Panalangin sa umaga sa harap ng mapanganib na dila

Karaniwang inuunawa ang pamagat na Nehiloth bilang para sa mga plauta. Bihirang salita ang “pagbubulaybulay” dito, isang bulong o buntong-hininga, na sa ibang dako ay sa 39:3 lamang matatagpuan. Hinihiling ng panalangin na dinggin ng Dios ang mga salita at pati ang tunog na nasa ilalim nito.

Dito tinatawag ang Dios na “Hari ko”, at si David, na hari rin, ang nagsasalita. Ang hari ng Israel ay nananalangin sa Hari. Nasa anyong reflexive ang pandiwang Hebreo sa likod ng “dumadalangin”, na kadalasang inuunawang pagsusumamo ng sariling usapin sa harap ng hukom.

Ang “aayusin” ay arak, maglagay nang maayos, ang pandiwa para sa pagsasalansan ng kahoy at ng mga piraso ng handog sa dambana (Levitico 1:7–8). Inaayos ang panalangin sa umaga gaya ng handog sa umaga. Ang “magbabantay” ay ang pagmamasid ng bantay sa ibabaw ng pader.

Gur ang pandiwa sa likod ng “tatahang”: tumuloy bilang panauhin o dayuhang naninirahan. Hindi maaaring maging panauhin sa bahay ng Dios ang kasamaan. Itinatanong ng Mga Awit 15:1 ang ganito rin mula sa kabilang panig, kung sino ang tatahan sa tolda ng Panginoon, sa pandiwa ring iyon.

Mga mapagmapuri ang “hambog”, mula sa halal, ang ugat din ng hallelujah: magpuri, o purihin ang sarili. Ang tumayo “sa iyong paningin” ay ang puwesto ng kortesano sa harap ng hari. Isang uri rin ng pagsamba ang pagmamapuri, ngunit maling bagay ang tinututukan.

Sa Hebreo, ang “taong mabangis” ay tao ng mga dugo, ang maramihang anyo para sa pagdanak ng dugo. Ito rin ang ibinato ni Simei kay David nang tawagin siyang taong mabangis sa dugo (2 Samuel 16:7). Pinagsasama ng linya ang dahas at daya, ang pagpatay at pagsisinungaling, bilang iisang uri.

Ang “sasamba” ay yumukod, magpatirapa paharap sa santuario. Ang “templo” ay heikal, palasyo, na ginamit bago pa si Salomon para sa tabernakulo sa Silo, kung saan nakaupo si Eli sa tabi ng haligi ng templo ng Panginoon (1 Samuel 1:9).

Ang salitang isinaling “kaaway” dito ay nangangahulugang mga nagbabantay sa akin, nag-aabang na ako'y madulas. Ang “patagin” ay gawing pantay at makinis, walang batong nakatitisod. Ang basa ng mga manuskritong Hebreo ay “iyong daan”; aking daan naman sa sinaunang Griego.

Sinisipi ni Pablo ang ikalawang hati sa Mga Taga-Roma 3:13, sa kaniyang kawing ng mga talata tungkol sa kasalanang laganap sa lahat. Mas malapit sa Hebreo ang “ang kanilang kalooban ay tunay na kasamaan” kung babasahing lumalamong kapahamakan ang kanilang kaloob-looban. Pinakikinis ang dila sa literal na diwa ng “nanganunuya ng kanilang dila”, ang pambobola.

Mas tumpak na ituring silang may sala ang diwa ng “Bigyan mong sala sila”, mula sa ugat ng handog dahil sa pagkakasala. Ito ang unang panalangin sa aklat na humihiling sa Dios na kumilos laban sa mga kaaway. Ang “ibuwal mo sila sa kanilang sariling mga payo” ay hayaang ang sarili nilang mga balak ang tumisod sa kanila.

Pandiwa ng pagtatakip o paglililim ang “ipinagsasanggalang”, na ginamit sa mga kerubin na ang mga pakpak ay lumililim sa luklukan ng awa (Exodo 25:20). Ang “magpakailan man” ay sa lahat ng panahon, at umaakyat ang tatlong pandiwa ng galak: magalak, humiyaw, magsaya.

Ang kalasag dito ay tsinnah, ang malaking kalasag na sumasaklaw sa buong katawan na dinadala sa unahan ni Goliath (1 Samuel 17:7), hindi ang maliit na bilog na kalasag sa 3:3. Ang “lilibirin” ay pandiwa ng pagpaligid, ginagamit din sa pagpuputong. Sa bawat panig pinalilibutan ng paglingap ang matuwid.