Makinig, bayan ko, sa sinaunang turo; Bubuksan natin ang nakatagong aral ng nakaraan. Hindi dapat mawala ang isinalaysay ng mga magulang; Isalaysay sa darating na salinlahi ang ginawa ng Diyos. Hinati Niya ang dagat at inakay sila sa gitna, Naglagay ng ulap sa araw at apoy sa gabi. Biniyak ang bato at nagpaagos ng tubig sa ilang, Ngunit patuloy Siyang sinubok ng kanilang puso. Gayunman inutusan Niya ang langit at nagbigay ng manna, Binuksan ang mga pintuan at nagpaulan ng tinapay. Gayunman nagkasala at nag-alinlangan sila sa ilang, Kinalimutan ang bawat kababalaghang nakita. Nang sila'y saktan, hinanap Siya sandali; Nagsalita ng pag-ibig ang labi na hindi pinanatili ng puso. Ngunit inalala Niya na sila'y laman lamang, Hanging dumaraan at hindi bumabalik. Pinalungkot Siya mula ilang hanggang Canaan, Bumaling sa diyus-diyosan at hinamon ang banal na pangalan. Tinanggihan Niya ang Shiloh, saka pinili ang Juda, Pinili ang Sion at ang lingkod Niyang si David. Pinastol sila ni David nang may tapat na puso At ginabayan sa mahusay na kamay. Isalaysay sa darating na salinlahi: Umasa sa Diyos at huwag kalimutan ang Kanyang gawa.