2:1At si Noemi ay may kamaganak ng kaniyang asawa, isang mayamang makapangyarihan, sa angkan ni Elimelech; at ang pangalan niya'y Booz.
2:2At sinabi ni Ruth na Moabita kay Noemi, Paparoonin mo ako ngayon sa bukid, at mamulot ng mga uhay sa likuran niyaong aking kasumpungan ng biyaya sa paningin. At sinabi niya sa kaniya, Yumaon ka, anak ko.
2:3At siya'y yumaon at naparoon, at namulot sa bukid sa likuran ng mga mangaani: at nagkataong dumating sa bahagi ng lupa na nauukol kay Booz, na sa angkan ni Elimelech.
2:4At, narito, si Booz ay nanggaling sa Bethlehem, at nagsabi sa mga mangaani, Ang Panginoo'y sumainyo nawa. At sila'y sumagot sa kaniya, Pagpalain ka nawa ng Panginoon.
2:5Nang magkagayo'y sinabi ni Booz sa kaniyang lingkod na kaniyang katiwala sa mga mangaani, Sinong babae ito?
2:6At ang lingkod na katiwala sa mga mangaani ay sumagot at nagsabi, Siya'y babaing Moabita na bumalik na kasama ni Noemi na mula sa lupain ng Moab:
2:7At kaniyang sinabi, Isinasamo ko sa iyong pamulutin mo ako, at papagtipunin sa likuran ng mga mangaani sa gitna ng mga bigkis. Sa gayo'y naparoon siya at nagpatuloy, sa makatuwid baga'y mula sa umaga hanggang ngayon, liban sa siya'y nagpahingang sangdali sa bahay.
2:8Nang magkagayo'y sinabi ni Booz kay Ruth, Di mo ba naririnig, anak ko? Huwag kang mamulot sa ibang bukid, o lumagpas man dito, kundi manahan ka ritong malapit sa piling ng aking mga alilang babae.
2:9Itanaw mo ang iyong mga mata sa bukid na kanilang inaanihan, at sumunod ka sa kanila; di ba ibinilin ko sa mga bataan na huwag ka nilang gagalawin? At pagka ikaw ay nauuhaw, pumaroon ka sa mga banga, at uminom ka sa inigib ng mga bataan.
2:10Nang magkagayo'y nagpatirapa siya at yumukod sa lupa, at nagsabi sa kaniya, Bakit ako nakasumpong ng biyaya sa iyong paningin na nilingap mo ako, dangang ako'y taga ibang lupa?
2:11At si Booz ay sumagot at nagsabi sa kaniya, Ipinatalastas sa akin ang buong iyong ginawa sa iyong biyanan mula sa pagkamatay ng iyong asawa: at kung paanong iyong iniwan ang iyong ama at iyong ina, at ang lupang pinanganakan sa iyo, at ikaw ay naparito sa bayan na hindi mo nakilala nang una.
2:12Gantihin nawa ng Panginoon ang iyong gawa, at bigyan ka nawa ng lubos na ganting pala ng Panginoon, ng Dios ng Israel, sa ilalim ng mga pakpak niyaong iyong kakanlungan.
2:13Nang magkagayo'y kaniyang sinabi, Makasumpong nawa ako ng biyaya sa iyong paningin, panginoon ko; sapagka't ako'y iyong inaliw, at sapagka't may kagandahang loob na pinagsalitaan mo ang iyong lingkod, bagaman ako'y hindi gaya ng isa sa iyong mga alila.
Sa biyenan nakatuon ang mga salitang ito, hindi sa lalaking pakakasalan. Hindi nangangako si Ruth na bubuo ng tahanan kasama ng lalaking may maiaalok na kinabukasan. Ayaw niyang iwan ang biyudang katatapos magpaliwanag nang mahaba na wala itong maiaalok na bukas. Isa-isang inaalis ng pangangatwiran ni Naomi ang mga posibleng asawa, pati ang inaakalang mga anak ng kasal na hindi na mangyayari. Sumasagot si Ruth nang hindi humihingi ng asawa.
Palawak nang palawak ang pangako: paglalakbay, tutuluyan, bayan, Diyos, kamatayan, libingan. Maaaring magtapos sa Bethlehem ang pansamantalang pagsama. Hindi maituturing na maikling pagdalaw ang iisang lugar ng paglilibing. Tinatawag din ni Ruth ang PANGINOON bilang saksi at tagapagpatupad ng kanyang pangako. Pinapangalanan niya ang Diyos na pinili, hindi lamang nagpapahayag ng pagmamahal kay Naomi.
Hindi binubura ang halik ni Orpa upang higit na maitanghal ang pagkapit ni Ruth. Kapwa sila umiiyak; kapwa sila pinuri na sa kabutihan. Ang kaibahan ni Ruth ay ang ugnayang ayaw niyang bitawan. Tumigil na sa pakikipagtalo si Naomi. Pangako ang isinagot ni Ruth sa pagkukuwenta.