Ang higaan ng maysakit at ang taksil na panauhin

Nagbukas ang unang aklat ng Mga Awit sa “Mapalad” sa Mga Awit 1:1, at sa huling awit nito ay muling nagbubukas doon. Ang “dukha” ay dal, ang payat o mahina, ang salitang ginamit sa mga bakang “payat” ni Faraon sa Genesis 41:19. Ang “nagpapakundangan” ay ang pandiwa ng unawa sa likod ng mga pamagat na Maschil: ang mag-isip nang may karunungan tungkol sa kapuwa.

Pandiwang hinubog mula sa ashrei ang “pagpapalain”: tatawagin siyang maligaya, babanggitin bilang mapalad sa lupain. Sa literal ay ‘ang kanilang nefesh’ ang “kalooban ng kaniyang mga kaaway”, ang lalamunan o pagnanasa: hindi siya ibibigay sa kanilang gutom.

Ang “hiligan” ng panghihina ay eres, isang higaan, ang salita para sa malaking “higaang bakal” ni Og sa Deuteronomio 3:11. Sa literal ay ‘binaligtad mo ang buo niyang higaan’ ang “inaayos ang buo niyang higaan”, ang pandiwang haphakh, baligtarin: ginagawang ibang bagay ang higaan ng maysakit, higaan ng paggaling.

Ang “pagalingin” ay rapha, ang pandiwa ng pangalang ibinigay ng Diyos sa sarili sa Exodo 15:26, “ako ang Panginoon na nagpapagaling sa iyo.” Para sa kaluluwa ang kahilingan, ang buong buhay na pagkatao, at ang ibinibigay na dahilan ay hindi kawalang-sala kundi pagtatapat.

Sa Israel ay nabubuhay ang pangalan ng tao sa pamamagitan ng kaniyang mga anak at lupa; itinatakda ng Deuteronomio 25:6 ang pag-aasawa sa balo ng kapatid upang “ang kaniyang pangalan ay huwag mapawi sa Israel.” Higit pa sa kamatayan ang nais ng mga kaaway; nais nilang walang maiwang bakas niya.

Ang “walang kabuluhan” ay shav, kahungkagan o kasinungalingan, ang salita ng ikatlong utos, “sa walang kabuluhan” (Exodo 20:7). Sa literal ay lumalabas siya sa lansangan, at doon niya ginugugol ang balitang tinipon niya sa tabi ng higaan.

Ang “nangagbubulong-bulungan” ay lachash, salitang ginagamit din sa pagbulong ng mangeengkanto ng ahas (Eclesiastes 10:11; Jeremias 8:17). May mga iskolar na nag-iisip na bumubulong ng sumpa ang mga kaaway sa ibabaw ng maysakit; ang sinasabi lamang ng teksto ay nakatutok sa kaniyang ikapipinsala ang bulungan.

Sa literal ay ‘bagay ni Belial’ ang “masamang sakit”, isang bagay na walang halaga at mapanira; ang salita ring ito ay naging pangalan ng diyablo nang maglaon, “Belial” sa 2 Mga Taga-Corinto 6:15. Ang “kumapit na madali” ay yatsuq, ibinuhos o hinulma, gaya ng tunaw na metal na tumigas: nakapako na raw sa kaniya ang sakit.

‘Ang tao ng aking kapayapaan’ ang literal na kahulugan ng “kasamasamang kaibigan”, isang taong kasundo niya sa shalom. Ang “nagtaas ng kaniyang sakong” ay sa literal ay ‘pinalaki ang sakong’, marahil sipa ng hayop o mapanghamak na pagtalikod. Ang aqev, sakong, ang salitang nagbigay kay Jacob ng kaniyang pangalan, nang ang kaniyang kamay ay “nakakapit sa sakong ni Esau” (Genesis 25:26).

Ang “magantihan” ay shillem, bayaran, mula sa parehong ugat ng shalom. Sinira ng taong “kasamasamang kaibigan” sa talatang 9 ang shalom; hinihiling ng nagsasalita na ibangon siya upang maisaayos niya ang pagtutuos.

Pandiwa ng pagsigaw sa labanan ang “nagtatagumpay”, ang teruah ng 33:3. Pabaligtad ang tanda ng paglingap: ang sigaw na inaasahan ng kaaway na itataas sa kaniyang libingan ay hindi kailanman dumarating.

Ang “pagtatapat” ay tom, kabuuan, kaugat ng “sakdal na tao” ng 37:37. Pribilehiyo ng pinakamalalapit na lingkod ng hari ang tumayo sa harap ng kaniyang mukha; tinawag ng reyna ng Seba na maginhawa ang mga lingkod ni Salomon na “nagsisitayong palagi sa harap mo” (1 Mga Hari 10:8).

Isinasara ng doksolohiyang ito ang una sa limang aklat ng Mga Awit, at nagtatapos ang bawat aklat sa ganitong pagpapala (72:18–19, 89:52, 106:48, 150). Inuulit ang “Siya nawa, at Siya nawa” sa wakas ng ikalawa at ikatlong aklat din. Nakatayo ito sa labas ng awit mismo, bilang tatak ng buong kalipunan.