “ninyong mga anghel niya” at “ninyong lahat na hukbo niya.” Tseva'av ang “hukbo,” ang kaniyang mga hukbo, ang salita sa pamagat na ‘Panginoon ng mga hukbo’. Siyam na ulit tumutunog ang pandiwang halal sa unang limang talata, kasing-igting ng pintig ng tambol.

Hindi sila pinangangalanan ng Genesis 1:16, na tinatawag lamang silang “malaking tanglaw” at “maliit na tanglaw,” marahil sapagkat ang mga salita para sa araw at buwan ay mga pangalan din ng mga diyos sa mga kalapit-bansa ng Israel. Tahasang pinangangalanan sila ng awit at binibigyan ng utos. Paraang Hebreo ang ‘mga bituin ng liwanag’ ng pagsasabing mga bituing nagniningning.

Pasukdol na anyong Hebreo ang “mga langit ng mga langit,” ang pinakamataas na langit, gaya sa panalangin ni Salomon: “sa langit at sa langit ng mga langit ay hindi ka magkasiya” (1 Mga Hari 8:27). Ang tubig sa itaas ay ang sa Genesis 1:7, “tubig na nasa itaas ng kalawakan,” na inilagay roon sa ikalawang araw.

Ang dahilan ng papuri ay ang huwaran ng Genesis 1 sa iilang salita: nag-utos siya, at sila'y nalikha. Bara ang “nangalikha,” ang pandiwang para sa Diyos lamang. Ganito rin ang sinasabi ng Mga Awit 33:9: “siya'y nagutos, at tumayong matatag.” Ang mga langit, na tuwirang kinakausap hanggang dito, ay pinag-uusapan na ngayon sa ikatlong panauhan.

Maaari ding basahin ang “pasiya na hindi mapapawi” na ‘pasiyang hindi nila malalampasan’, isang hangganang iniingatan, sa mismong pananalita ng Jeremias 5:22, kung saan inilagay ang buhangin “na pinakahangganan ng dagat, sa pamamagitan ng pinakawalang hanggang pasiya, upang huwag makalampas.” Sa ganitong pagbasa, pasiya ito na nagtatakda kung hanggang saan ang bawat nilalang.

Tanninim ang salitang Hebreo sa likod ng “mga buwaya,” ang salitang isinalin ng Ang Dating Biblia sa Genesis 1:21 na “malalaking hayop sa dagat,” mga nilalang sa dagat ng ikalimang araw. Tehomot ang “mga kalaliman,” maramihan ng tehom sa Genesis 1:2, ang “kalaliman” na sinasakluban ng kadiliman. Sa pinakailalim nagsisimula ang panig ng lupa, sa pinakamatatandang tubig.

Magkasamang bumagsak ang apoy at granizo sa ikapitong salot, “granizo at apoy, na nagniningning sa granizo” (Exodo 9:24), kaya kidlat ang apoy. Qitor ang “singaw,” makapal na usok o ulap, ang salita para sa usok na pumailanglang mula sa Sodoma sa Genesis 19:28. Ruach se'arah ang “unos na hangin,” ang bagyong ibinabangon ng Diyos laban sa mga barko sa Mga Awit 107:25; dito ay tumatakbo ito sa kaniyang utos, “gumaganap ng kaniyang salita,” gaya ng mga anghel sa Mga Awit 103:20.

Itinatanim at inaalagaan ng tao ang mabungang kahoy; ligaw namang tumutubo sa Libano ang mga cedro, “ang mga sedro sa Libano, na kaniyang itinanim” (Mga Awit 104:16). Sinasaklaw ng pares ang halamanan at ang gubat, ang sinasaka at ang hindi ginagalaw, gaya ng pagsaklaw ng mga bundok at gulod sa mataas at sa mababang lupa.

Apat na uri ng hayop, ang mga pangkat na ginagamit ng Genesis para sa mga nilalang ng ikaanim na araw at ng daong (1:24–25; 7:14): mailap na hayop, maamong kawan, mga umuusad, at mga ibon. Literal na ‘ibon ng pakpak’ ang “ibong lumilipad,” ang parirala ng Genesis 7:14.

Huling dumarating ang mga tao, gaya sa Genesis 1, at nauuna sa kanila ang mga namumuno. Ang mga hari at hukom sa lupa ay ang mismong mga titulong binalaan sa Mga Awit 2:10: “magpakapantas kayo, Oh kayong mga hari: mangatuto kayo, kayong mga hukom sa lupa.” Ang dating binalaan ay tinatawag na ngayong magpuri.

Tumatawid sa kasarian at sa gulang ang mga pares: mga binata kasama ng mga dalaga, mga matanda kasama ng mga bata. Pinagdurugtong ng Hebreo ang ikalawang pares sa pamamagitan ng im, ‘kasama’, matatanda kasama ng mga batang lalaki, iisang pulutong at hindi dalawa. Ganito rin ang halu-halong sayaw na nakikita ng Jeremias 31:13 sa pagbabalik: “ang mga binata, at ang matanda na magkakasama.”

Eksaktong inuulit ng “Purihin nila ang pangalan ng Panginoon” ang talatang 5, ang bisagrang pinag-iikutan ng dalawang panig. Nisgav ang “nabunyi,” itinaas nang hindi maabot, ang salita ng Isaias 12:4, “ang kaniyang pangalan ay marangal.” Lupa muna ngayon bago langit, kabaligtaran ng Genesis 1:1, sapagkat sa lupa natapos ang paglilibot.

Ang sungay ang sandata at lakas ng hayop, na itinataas bilang tanda ng karangalan, gaya sa awit ni Ana: “Ang aking sungay ay pinalaki ng Panginoon” (1 Samuel 2:1; tingnan din ang 2:10). Qarov ang “malapit,” ang salitang ginagamit ng Levitico 10:3 sa mga saserdote, “Ako'y babanalin ng mga lumalapit sa akin.” Ibinibigay sa buong bayan ang lapit ng mga saserdote.