1:6Iginagalang ng anak ang kaniyang ama, at ng alila ang kaniyang panginoon: kung ako nga'y ama, saan nandoon ang aking dangal? at kung ako'y panginoon, saan nandoon ang takot sa akin? sabi ng Panginoon ng mga hukbo sa inyo, Oh mga saserdote, na nagsisihamak ng aking pangalan. At inyong sinasabi, Sa ano namin hinamak ang iyong pangalan?
1:7Kayo'y nangaghahandog ng karumaldumal na hain sa aking dambana. At inyong sinasabi, Sa ano namin nilapastangan ka? Sa inyong sinasabi, ang dulang ng Panginoon ay hamak.
1:8At pagka kayo'y nangaghahandog ng bulag na pinakahain, di kasamaan! at pagka kayo'y nangaghahandog ng pilay at may sakit, di kasamaan! Iharap mo nga sa iyong tagapamahala; kalulugdan ka baga niya? o tatanggapin baga niya ang iyong pagkatao? sabi ng Panginoon ng mga hukbo.
1:9At ngayo'y isinasamo ko sa inyo, inyong dalanginin ang lingap ng Dios, upang pagbiyayaan niya tayo; ito'y nangyari sa inyong mga paraan: tatanggapin baga niya ang pagkatao ng sinoman sa inyo? sabi ng Panginoon ng mga hukbo.
1:10Oh kung mayroon sana sa inyo na magsara ng mga pinto, upang huwag ninyong mangapaningasan ang apoy sa aking dambana ng walang kabuluhan! Hindi ko kayo kinalulugdan, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ni tatanggap man ako ng handog sa inyong kamay.
1:11Sapagka't mula sa sinisikatan ng araw hanggang sa nilulubugan niyaon, magiging dakila ang aking pangalan sa mga Gentil; at sa bawa't dako ay paghahandugan ng kamangyan ang aking pangalan, at ng dalisay na handog: sapagka't ang aking pangalan ay magiging dakila sa gitna ng mga Gentil, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.
1:12Nguni't inyong nilapastangan na inyong sinasabi, Ang dulang ng Panginoon ay nadumhan, at ang laman niyaon, sa makatuwid baga'y ang hain doon ay hamak.
1:13Inyong sinasabi rin naman, Narito, nakayayamot! at inyong nginusuan, sabi ng Panginoon ng mga hukbo; at inyong iniharap ang nakuha sa dahas, at ang pilay, at ang may sakit; ganito ninyo dinadala ang handog: tatanggapin ko baga ito sa inyong kamay? sabi ng Panginoon.
1:14Nguni't sumpain ang magdaraya na mayroon sa kaniyang kawan na isang lalake, at nananata, at naghahain sa Panginoon ng marungis na bagay; sapagka't ako'y dakilang Hari, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, at ang aking pangalan ay kakilakilabot sa gitna ng mga Gentil.
Pag-ibig ang unang pahayag sa pagtatalo. Katibayan ang hinihingi ng Israel bilang sagot. Dito tumatalim ang aklat: hindi tahimik na nakikinig sa isang talumpati ang bayan, at kasama mismo sa mga salita ng propesiya ang kanilang mga pagtutol. Pagkakapatid ang simula ng tugon ng Diyos. Iisa ang pinanggalingang pamilya nina Esau at Jacob. Dahil dito, lalong luminaw ang pagkakaiba ng kalagayan ng kanilang mga bayan.
Nagiging larawan ng lupain ang mga pangalan. May mga bundok at mana si Esau, at tahasang tinutukoy ng talata 4 ang Edom. Katapat ng kanilang balak na muling magtayo ang pahayag ng Diyos na gigibain niya iyon. Hindi lamang ito paglalarawan ng pribadong damdamin tungkol sa dalawang sanggol. Mga bayan at kanilang kinabukasan ang pinaghahambing. Hindi rin ipinapangakong walang katapusang ginhawa ang kahulugan ng pag-ibig sa Israel: tinatalakay rin ng aklat ang bigong ani at mga handog na ipinagkait. Nasa pagpapatuloy ng pangako ng Diyos ang sagot, katapat ng pagtatangka ng Edom na baligtarin ang kanyang paghatol.