Makinig, mga pinuno ni Jacob, di ba dapat ninyong kilalanin ang tama? Kinamumuhian ninyo ang mabuti, iniibig ang masama, at tinatawag na pamamahala ang sariling pagnanasa. Ang bayan ay parang karne sa inyong hapag, ang pawis ng mahina ay inuubos nang ganap. Pagdating ng takot, saka kayo sisigaw, ngunit tahimik ang langit sa pusong mapang-abuso. Walang kapayapaang binibili, walang katotohanang tinitimbang. Kapag busog ang bibig, “kapayapaan” ang sigaw; kapag walang ibinigay, digmaan ang ipinahahayag. Ang mga pinuno ni Jacob ay binaluktot ang tuwid, ang katarungan ay ipinagbili, ang awa ay pinatahimik. Pari ay nagtuturo kapalit ng gantimpala, propeta'y sumasagot ayon sa pilak na dala. Ang mga pinuno ni Jacob ay nagpadilim sa lupain, ngunit ang Espiritu ang nagbibigay-lakas sa tunay na pagsaway. Gabi ang bumaba sa mga manghuhula, wala nang pangitain, wala nang sagot na dala. Tinakpan nila ang bibig sa harap ng kahihiyan, walang banal na sagot ang nabibili sa kabayaran. Ngunit si Micah ay puspos ng kapangyarihang magsabi ng kasalanang ayaw marinig ng hukuman at pari. Hindi ingay para sa yabang, hindi galit na palabas, kundi lakas at hatol upang ang tipan ay malantad. Ang Sion ay itinayo sa dugo ng mahirap, Jerusalem ay itinaas sa pandaraya at hirap. Sumasandal sila sa templo at buong tapang na wika, “Walang masamang darating, narito ang Diyos sa atin.” Ang mga pinuno ni Jacob ay binaluktot ang tuwid, ang katarungan ay ipinagbili, ang awa ay pinatahimik. Dahil sa kanilang kamay, ang Sion ay aararuhin, Jerusalem ay magiging bunton, ang kapalaluan ay guguho rin. Ang bundok ng templo ay parang gubat na lang, at ang binayarang tinig ay mawawala sa dilim. Araro sa ibabaw ng lungsod, gubat sa dating banal na pook.