Mga Awit 2: Ang tronong hindi matitinag ng paghihimagsik

Nagsisimula ang Awit 2 sa ingay ng pulitika at nagtatapos sa kanlungan. Nagngingitngit ang mga bansa, nagsasanib ang mga pinuno, at inilalarawan nila ang kapamahalaan ng PANGINOON bilang mga panali na dapat lagutin, ngunit sumasagot ang langit nang walang pagkataranta. Inihahambing ng Aklat ng Mga Awit ang mga pinunong naghahanda ng sarili sa Panginoong basta na lamang nakaupo, pagkatapos ay inilalagay ang kapamahalaan ng hari sa loob ng utos na tinanggap mula sa Diyos. Ang mga bansang unang lumilitaw bilang mapaghimagsik ay nagiging abot-tanaw ng mana ng hari, at ginagawang marupok ng larawan ng bakal laban sa palayok ang anumang pagtutol sa harap ng kaloob na iyon. Hindi nagtatapos sa paghatol ang huling pananalita. Inuutusan ang mga pinunong iyon na tumanggap ng turo, maglingkod nang may takot, at hanapin ang kaligtasan sa pagpapasakop, kaya't magkasama sa iisang wakas ang babala at pagpapala.