[Panawagang Propeta] Makinig ang mga bayan, tumahimik ang lupa, bumababa ang Hukom mula sa banal na luklukan niya. Natutunaw ang bundok, nabibiyak ang lambak, parang pagkit sa apoy kapag ang hatol ay lumakad. [Taludtod I] Ang sugat ng Samaria ay umabot sa buto, ang diyus-diyosan niya ay bumagsak sa abo. Ang batong ipinagmalaki ay wala nang tayuan, ang bayad ng pagsamba ay naging kapahamakan. [Refrain] Bumababa ang PANGINOON, yumuyuko ang mataas, ang lihim sa dilim ay inilalantad. Sa bawat pintuan tumatakbo ang babala, walang pader na makatakip sa gawang masama. [Galaw II] Hubad ang paa ni Micah sa alikabok ng daan, ang iyak niya ay totoo, ang salita ay katuwiran. Sa bawat bayan dumarating ang dalamhati, hanggang sa pintuan ng Sion ang bigat ay sumagi. [Koro] Bumababa ang PANGINOON, aagos ang kabundukan, mahahati ang mga libis, manginginig ang bantayan. Kapag ang pagsamba ay yumuko sa pilak at bato, makikita ng lungsod na nag-iisa na ito. Bumababa ang PANGINOON, tumatahimik ang palalo, at ang lungkot ay umaabot sa pintuan ng Sion. [Tulay] Ihanda ng Lachish ang mga kabayo sa takas, Moresheth ay tumanggap ng paalam na mabigat. Ang Achzib ay ilog na nangako ngunit natuyo, at ang marangal na bahay ay nawalan ng anyo. [Huling Koro] Bumababa ang PANGINOON, yumuyuko ang mataas, ang lihim sa dilim ay inilalantad. Ahitin ang ulo, itaas ang panaghoy, ang mga anak ay dadalhing bihag sa malayong pook. Bumababa ang PANGINOON, wala nang balatkayo, katotohanan na lamang sa ulan at bagyo. [Wakas] Tumawid ang pasanin sa mga burol, at tumayo ang hatol sa pintuan ng Sion.