Ang karahasang nakatago sa ilalim ng pagtitiwala sa sarili

Walang pamagat ang awit na ito, bihira sa unang aklat ng mga awit, at sinusuportahan nito ang pagbasa rito kasama ng Awit 9. Eksaktong inuulit ng “mga panahon ng kabagabagan” ang 9:9: ang kanlungang ipinangako para sa gayong mga panahon ay tila nawala sa mismong mga iyon. Sa literal, ang “nagtatago” ay tinatakpan ang mga mata.

Dalaq ang pandiwa sa likod ng “hinahabol na mainam”, magliyab o tumugis nang mainit, ang pandiwa sa mga panang nagliliyab ng 7:13. Malabo ang ikalawang linya sa Hebreo: maaaring ang dukha ang mahuli sa mga lalang ng masama, o ang masama sa sarili nilang lalang.

Ang pandiwang Hebreo sa likod ng “nagtatakuwil” ay sa literal na magpala, na ginagamit bilang magalang na pamalit sa sumpa, gaya rin sa Job 1:11 at 2:9. Kaya ang mapag-imbot ay sumusumpa at humahamak sa Panginoon, at ganito ang basa ng Dating Biblia. Papuring binaligtad ang pananalita ng masama.

Taas ng ilong ang literal na larawan ng “kapalaluan ng kaniyang mukha”: nakataas ang ilong sa hangin. Ang ikalawang linya, “Lahat niyang pagiisip ay, walang Dios”, ay siya ring mga salita ng mangmang sa 14:1. Hindi ito teorya ng ateismo kundi buhay na inayos na wari'y totoo iyon.

Panatag at matatag ang mga lakad ng masama ayon sa Hebreo, at ganito ang Dating Biblia, “panatag sa lahat ng panahon”. Ang mga kahatulan ng Dios ay “malayong totoo”, napakataas upang kaniyang makita. Sa likod ng “tinutuya niya sila” ay pandiwang humihingal o sumisinghal, na wari'y hinihipan niya palayo ang kaniyang mga kaaway.

Ang “Hindi ako makikilos” ay siya ring pangungusap na binibigkas ng tapat sa 16:8, at inaamin ng mang-aawit bilang labis na pagtitiwala sa 30:6 noong siya'y masagana. Magkatulad ang mga salita. Ang kinasasandigan nito ang hindi.

Sinisipi ni Pablo ang unang hati sa Mga Taga-Roma 3:14. Ang paglalagay ng kasamaan “sa ilalim ng kaniyang dila” ay paghawak dito sa bibig na parang matamis, gaya ng sinasabi ng Job 20:12 tungkol sa masama na itinatago ang matamis na kasamaan sa ilalim ng dila.

Mga nayong walang pader ang “mga nayon”, mga pamayanang walang depensa. Bihirang salita ang ginamit para sa dukha sa talatang ito, na sa awit lamang na ito matatagpuan (talatang 8, 10 at 14), marahil ang kawawa o walang magawa. Nakakubli ang kaniyang mga mata, nagmamasid mula sa taguan.

Nagbabago ang larawan sa gitna ng talata, mula sa leong nakayukyok sa kaniyang lungga tungo sa mangangasong may silo. Bihirang pandiwa ng pagdaklot ang “hulihin”, ginamit sa mga lalake ng Benjamin na dumagit ng mga asawa mula sa mga nagsasayaw sa Silo (Mga Hukom 21:21).

Ang “mga malakas” niya ay maaaring ang malalakas niyang biyas, ang mga kuko ng leon, o ang kaniyang mga tauhan; pinahihintulutan ng Hebreo ang dalawa. Alinman doon ang kinabubuwalan ng mga walang magawa. Sa leon ng nakaraang talata ang pagyukyok, umaatras upang lumundag.

Sinasagot ng “ang Dios ay nakalimot” ang 9:12, na nagsabing hindi kinalilimutan ng Dios ang daing ng dukha, at ang 9:17, na humatol sa mga bansang lumilimot sa Dios. Sinasabi nang malakas ng masama ang kinatakutan ng panaghoy sa talatang 1, at kabaligtarang hinuha ang hinuhugot niya rito.

Dito bumabalik ang ayos ayon sa alpabeto, na nawala sa halos buong awit, sa titik na qoph at tumatakbo hanggang wakas. Kilos ng panunumpa at ng pananakit ang “itaas mo ang iyong kamay”; sa Deuteronomio 32:40 ay itinataas ng Dios ang kaniyang kamay sa langit.

Pandiwang humamak ang nasa likod ng “sinusumpa”, ang pandiwa ring nasa talatang 3. Darash ang “sisiyasatin”, ang pandiwa ng 9:12 sa pagsisiyasat ng dugo. Itinatanggi ng masama ang mismong ipinangako ng Awit 9.

Pandiwa ng pag-iiwan o pagpapabaya ang “napakukupkop”: binibitiwan ng dukha ang kaniyang sarili sa mga kamay ng Dios. Ang pandiwa ring iyon sa 9:10 ang nagsabing hindi pinabayaan ng Dios ang humahanap sa kaniya. Pinangalanan ng kautusan ang Dios na tagapagtanggol ng ulila (Exodo 22:22–24).

Ang pagbali sa bisig ay pagbali sa kapangyarihan ng tao na manakit. May ganito ring parirala ang Job 38:15 tungkol sa mataas na bisig na nababali. Hindi pananakit sa kapalaluan ng masama ang hinihiling kundi ang pag-aalis ng kaniyang sandata.

Inaalingawngaw ng “Ang Panginoon ay Hari magpakailan-kailan man” ang huling linya ng awit sa dagat, na maghahari ang Panginoon magpakailan man (Exodo 15:18). Pinangangalanan ng “kaniyang lupain” ang lupa bilang sariling pag-aari ng Panginoon, ang lupaing pinagpalayasan noon sa mga bansa.

Pananabik ang “nasa”, ang salitang ginamit sa pagnanasa ng Israel sa karne sa ilang, na dito'y naging pananabik na dinirinig ng Dios. Ang “ihahanda ang kanilang puso” ay patatagin ito, gawing matibay. Inilalarawan ang Dios na nakadukwang upang makinig, “iyong pakikinggan ng iyong pakinig”.

Laro ng salita sa Hebreo ang huling linya: la‘arots ang manindak, at erets ang lupa. Ang ibig sabihin, hindi na makapanindak ang tao na mula sa lupa. Pinangangalanan ang mang-aapi ayon sa kung saan siya ginawa, “ang tao na taga lupa”.