[Intro] May binatang may dalang panukat, naglalakad sa sugatang Jerusalem. Sinusukat ang haba at lapad, kung gaano karaming bukas ang kayang tanggapin. [Verse 1] “Tumakbo ka at sabihin sa sumusukat: ang lungsod ay lalampas sa pader. Tao at hayop ang pupuno sa mga liwasan; walang makitid na hangganan ang sasapat.” [Chorus] Pader na apoy sa palibot, kaluwalhatian sa loob ng Sion. Hindi dahil sa tore, pinto o kawal, kundi sa Diyos ng pagpapanumbalik. Pader na apoy sa palibot, may puwang sa lahat ng umuwi. Lumalaki ang Jerusalem lampas sa panukat, ingatan ng Diyos na muling nagtipon. [Verse 2] Tumakas mula sa hilaga, lumabas sa Babilonia, ang nangalat ay pauwi na sa tahanan. Ang humahawak sa Sion ay humahawak sa mahalaga; ang sinamsaman ay hindi habambuhay na iiyak. [Bridge] Maraming bansa ang sasama sa tipan, at ang Juda ay magiging mana ng PANGINOON. Tumahimik ang lahat ng laman sa harap niya; bumabangon siya mula sa banal na tahanan. [Chorus] Pader na apoy sa palibot, kaluwalhatian sa loob ng Sion. Bumagsak ang lubid na walang nakitang hangganan, sapagkat mas malawak ang pangako kaysa sukat. [Outro] Bukas ang lungsod, ngunit hindi walang bantay.