[Verse 1] Ilawan, hapag, tinapay sa unang silid; sa kabila ng tabing, pagpasok minsan bawat taon. Ang kamay ng tao'y naglingkod sa larawan at anino, hinihintay na mahayag ang tunay na huwaran. [Pre-Chorus] Nakatuturo ang una, ngunit di nito nililinis ang budhi. Dumating ang lalong mabuting paglilingkod. [Chorus] Mas mabuting tipan sa sarili niyang dugo, mas mabuting pangakong isinulat sa puso. Ako'y magiging Diyos nila; sila'y magiging bayan ko; ang kanilang kasalanan ay hindi ko na aalalahanin. [Verse 2] Pumasok si Cristo sa lalong dakilang tabernakulo, itinayo ng Panginoon, hindi ng kamay ng tao. Minsan sa dakong banal, sarili niyang dugo ang nagtamo ng walang hanggang katubusan. [Bridge] Sa walang hanggang Espiritu inihandog niya ang sarili; nawalan ng kapit ang patay na gawa sa budhi. Tinutubos ng Tagapamagitan ang pagsalangsang, at tinatanggap ng tinawag ang ipinangakong mana. [Refrain] Minsang inihandog upang dalhin ang kasalanan; magpapakitang muli para sa kaligtasan. [Outro] Lumilipas ang anino. Tinatanggap ng puso ang tipan.