Ang malaking larawan
Buhay si Jonas, ang tumatakas na sugo ng Diyos. Nasa loob siya ng malaking isdang inihanda ng Diyos. Inaalala ng kaniyang panalangin ang pagsara ng dagat sa ibabaw niya at ang takot na nahiwalay na siya sa Diyos. Sinasabi niyang dininig siya at ibinalik mula sa bingit ng kamatayan. Kakaiba at masikip pa rin ang kinalalagyan niya, ngunit patungo na sa pasasalamat at muling panata ang mga salita niya. Nagtatapos ang kabanata nang utusan ng Diyos ang isda na ilabas siya sa tuyong lupa.
Sa kabanatang ito
- Umaabot sa Diyos ang Sigaw sa Kalaliman Jonas 2:1-4
Nananalangin si Jonas sa Panginoon mula sa loob ng isda.
- Ibinabalik ng Diyos ang Buhay Mula sa Hukay Jonas 2:5-7
Naaalala ni Jonas ang tubig na nagbanta sa mismong buhay niya, ang kalalimang nagsara sa paligid, at ang damong-dagat na pumulupot sa ulo.
- Pasasalamat Bago Lumabas sa Tuyong Lupa Jonas 2:8-10
Sinasabi ni Jonas na tinatalikuran ng mga kumakapit sa walang saysay na kasinungalingan ang awang makakamtan nila.
Pangunahing katotohanan
Kinikilala ni Jonas na dininig siya ng Diyos sa bingit ng kamatayan. Sa Panginoon nagmumula ang pagliligtas na hindi niya kayang gawin para sa sarili.
Kasulatan sa tabi ng buod
Jonas · Ang Dating Biblia 1905 · 10Jonas 2:1-4
Umaabot sa Diyos ang Sigaw sa Kalaliman
Nananalangin si Jonas sa Panginoon mula sa loob ng isda. Naaalala niya ang pagsigaw sa hirap at ang pagdinig sa kaniya. Inilalarawan niya ang kalagayan bilang kailaliman ng kamatayan. Sinasabi niyang ang Diyos ang naghagis sa kaniya sa dagat. Kinikilala niya ang kamay ng Diyos kahit mga mandaragat ang nagtapon sa kaniya. Pinalibutan siya ng tubig at dinaanan ng mga alon. Inakala niyang itinaboy siya sa paningin ng Diyos, ngunit tumingin pa rin siya patungo sa banal na templo, ang lugar ng pagsamba. Magkasama ang takot at pag-asa sa panalangin. Hindi naging napakalayo ng tinig niya upang marinig ng Diyos dahil lamang malayo siya sa templo.
Sa araw-araw na buhay
Nagsasalita ang nakulong na minero sa linya ng komunikasyon ng mga tagasagip mula sa madilim na puwang. Inilalarawan niya ang pagbagsak at inaaming inakala niyang hindi na siya maaabot. Gayunman, patuloy siyang tumatawag sa pangkat sa itaas. Binabago ng sagot nila ang katahimikan sa paligid niya. Diyos ang kinakausap ni Jonas mula sa loob ng isda, hindi mga tagasagip na konektado sa gumaganang linya ng komunikasyon.
Pansinin
Jonas 2:3 Iniuugnay ni Jonas sa Diyos ang pagkalubog niya, samantalang mga kamay ng mandaragat ang binanggit sa naunang salaysay. Kinikilala ng panalangin ang layuning mas malaki kaysa sa agarang kilos ng tao.
Jonas 2:1-4
Ang Dating Biblia 19051Nang magkagayo'y nanalangin si Jonas sa Panginoon niyang Dios mula sa tiyan ng isda.
2At kaniyang sinabi, Tinawagan ko ang Panginoon dahil sa aking pagdadalamhati, At siya'y sumagot sa akin; Mula sa tiyan ng Sheol ako'y sumigaw, At iyong dininig ang aking tinig.
3Sapagka't inihagis mo ako sa kalaliman, sa gitna ng dagat, At ang tubig ay nasa palibot ko; Ang lahat ng iyong alon at lahat ng iyong malaking alon ay umaapaw sa akin.
4At aking sinabi, Ako'y nahagis mula sa harap ng iyong mga mata; Gayon ma'y titingin ako uli sa iyong banal na templo.
Jonas 2:5-7
Ibinabalik ng Diyos ang Buhay Mula sa Hukay
Naaalala ni Jonas ang tubig na nagbanta sa mismong buhay niya, ang kalalimang nagsara sa paligid, at ang damong-dagat na pumulupot sa ulo. Lumubog siya patungo sa pinakailalim ng mga bundok. Inilarawan niyang may harang ang lupa na magkukulong sa kaniya habambuhay. Ngunit iniangat ng Diyos ang buhay niya mula sa pagkawasak. Nang maubos ang lakas niya, naalala niya ang Panginoon. Umabot ang panalangin niya sa banal na templo ng Diyos. Dahil sa mga larawan ng paglubog, higit sa pagbabago ng pakiramdam ang pagliligtas. Walang daan si Jonas upang makaahon. Kinikilala niyang ang Diyos ang nagbalik sa kaniya nang ubos na ang sarili niyang kakayahan.
Sa araw-araw na buhay
Nakabalot sa kumot ang nakaligtas sa baha habang sinasabi sa boluntaryo kung paanong nagsara ang tubig sa ibabaw ng ulo niya bago umabot ang lubid na pansagip. Naaalala niya ang bawat nawalang tuntungan, saka itinuturo ang lubid sa malapit. Hindi siya ang lumikha ng sarili niyang kaligtasan. Kinikilala ng panalangin ni Jonas ang pagliligtas ng Diyos sa pamamagitan ng inihandang isda, hindi lubid na inihagis ng ibang tao.
Pansinin
Jonas 2:7 Naalala ni Jonas ang Panginoon habang nanghihina siya. Umaabot ang dalangin niya sa templo kahit malayo pa ang katawan niya sa anumang karaniwang pinagtitipunan para sa pagsamba.
Jonas 2:5-7
Ang Dating Biblia 19055Kinukulong ako ng tubig sa palibot hanggang sa kaluluwa; Ang kalaliman ay nasa palibot ko; Ang mga damong dagat ay pumilipit sa aking ulo.
6Ako'y bumaba sa mga kaibaibabaan ng mga bundok; Ang lupa sangpu ng kaniyang halang ay tumakip sa akin magpakailan man: Gayon may isinampa mo ang aking buhay mula sa hukay, Oh Panginoon kong Dios.
7Nang ang aking kaluluwa ay nanglupaypay sa loob ko; naaalaala ko ang Panginoon; At ang aking dalangin ay umabot sa loob ng iyong banal na templo.
Jonas 2:8-10
Pasasalamat Bago Lumabas sa Tuyong Lupa
Sinasabi ni Jonas na tinatalikuran ng mga kumakapit sa walang saysay na kasinungalingan ang awang makakamtan nila. Inihahambing niya rito ang sarili niyang pangakong magpasalamat at tuparin ang kaniyang mga panata. Ipinahahayag niyang sa Panginoon ang pagliligtas. Nasa loob pa siya ng isda nang sabihin ito. Pagkatapos, inutusan ng Panginoon ang nilalang, at isinuka nito si Jonas sa tuyong lupain. Utos ng Diyos ang nagpalaya sa kaniya, hindi paraang natuklasan niya. Nagtatapos ang panalangin sa pag-asa sa Diyos. Nakikita ang pag-asang iyon sa sumunod na kilos nang ilabas siya ng nilalang.
Sa araw-araw na buhay
Sumusulat ng pasasalamat ang nasagip na manlalakad habang naghihintay pa sa silungan na buksan ang daan pauwi. Hindi niya maisaayos ang huling masasakyan, ngunit kinikilala na niya ang tulong na nagpanatili sa kaniyang buhay. Nauuna ang liham sa pag-uwi. Utos ng Diyos sa isda ang sinusundan ng paglaya ni Jonas, hindi serbisyong pansasakyan na tumatapos sa pagsagip.
Pansinin
Jonas 2:10 Inuutusan ng Diyos ang nilalang, at inilalabas nito si Jonas. Tuwirang tumutugon ang huling kilos sa utos niya, samantalang ginugol ng propeta ang kabanata sa pagdarasal.
Jonas 2:8-10
Ang Dating Biblia 19058Ang nagsisilingap ng mga walang kabuluhang magdaraya Binabayaan ang kanilang sariling kaawaan.
9Nguni't ako'y maghahain sa iyo ng tinig ng pasasalamat; Aking tutuparin yaong aking ipinanata. Kaligtasa'y sa Panginoon.
10At ang Panginoon ay nagsalita sa isda, at iniluwa si Jonas sa tuyong lupa.
Mga detalyeng dapat mapansin
Ang pambungad na larawan
Nagsisimula ang Jonas 2:1 sa “Nang magkagayo'y nanalangin si Jonas sa Panginoon niyang Dios mula sa tiyan ng isda.”
Kung saan nagbabago ang kabanata
Nagiging likas na pagbabago ang Jonas 2:5: “Kinukulong ako ng tubig sa palibot hanggang sa kaluluwa; Ang kalaliman ay nasa palibot ko; Ang mga damong dagat ay pumilipit sa aking ulo.”
Ang huling himig
Iniiwan ng Jonas 2:10 sa mambabasa ang “At ang Panginoon ay nagsalita sa isda, at iniluwa si Jonas sa tuyong lupa.”
Landas ng mga salita sa kabanata
Tinutulungan ng mga salitang aking, iyong, Panginoon, ako'y, mula, akin na makita ang paulit-ulit na alalahanin ng kabanata.
Malinaw na kahulugan ng mga salita sa Kasulatan
- Sheol
- Dako ng mga patay, larawan dito ng lalim ng panganib ni Jonas.
- halang
- Harang na nagsasara ng daan at pumipigil sa paglabas.
- nanglupaypay
- Nawalan ng lakas at halos hindi na makapanatiling gising o buhay.
Makinig at manood kasabay ng sipi
Lumalabas lamang ang kaugnay na media kapag nagtutugma ang sanggunian nito at ang yunit. Gamitin ang awit at video bilang kasama, pagkatapos ay bumalik sa teksto ng Bibliya.
