Lucas 5:1-11
Lumayo ka sa akin, sapagkat ako ay taong makasalanan
Matapos ang isang gabing walang nahuli, ibinaba niya ang mga lambat sa salita ng isang karpintero at napunit ang mga lambat. Hindi pasasalamat ang tugon niya sa huli kundi takot, at hiniling niyang iwan siya.
Talata sa talata
- 5:3
Ipinamanhik ang pandiwa ng Ang Dating Biblia: humiling o nakiusap. Pinakikiusapan ni Jesus si Pedro na ilayo nang kaunti ang bangka; hindi siya nananalangin kay Pedro.
- 5:5
Ang pagkilos dahil sa salita ni Jesus ay kaugnay ng salita ng Diyos na nais marinig ng mga tao sa 5:1.
- 5:8
May kahawig na pagkakasunod sa Isaias 6:5-8: pagharap sa kabanalan ng Diyos, pag-amin, at pagkasugo. Hindi inuulit ni Lucas ang bawat detalye ng karanasan ni Isaias.
- 5:10
Ang Griyegong anthropous ay tumutukoy sa mga tao. Hindi mga lalaki lamang ang saklaw ng atas.
- 5:11
Nangyari ang pag-iwan matapos ang matagumpay na pangingisda. Hindi kawalan ng huli ang ibinigay na dahilan ni Lucas sa pagsunod kay Jesus.

















Hindi alok na negosyo ang unang tugon ni Pedro sa dami ng isda. Napupunit ang lambat, nagsisimulang lumubog ang dalawang bangka, at ang taong bihasa sa pangingisda ay nakaluhod at nagsasalita tungkol sa kasalanan. Nasa di-inaasahang pagbabagong iyon ang sentro ng talata. Hindi lamang nakita ni Pedro na maaaring mapakinabangan si Jesus. Nagbago ang pagkaunawa niya kung sino ang nasa kanyang bangka. Sa simula, nagsisiksikan ang mga tao upang marinig ang salita ng Diyos; pagkatapos, ang salitang iyon ay dumarating sa isang mangingisda bilang utos na taliwas sa karanasan ng isang buong gabi. Nililinis na ang mga lambat. Tapos na ang magdamagang walang huli. Ang pagkilos dahil sa salita ni Jesus ay pagbabalik sa gawain, hindi pagkukunwaring naging matagumpay ang nagdaang gabi.
Hindi kailangang palabasing walang alam sa pangingisda si Pedro upang itampok si Jesus. May mga kasosyo siya, kagamitan, karanasan, at makatuwirang ulat na wala silang nahuli. Hindi kakulangan sa sipag ang problema. Ang lumalampas sa kanyang kakayahan ay ang awtoridad ng nagsasalita ngayon. Maging ang kasaganaan ay may kasamang abala: kailangang sumenyas para humingi ng tulong, at maging ang ikalawang bangka ay halos hindi na makayanan ang karga. Hindi nagbibigay si Lucas ng simpleng halimbawa tungkol sa pagpapalaki ng kita. Dinadala ng tugon ni Pedro ang salaysay sa higit na malalim na usapin. Hinihiling niyang lumayo ang Panginoon dahil makasalanan siya. Kahawig nito ang ayos ng Isaias 6, kung saan nahahayag ang karumihan ng propeta nang makita niya ang Panginoon bago siya isugo. Magkaiba ang tagpuan, ngunit mahalaga ang pagkakasunod: pagharap sa Diyos, pag-amin, saka tungkuling mula sa Diyos sa halip na sa tiwala ng isang aplikante sa sarili.
Sa halip na lumayo, tinatawag ni Jesus si Pedro na makasama niya. Kasunod ng utos na huwag matakot ang mula ngayon: isang kinabukasan ang ibinibigay sa mismong taong nagpahayag ng kanyang pagiging di-karapat-dapat. Mga tao ang saklaw ng atas, hindi mas maraming isda. Makikita sa Mga Gawa 2:41 ang hayag na bunga ng pagbabagong ito ng gawain nang tumanggap ng salita ng mga apostol at mabautismuhan ang humigit-kumulang tatlong libo. Sa tahanan ni Cornelio sa Mga Gawa 10, lumalampas sa Israel ang abot nito. Hindi dahil dito ay kailangang bigyan ng nakatagong kahulugan ang bawat isda sa pampang. Sapat na ang huling paghahambing. Iniwan nila ang lahat matapos mapuno ang mga bangka, hindi dahil wala nang maiaalok ang hanapbuhay. Iniwan ni Pedro ang huli. Sumunod siya sa nagbigay nito.