Ang bumibilang sa mga bituin ay nagbibigkis sa mga pusong sugatan

Tatlong dahilan ang siniksik sa iisang talata: mabuti, maligaya, at nakalulugod. Navah ang Hebreo sa likod ng “nakalulugod,” angkop o bagay, gaya sa Mga Awit 33:1, “pagpuri ay maganda sa ganang matuwid.” Maaari ding basahin ang Hebreo ng gitnang parirala na ‘sapagkat siya ay kaaya-aya’, pagbasang pinipili ng ilang makabagong salin.

Halos eksaktong hinango sa Isaias 56:8 ang “pinipisan ang mga natapon na Israel,” kung saan ang Diyos ay “pumipisan ng mga itinapon sa Israel.” Bagay sa pagbabalik mula sa Babilonia ang Jerusalem na muling itinatayo at ang mga tapong umuuwi, at pinamagatan ng ilang kopya ng saling Griego ang awit na ito ng mga pangalan nina Hagai at Zacarias, mga propeta ng muling pagtatayong iyon.

Chavash ang “tinatalian,” ang pagbabalot ng benda, ang pandiwa ng Isaias 61:1, “upang magpagaling ng mga bagbag na puso,” at ng pastol sa Ezekiel 34:16 na “tatalian ang nabalian.” Atsvot ang “mga sugat,” salitang tumutukoy sa kirot at dalamhati gaya rin ng mga hiwa, kaya sa lungkot mismo inilalapat ang benda.

Sinabihan si Abraham na bilangin ang mga bituin, “kung mabibilang mo” (Genesis 15:5), at hindi niya nagawa. Binibilang sila ng Diyos at pinangangalanan, gaya ng sinasabi ng Isaias 40:26 tungkol sa hukbo ng langit: “tinatawag niya sila sa pangalan.” Ang pagpapangalan ay pagkilala nang isa-isa, hindi nang pakyawan.

May laro ng salita na tumatawid sa dalawang talata. Sa talatang 4, isinasaysay ng Diyos ang mispar, ang bilang, ng mga bituin; dito ang “ang kaniyang unawa ay walang hanggan” ay literal na ‘sa kaniyang unawa ay walang mispar’. Binibilang niya ang hindi na mabilang, at siya mismo ay hindi mabibilang. Adonenu ang “ating Panginoon” rito, ang ating panginoon at amo, hindi ang banal na pangalan.

Iisang pandiwa sa Hebreo ang “Inaalalayan” at ang “inaalalayan” ng ulila at bao sa Mga Awit 146:9, at iisa rin ang salita ng Ang Dating Biblia sa dalawa: ang muling pagtatayo sa isang tao sa kaniyang mga paa. Anavim ang “maamo,” ang abang at pinahihirapan, mga taong walang sariling panghawakan. Literal na ‘ibinababa hanggang sa lupa’ ang “inilulugmok sa lupa.”

Literal na ‘sumagot’ ang “Magsiawit,” anu, salitang bagay sa pag-awit na nagsasagutan, isang pangkat sa isa pa. Kinnor ang “alpa,” isang maliit na lirang kahoy na dala-dala sa kamay, ang instrumentong tinugtog ni David para kay Saul (1 Samuel 16:23). Nagsisimula ang ikalawang ikot ng papuri, na may bagong mga dahilan.

Sa mga bundok tumutubo ang damo, sa matatarik na dalisdis na walang nagpapatubig, na ulan lamang ang nakaaabot. Nagdaragdag ang saling Griego ng isang linya mula sa Mga Awit 104:14, “ang gugulayin sa paglilingkod sa tao,” ngunit humihinto ang Hebreo sa damo, kaya nananatili ang pansin sa lupang walang nagsasaka.

Nagtatanong ang Job 38:41, “Sinong naghahanda sa uwak ng pagkain niya, pagka ang kaniyang mga inakay ay nagsisidaing sa Dios,” at sinasagot ito ng awit. Maruming ibon ang uwak ayon sa Levitico 11:15, “Lahat ng uwak ayon sa kaniyang pagkauwak,” gayunman ito ang pinangalanang pinakakain. Ganito rin itinuro ni Jesus ang mga uwak sa Lucas 12:24: “sila'y pinakakain ng Dios.”

Ang kabayo rito ay kabayong pandigma, ang lakas ng mga karo ng mga bansa, at shoq ang “mga paa ng tao,” ang binti o hita ng mananakbo o kawal na naglalakad. Kapwa isinasantabi ang mangangabayo at ang kawal na lakad, ang dalawang panukat ng isang hukbo, gaya sa Mga Awit 33:17: “Ang kabayo ay walang kabuluhang bagay sa pagliligtas.”

Inuulit ng ikalawang kalahati ang Mga Awit 33:18 halos salita por salita, at magkapareho pa ang salin ng Ang Dating Biblia: “sa kanila na nangatatakot sa kaniya, sa kanila na nagsisiasa sa kaniyang kagandahang-loob.” Yachal ang ‘umasa’, ang paghihintay na may inaasahan, isang paghihintay na hindi pa natatanggap ang hinihintay. Chesed na naman ang “kagandahang-loob,” tapat na pag-ibig.

Sa talatang ito nagsisimula ng bagong awit ang mga Bibliang Griego at Latin, kaya ang kanilang pagbibilang, na hindi kasabay ng Hebreo sa halos buong aklat ng Mga Awit, ay muling sumasabay rito pagdating ng Awit 148. Ang pambungad na Latin, Lauda Jerusalem, ay naging teksto ng panggabing panalangin na nilapatan ng himig ni Monteverdi. Pambabae ang mga pandiwa: kinakausap ang lungsod bilang isang babae.

Ang mga halang ay mga bigang ibinababa sa pintuang-bayan kung gabi upang manatili itong sarado. Inuulit ng talaan ni Nehemias tungkol sa muling pagtatayo ang “ang mga trangka niyaon, at ang mga halang niyaon” sa bawat pintuan (Nehemias 3:3, 3:6, 3:13–15), ang mismong uri ng gawang ipinagpapasalamat ng linyang ito.

Literal na ‘ginagawang kapayapaan ang iyong hangganan’ ang “gumagawa ng kapayapaan sa iyong mga hangganan,” na ang mismong hangganan ang nagiging kapayapaan. ‘Taba ng trigo’ ang Hebreo sa likod ng “pinakamainam na trigo,” ang parirala ng Deuteronomio 32:14 at ng Mga Awit 81:16, “pakakanin sila ng katabaan ng trigo,” na doon ay sinasabi ng Diyos na gayon sana niya pinakain ang Israel kung nakinig lamang sila.

Inilalarawan ng “tumatakbong maliksi” ang salita bilang sugo ng hari. Ang ugat ding ito ang nagpapangalan sa mga tumatakbo sa 2 Mga Cronica 30:6, “ang mga mangdadala ng sulat,” na naghatid ng mga liham ni Ezechias sa buong lupain. Imrah ang “utos,” isang pananalitang binibigkas nang malakas, at ipinakikita ng mga kasunod na talata kung ano ang pinakikilos nito.

Umuulan ng niyebe sa Jerusalem sa ilang taglamig, at sa pamamagitan nito tinandaan ng 2 Samuel 23:20 ang isang gawa ni Benaia, “sa kapanahunan ng niebe.” Pinapuputi at pinalalambot ito ng balahibo ng tupa; pinagtatabi rin ng Isaias 1:18 ang niyebe at ang balahibo ng tupa dahil sa kaputian. Ikinakalat naman ang eskarcha “na parang abo,” ang abuhing alikabok na iniiwan ng apoy.

Pittim ang “putol na maliit,” mga mumo o piraso ng tinapay, kaya ang hielo rito ay graniso na inihahagis nang pira-piraso. Ang “sinong makatatagal sa harap ng lamig niyaon?” ang tanging tanong sa buong awit, at walang sagot na ibinibigay; tinatapos na lamang ng kasunod na talata ang lamig.

Sinasabi ng Job 37:10, “Sa pamamagitan ng hinga ng Dios ay nayayari ang hielo”; dito ay kabaligtaran ang ginagawa ng kaniyang hangin at dala nito ang pagtunaw. Iisang salita ang ruach para sa hangin at hininga. Nazal ang “pinaagos,” ang pag-agos o pagtulo, ang salitang nasa likod ng tubig na pinabukal mula sa bato sa Mga Awit 78:16.

Chuqqim ang “mga palatuntunan,” mula sa ugat na nangangahulugang umukit, mga utos na nakapirmi; mishpatim ang “mga kahatulan,” mga pasya para sa tiyak na kaso. Iisang tao ang tinutukoy ng Jacob at Israel, at ang ikalawa ay ang pangalang ibinigay sa kaniya ng Diyos sa Jaboc: “Hindi na tatawaging Jacob ang iyong pangalan, kundi Israel” (Genesis 32:28).

Umaalingawngaw ang pahayag kay Moises sa Deuteronomio 4:8: “anong dakilang bansa nga, ang may mga palatuntunan at mga kahatulang napaka-tuwid na gaya ng buong kautusang ito.” Iba ang pagbasa ng saling Griego sa ikalawang kalahati, ‘hindi niya ipinakilala sa kanila ang kaniyang mga kahatulan’, kaya nasa panig ng Diyos ang katahimikan sa halip na nasa panig nila.