8:15At nagsalita ang Dios kay Noe, na sinasabi,
8:16Lumunsad ka sa sasakyan, ikaw at ang iyong asawa, at ang iyong mga anak, at ang mga asawa ng iyong mga anak na kasama mo.
8:17Ilabas mong kasama mo ang bawa't may buhay na kasama mo sa lahat ng laman, ang mga ibon, at ang mga hayop, at ang bawa't nagsisiusad na umuusad sa ibabaw ng lupa; upang magsipanganak ng sagana sa lupa, at magpalaanakin, at mangagsidami sa ibabaw ng lupa.
8:18At lumunsad si Noe, at ang kaniyang mga anak, at ang kaniyang asawa, at ang mga asawa ng kaniyang mga anak na kasama niya:
8:19Ang bawa't hayop, bawa't umuusad, at bawa't ibon, anomang gumagalaw sa ibabaw ng lupa ayon sa kanikaniyang angkan ay nangagsilunsad sa sasakyan.
8:20At ipinagtayo ni Noe ng isang dambana ang Panginoon; at kumuha sa lahat na malinis na hayop, at sa lahat na malinis na ibon, at nagalay ng mga handog na susunugin sa ibabaw ng dambana.
8:21At sinamyo ng Panginoon ang masarap na amoy; at nagsabi ang Panginoon sa sarili, Hindi ko na muling susumpain ang lupa, dahil sa tao, sapagka't ang haka ng puso ng tao ay masama mula sa kaniyang pagkabata; ni hindi ko na muling lilipulin pa ang lahat na nabubuhay na gaya ng aking ginawa.
8:22Samantalang ang lupa ay lumalagi, ay hindi maglilikat ang paghahasik at pagaani, at ang lamig at init, at ang tagaraw at taginaw, at ang araw at gabi.
Nakahanap ng mapagpapahingahan ang arka bago pa man payagang lumabas ang mga sakay nito. Mahalaga ang pagitan. Sumayad ito sa bundok noong ikalabimpitong araw ng ikapitong buwan, ngunit unang araw pa ng ikasampung buwan nang makita ang mga taluktok. Nakarating na, pero hindi pa makaalis. Hindi minamadali ng Aklat ng Genesis ang kalendaryo.
Naalaala ng Diyos si Noe ang simula ng pagbabago, at kasama agad sa pangungusap ang mga hayop. Hindi ito pag-aming may nakalimutan ang Diyos. Tinutukoy nito ang kasunod na pagkilos: umihip ang hangin sa ibabaw ng lupa, nagsara ang mga pinagmumulan ng baha, at umatras ang tubig. Umaalingawngaw rito ang mga salita ng unang kabanata, kung saan nasa ibabaw ng tubig ang Espiritu ng Diyos at lumilitaw ang tuyong lupa. Muli nang maaaring tirhan ang winasak na daigdig.
Ngunit unti-unti itong nahahayag. Tumigil muna sa paggalaw ang sasakyan. Saka nakita ang mga bundok. May sarili pang petsa ang pagkatuyo ng lupa at ang utos na lumabas. Hindi pagtatapos ng lahat ng paghihintay ang Ararat. Dito nagkaroon ng matibay na tuntungan ang arka, habang nagpapatuloy pa ang paghihintay ng mga nasa loob.