Harina, langis, at asin ng tipan

Nagbabago rito ang salitang ginagamit para sa taong naghahandog. Sa Levitico 1:2 ay adam, ngunit dito ay nefesh, na maaaring mangahulugang kaluluwa o tao. Sa Talmud, Menachot 104b, itinuring ang murang handog na ito na para bang inihahandog ng mahirap ang sarili niyang kaluluwa. Ang solet ay pinong harina mula sa loob ng trigo. Ang levonah, kamangyan, ay kaugnay ng lavan, puti, dahil sa maputlang dagta at usok nito.

Ang qomets ay isang dakot na kinukuha sa nakasarang kamay. Sa mas huling tuntunin, sinasahod ito ng saserdote gamit ang tatlong daliri na nakadiin sa palad. Ang “pinakaalaala” ay azkarah, mula sa zakhar, alalahanin. Ang bahaging ito ang kinatawang inilalagay sa apoy para sa buong handog. Ang naghahandog ang nagdadala ng harina, ngunit ang saserdote ang kumukuha ng dakot na susunugin.

Walang lupaing mana ang mga saserdote gaya ng sinasabi sa Mga Bilang 18:20, kaya ang mga bahaging natitira sa mga handog ay bahagi ng kanilang ikinabubuhay. Sa handog na harina, ang dakot na bahagi at ang buong kamangyan lamang ang sinusunog. Ang natitirang harina ay para kay Aaron at sa kaniyang mga anak, kaya ang abot-kayang handog ng isang mahirap na pamilya ay nakatutulong din sa panustos ng mga saserdote.

Ang salitang qorban ang pinagmumulan ng ideya ng iniaalay na handog sa talatang ito. Ang tannur ay isang patayong hurnong luwad na pinaiinit at dinidikitan ng masa sa mainit na dingding nito. Ang challot ay mga bilog na tinapay na maaaring tusukin o butasan bago lutuin, at dito rin nagmula ang katawagang challah. Ang reqiqim naman ay napakanipis na tinapay, halos kasingnipis ng papel.

Ang machavat ay isang patag na kawali o kawaling luwad o bakal na inilalagay sa ibabaw ng apoy. Dahil mababaw at tuwirang naiinitan, malamang na gumagawa ito ng manipis at malutong na tinapay. Muling binibigyang-diin na walang lebadura ang handog sapagkat ang ganitong kawali ang karaniwang gamit ng sambahayan sa pagluluto ng pang-araw-araw na tinapay, kabilang ang mga tinapay na maaaring may lebadura.

Ang patot ay may diwang durugin o hatiin sa maliliit na piraso at kaugnay ng pat, isang subo o kapirasong pagkain. Ang salitang pat ay ginamit sa Genesis 18:5 nang mag-alok si Abraham ng kaunting tinapay sa kaniyang mga panauhin. Pagkatapos lutuin sa kawali, pinagpuputol ang tinapay at muling binubuhusan ng langis, kaya naihaharap ito sa saserdote na handa nang hati-hatiin.

Ang marcheshet ay isang malalim na kawali o palayok. Kaugnay ito ng pandiwang rachash, na may diwang kumulo o umapaw. Ang tanging ibang gamit ng kaugnay na pandiwa ay nasa Mga Awit 45:1, kung saan ang puso ay inilalarawang umaapaw sa mabuting bagay. Dahil niluluto ang handog sa langis sa mas malalim na sisidlan, mas malambot at mas mayaman ito kaysa sa tinapay na niluto sa patag na machavat.

Dito malinaw ang hangganan ng gawain ng naghahandog. Siya ang naghahanda at nagdadala ng handog na harina, ngunit kapag naiharap na iyon sa saserdote, ang saserdote na ang nagdadala nito sa dambana. Naiiba ito sa handog na hayop sa kabanata 1, kung saan ang naghahandog mismo ang pumapatay at naghihiwa sa hayop. Sa butil, ang pangunahing gawain niya ay ihanda at ibigay ang handog.

Hindi binabanggit ang kamangyan sa mga lutong anyo ng handog sa Levitico 2:4–7. Tahasan lamang itong binanggit kasama ng hilaw na harina at ng sinangag na butil. Hindi rin sinasabi kung paano eksaktong kumukuha ng dakot mula sa mga lutong tinapay. Sa tradisyong rabiniko, pinagpuputol muna ang mga ito. Anuman ang paraan ng pagluto, kailangang magkaroon ng bahaging “pinakaalaala” na sinusunog sa dambana.

Halos inuulit ng talatang ito ang Levitico 2:3. Ang Hebreong hannoteret ay tumutukoy sa bahaging natitira matapos kunin ang bahaging para sa dambana. Walang pagbabago sa tuntunin: ang natira ay para kay Aaron at sa kaniyang mga anak at itinuturing na kabanalbanalan mula sa mga handog na inihaharap sa Panginoon sa pamamagitan ng apoy.

Ang se’or ay hindi simpleng lutong tinapay na may lebadura kundi isang piraso ng umaasim na masa na itinatabi upang pasimulan ang susunod na masa. Ang devash naman ay maaaring tumukoy hindi lamang sa pulot-pukyutan kundi pati sa matamis na katas ng datiles o igos. Ito ang uri ng katamisang kaugnay ng lupain sa Exodo 3:8, ngunit hindi ito isinasama sa handog na sinusunog sa dambana.

Maaaring kabilang sa mga pangunang bunga ang mga bagay na ipinagbabawal sunugin sa dambana. Sa 2 Mga Cronica 31:5, kasama ang pulot sa mga unang bungang dinala ng Israel. Kaya pinahihintulutan ng talata na ang gayong bagay ay maihandog sa Panginoon bilang kaloob, ngunit hindi ito inaakyat sa dambana bilang handog na sinusunog at hindi tinatawag na masarap na amoy.

Ang asin ay hindi lamang para sa handog na harina. Pinalalawak ng huling pangungusap ang tuntunin sa lahat ng handog. Sa Mga Bilang 18:19, tinatawag na “tipan ng asin” ang walang hanggang bahagi ng mga saserdote, at sa 2 Mga Cronica 13:5 ay gayon din inilalarawan ang tipang nagbigay ng kaharian kay David. Sa Ezekiel 43:24, nilalagyan din ng asin ang mga handog na susunugin.

Ang aviv ay butil na papahinog pa lamang, at mula rito nagmula ang pangalan ng buwan na Abib na binanggit sa Exodo 13:4. Ang karmel ay sariwa at matabang butil at kaugnay din ng pangalang Carmel, na may diwang masaganang lupain o halamanan. Ang mga sariwang butil ay iniihaw muna sa apoy at saka dinudurog upang maging magaspang na piraso para sa handog.

Karaniwang pagkain sa bukid ang sinangag na butil. Sa Ruth 2:14, binigyan ni Boaz si Ruth ng sinangag na butil habang panahon ng pag-aani. Sa talatang ito, ang karaniwang pagkain ay nagiging handog kapag dinagdagan ng langis at kamangyan. Ang pangungusap na nagsasabing ito ay handog na harina ay pormulang pangkautusan na nagtatakda kung saang uri ng handog kabilang ang inihandang pagkain.

Sa pagtatapos ng kabanata, hindi na inuulit ang pariralang “pinakamasarap na amoy” na ginamit sa Levitico 2:2 at 2:9. Nagtatapos lamang ito sa pagkilala na iyon ay handog sa Panginoon na pinaraan sa apoy. Muli ring malinaw na ang buong kamangyan ay kasama sa bahaging pinakaalaala. Walang bahagi ng kamangyan ang itinitira para sa mga saserdote.