Inaalala ng hukom ang mga nakalimutan

Ang pamagat na Muthlabben ay maaaring nangangahulugang sa pagkamatay ng anak, marahil pangalan ng isang himig. Magkasamang bumubuo ang Mga Awit 9 at 10 ng isang putol-putol na akrostikong ayon sa alpabeto, at sa Hebreo ay nagsisimula sa aleph, ang unang titik, ang apat na linya ng talatang 1 at 2: magpapasalamat, magpapakilala, magagalak, aawit.

Itinuturing ng mga Bibliang Griego at Latin na iisang awit ang 9 at 10, kaya mula rito ay nahuhuli nang isa ang kanilang pagbilang sa Hebreo hanggang sa Awit 147. Ang “magpapakagalak” ay magdiwang nang may sigla, at ang “kataastaasan” ay Elyon, ang titulong inuulit mula sa 7:17.

Ang ikalawang titik ng alpabeto ang nagbubukas sa linyang ito. Ang “magsisibalik” ay salita para sa hukbong umuurong, at ang “matitisod” ay madapa. Bumabagsak sila hindi sa labanan kundi “sa iyong harapan”, sa literal ay mula sa harap ng iyong mukha, na wari'y sapat na ang makita ang hukom.

Dalawang katagang pang-hukuman ang “aking matuwid at ang aking usap”, ang hatol at ang pagsusumamo. Hukuman ang tagpo, at nakaupo ang hari sa luklukan ng paghatol. Nakuha ni Absalom ang puso ng bayan sa pangakong siya mismo ang makikinig sa gayong mga usapin sa pintuang-bayan (2 Samuel 15:2–4).

Pandiwa ng pagpapawi o pagbura ang nasa likod ng “pinawi ang kanilang pangalan”, ang salitang ginamit ng Dios tungkol sa Amalec nang sabihin niyang lubos na papawiin ang alaala nito (Exodo 17:14). Makaliligtas ang isang bayan sa pagkatalo; ang pagkawala ng pangalan nito ang wakas.

Magaspang ang Hebreo ng talatang ito at matagal nang pinagtatalunan. Ang pandiwa para sa mga siyudad na “dinaig” ay nangangahulugang binunot, gaya ng halamang hinugot sa lupa. Ang kaaway na nagwasak sa iba ay siya ngayong naiwang wasak, at pati ang alaala ng mga dako ay napapawing kasama nila.

Pandiwang umupo ang nasa likod ng “nauupong hari”: nakaluklok ang Panginoon magpakailan man. Ito ang pandiwa ng 2:4, kung saan nauupo ang Panginoon sa kalangitan. Binunot ang mga siyudad ng kaaway; ang luklukang ito ay hindi natitinag.

Tevel ang “sanglibutan”, salitang patula para sa lupang tinatahanan. Sinabi ni Pablo sa sanggunian sa Atenas na hahatulan ng Dios ang sanglibutan sa katuwiran (Mga Gawa 17:31), sa mga salita ng saling Griego ng linyang ito at ng kakambal nito sa Mga Awit 96:13.

Misgav ang “matayog na moog”, mataas na dakong hindi maaabot, kuta sa ibabaw ng bangin. Ang “napipighati” ay ang dinudurog. Bihirang parirala ang “mga panahon ng kabagabagan” na bumabalik sa unang linya ng Awit 10, kung saan ang hinaing ay tila nagtatago ang Dios sa mismong gayong mga panahon.

Darash ang “nagsisihanap”, ang pandiwa sa pagpunta sa santuario upang sumangguni sa Dios. Bumabalik ito sa talatang 12 bilang “nagsisiyasat”: ang mga humahanap sa kaniya ay hinahanap din niya, at ang kanilang dugo ay kaniyang sinisingil.

Muli, pandiwa ng pagkakaluklok ang “nagsisitahan”, na ngayon ay nakatakda sa burol ng Sion. Ang “mga gawa” ay mga dakilang gawa o kabayanihan. Hinihiling ng awit na isaysay ang mga gawa ng Panginoon hindi lamang sa Israel kundi “sa gitna ng bayan”, sa gitna ng mga bansa.

Wika ng Genesis 9:5 ang pananagutan sa dugo, kung saan sisingilin ng Dios ang dugo ng buhay ng tao, sa pandiwa ring iyon. Inilalarawan ang Dios bilang tagapanghiganti ng dugo, ang kamag-anak na tumutugis sa pumatay. Ang “dukha” ay ang pinahihirapan, ang walang sariling tagapanghiganti.

Binabanggit ng Job 38:17 ang mga pintuan ng kamatayan, sa tanong ng Dios kung nabuksan ba ang mga iyon kay Job. Inilalarawan ang kamatayan bilang lunsod na may pader na ang mga pintuan ay papasukin na sana ng nagsasalita. Ang “nagtataas” ay pandiwa ng pag-aangat ng isang tao sa mataas na dako.

Unang lumilitaw sa mga awit ang “anak na babae ng Sion”, ang lunsod na inilalarawang dalaga. Sa mga pintuang-bayan nagtatagpo, nangangalakal at nakababalita ang mga tao, kaya ang papuri “sa mga pintuang-bayan” ay papuring isinasaysay kung saan maririnig ng lahat.

Ang “nangahulog” ay pandiwa ng Exodo 15:4, kung saan nalunod sa Dagat na Pula ang mga kapitan ni Faraon. Lumulubog ang mga bansa sa sarili nilang hukay gaya ng paglubog ng mga Egipcio sa tubig. Ang “kanilang sariling paa” ang nahuli sa silong inilagay para sa paa ng iba.

Itinatapat ng “mga gawa ng kaniyang sariling mga kamay” ang yari ng masama sa mga gawa ng kamay ng Dios sa 8:6. Mula sa pandiwa ng 1:2 ang Higgaion, magbulay, bumulong; ito lamang ang dakong kasama nito ang Selah, marahil tanda ng tahimik na pagitan sa tugtugin.

Sheol, ang libingan, ang “Sheol” dito. Sa literal, ang “mauuwi” ay babalik, na wari'y bumabalik ang masama sa pinanggalingan niya, na nagpapaalala sa pagbabalik sa alabok sa Genesis 3:19. Ang pagkakasalang binabanggit ay ang paglimot sa Dios, ang kabaligtaran ng pag-aalaala sa susunod na talata.

Tiqvah ang “pagasa”, salitang ang ugat ay nangangahulugang lubid, gaya ng panaling pula na ibinitin ni Rahab sa kaniyang dungawan (Josue 2:18). Sa Hebreo, ang “hindi” ng unang linya ay dinadala sa ikalawa: hindi mapapawi ang pag-asa ng dukha.

Enosh muli ang “tao”, ang mahina at may kamatayang sangkatauhan, ang salita ng 8:4. Ang dalangin ay huwag pahintulutang “manaig” ang nilalang na ito, lumakas nang lampas sa kaniyang sukat. Hahatulan ang mga bansa “sa iyong paningin”, sa harap ng mukha ng Isang kanilang kinalimutan.

Lagyan sila ng sindak ang diwa ng “Ilagay mo sila sa katakutan”. Ibang patinig ang binasa ng sinaunang Griego at isinalin itong maglagay ng tagapagbigay-kautusan sa kanila, isang guro sa halip na sindak. Enosh na naman ang “mga tao lamang”: nagtatapos ang awit sa pagpapaalala sa makapangyarihan kung anong salita ang naglalarawan sa kanila.