Juan 11:14-16
Tayo rin ay pumunta, upang mamatay tayong kasama niya
Itinuro ng iba na kamakailan ay nais siyang batuhin ng mga Judio. Hindi pinagtalunan ni Tomas ang panganib, malakas niya itong tinanggap at iminungkahing pumunta pa rin.
Talata sa talata
- 11:14
Ang malinaw na pagsasalita ni Jesus ay pagtatama sa maling pagkaunawa sa pagtulog sa mga talata 11-13. Patay si Lazaro, hindi basta nagpapahinga.
- 11:15
Iniugnay ni Jesus ang kanyang pagkawala sa pananampalatayang darating sa mga alagad, hindi sa kasiyahan sa pagdurusa ng pamilya.
- 11:16
Ang banta kay Jesus sa 11:8 ang batayan ng karaniwang pagbasa na sasamahan siya sa panganib ng kamatayan. Mga salita ni Tomas ang itinala, hindi ang lihim niyang damdamin.










Handang sumama si Tomas bago pa niya maunawaan ang kahulugan ng paglalakbay. Mas malawak ang pagkatao niya kaysa sa bansag na karaniwang ikinakabit sa kanya. Sa unahan ng kabanata, ipinaalala ng mga alagad na tinangka nang batuhin si Jesus sa Judea. Hindi basta pagdalaw ang pagbabalik doon na nagkataong may kasamang libing. Nabanggit na ang panganib.
Isang kamatayang magiging dahilan ng pananampalataya ang tinutukoy ni Jesus; pakikisama hanggang kamatayan naman ang sinasabi ni Tomas. Malinaw ang kaibhan. Hindi pa niya nauunawaan ang balak ni Jesus na gisingin si Lazaro, ngunit hindi siya inilalayo ng maling pagkaunawang iyon. Hinihikayat niya ang ibang alagad na samahan si Jesus sa panganib. Magkasama sa isang pangungusap ang katapatan at kulang na pagkaunawa.
Walang paliwanag ang teksto tungkol sa tono ng kanyang pagsasalita. Maaaring marinig dito ang matatag ngunit mabigat na loob, pagsuko sa inaasahang mangyayari, o pareho. Hindi kailangang imbentuhin ang lihim niyang iniisip. Sapat ang sinabi: sasamahan niya si Jesus, hindi hahayaang mag-isang pumunta. Hindi lang sariling kaligtasan ang ipinaglalaban ng pananalitang ito.