3:1At ang batang si Samuel ay nangangasiwa sa Panginoon sa harap ni Eli. At ang salita ng Panginoon ay mahalaga noong mga araw na yaon; walang hayag na pangitain.
3:2At nangyari nang panahon na yaon, nang si Eli ay mahiga sa kaniyang dako, (ang kaniya ngang mata'y nagpasimulang lumabo, na siya'y hindi nakakita,)
3:3At ang ilawan ng Dios ay hindi pa namamatay, at si Samuel ay nakahiga upang matulog, sa templo ng Panginoon, na kinaroroonan ng kaban ng Dios;
3:4Na tinawag ng Panginoon si Samuel: at kaniyang sinabi, Narito ako.
3:5At siya'y tumakbo kay Eli, at nagsabi, Narito ako; sapagka't tinawag mo ako. At kaniyang sinabi, Hindi ako tumawag; mahiga ka uli. At siya'y yumaon at nahiga.
3:6At tumawag pa uli ang Panginoon, Samuel. At bumangon si Samuel at naparoon kay Eli, at nagsabi, Narito ako: sapagka't ako'y tinawag mo. At siya'y sumagot, Hindi ako tumawag, anak ko; mahiga ka uli.
3:7Hindi pa nga nakikilala ni Samuel ang Panginoon, o ang salita man ng Panginoon ay nahahayag pa sa kaniya.
3:8At tinawag uli ng Panginoon na ikaitlo. At siya'y bumangon, at naparoon kay Eli, at nagsabi, Narito ako; sapagka't ako'y iyong tinawag. At nahalata ni Eli na tinatawag ng Panginoon ang bata.
3:9Kaya't sinabi ni Eli kay Samuel, Yumaon ka, mahiga ka: at mangyayari, na kung tatawagin ka niya, ay iyong sasabihin, Magsalita ka, Panginoon; sapagka't dinirinig ng iyong lingkod. Sa gayo'y yumaon si Samuel at nahiga sa kaniyang dako.
3:10At ang Panginoon ay naparoon, at tumayo, at tumawag na gaya ng una, Samuel, Samuel. Nang magkagayo'y sinabi ni Samuel, Magsalita ka; sapagka't dinirinig ng iyong lingkod.
Maaaring nasupil na ang lupain ngunit mayroon pa ring pitong liping walang mana. Magkatabing inilalagay ng Josue ang dalawang katotohanang iyon, at ang agwat nila ang nagbibigay ng bigat sa talata. Hindi kusang naging paninirahan ang tagumpay. Naitayo na ng bayan ang santuwaryo; kailangan na ngayong tigilan ang pagpapaliban sa pag-angkin ng kanilang lupain.
Kapansin-pansing praktikal ang paraan. Nilalakaran ng mga lalaki ang lupain, inilalarawan ayon sa mga lungsod, hinahati sa pitong bahagi, at ibinabalik ang nakasulat na tala. Saka nagpapalabunutan si Josue sa harap ng PANGINOON. Hindi magkalaban dito ang pagsisiyasat sa lupa at ang banal na pagpapasiya. Hindi inaalis ng palabunutan ang pangangailangang maglakad at maghanda ng paglalarawan. May gawaing pangtanggapan din sa lupang pangako.
Nagiging tagpuan ng pagsamba at pamamahagi ang Shilo, ngunit hindi muling hinahati ang lahat mula sa simula. Nananatili ang mga naitalagang lugar ng Juda at Jose; may mana na ang mga lipi sa silangan; naiiba naman ang manang pagkasaserdote ng Levi sa teritoryo ng isang lipi. Ipinaliliwanag ng mga detalyeng iyon ang pitong bahagi. Itinatakda ng paulit-ulit na sa harap ng PANGINOON ang kapaligiran at awtoridad ng gawain. Ang bayang sama-samang naglakbay ay binibigyan ng mga lugar na pananatili, at nasa gitna ng pagbabagong iyon ang santuwaryo.