Habacuc 1:1-4
Hanggang kailan ako dadaing
Ang pambungad ay reklamo tungkol sa katahimikan at tungkol sa kautusang nanlalambot, sa kahatulang hindi kailanman lumalabas, at sa masamang pumapaligid sa matuwid.
Talata sa talata
- 1:1
Kinikilala ng pamagat si Habacuc bilang propeta ngunit hindi ibinibigay ang kanyang angkan, bayan, o kasabay na hari. Hindi maaaring punan ang mga detalyeng iyon mula sa talatang ito.
- 1:2
Paghingi ng pagkilos ang paulit-ulit na daing laban sa karahasan, hindi patunay na tumigil na si Habacuc sa pakikipag-usap sa Diyos.
- 1:4
Ang kautusan ay torah, ang pagtuturo ng Diyos. Kawalan ng bisa nito sa pamayanan ang hinaing, hindi kawalan ng anumang naunang pagtuturo.










Hindi mensahe sa bayan ang unang nakatalang pananalita ng propeta. Hinaing ito sa Diyos. Ang pagtatanong kung hanggang kailan ay nangangahulugang matagal na itong nangyayari: nagsisimula ang aklat sa gitna ng daing na hindi pa natutugunan, hindi sa unang pagkakita ng suliranin. Dalawang ulit binabanggit ang karahasan. Hindi pinag-iisipan ni Habacuc ang kasamaan bilang isang posibilidad lamang. Nasa harap niya ito.
Nasa huling talata ang pinakamatalim na punto. Hindi lumalabas ang katarungan, ngunit may lumalabas na baluktot na hatol. Hindi kailangang isipin na sarado na ang mga hukuman. May inilalabas pa rin ang mga ito, ngunit nababaluktot iyon bago makarating sa tao. Napaliligiran ng masasama ang matuwid; ang paraang dapat pumigil sa pinsala ay nagiging kasangkapan pa ng pananakit. Dinadala ni Habacuc sa PANGINOON ang hinaing tungkol sa pagkabigo ng katarungang kaugnay ng kanyang kautusan.