20:1At ang mga anak ni Israel, sa makatuwid baga'y ang buong kapisanan ay nagsipasok sa ilang ng Zin nang unang buwan: at ang bayan ay tumahan sa Cades; at si Miriam ay namatay doon, at inilibing doon.
20:2At walang tubig na mainom ang kapisanan; at sila'y nagpulong laban kay Moises at laban kay Aaron.
20:3At sinisi ng bayan si Moises, at nagsipagsalita, na sinasabi, Ibigin sana na kami ay nangamatay, nang mamatay ang aming mga kapatid sa harap ng Panginoon!
20:4At bakit ninyo dinala ang kapulungan ng Panginoon sa ilang na ito, upang mamatay rito, kami at ang aming mga hayop?
20:5At bakit ninyo kami pinasampa mula sa Egipto, upang dalhin kami sa masamang dakong ito? hindi dakong bukirin, o ng igos; o ng ubasan, o ng mga granada; at wala kahit tubig na mainom.
20:6At si Moises at si Aaron ay umalis sa harap ng kapulungan at napasa pintuan ng tabernakulo ng kapisanan, at nangagpatirapa: at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay lumitaw sa kanila.
20:7At sinalita ng Panginoon kay Moises, na sinasabi,
20:8Hawakan mo ang tungkod, at pisanin mo ang kapisanan, pisanin mo at ni Aaron na iyong kapatid, at magsalita kayo sa bato sa harap ng kanilang mga mata, na ibibigay niyaon ang kaniyang tubig; at ikukuha mo sila ng tubig sa bato: sa ganito paiinumin mo ang kapisanan at ang kanilang mga hayop.
20:9At kinuha ni Moises ang tungkod sa harap ng Panginoon, na gaya ng iniutos sa kaniya.
20:10At pinisan ni Moises at ni Aaron ang kapulungan sa harap ng bato, at kaniyang sinabi sa kanila, Makinig kayo ngayon, mga mapanghimagsik, ikukuha ba namin kayo ng tubig sa batong ito?
20:11At itinaas ni Moises ang kaniyang kamay, at pinalong makalawa ang bato ng kaniyang tungkod: at ang tubig ay lumabas na sagana, at ang kapisanan ay uminom at ang kanilang mga hayop.
20:12At sinabi ng Panginoon kay Moises at kay Aaron, Sapagka't hindi kayo sumampalataya sa akin upang ipakilala ninyong banal ako sa mga mata ng mga anak ni Israel, kaya't hindi ninyo dadalhin ang kapisanang ito sa lupain na aking ibinigay sa kanila.
20:13Ito ang tubig ng Meriba; sapagka't sinisi ng mga anak ni Israel ang Panginoon, at siya'y napakilalang banal sa kanila.
Dalawang lalaki ang kailangan upang buhatin ang ebidensiya. Bago maging pagtatalo ng mga talumpati ang usapan, may sanga, kumpol ng ubas, at pingga. Hindi lamang alaala ng mga tiktik ang kasaganaan ng lupain. Nasa harap ng kapulungan ang isang bahagi nito.
Hindi ubas lamang ang dala. May granada at igos din, kaya patunay ito ng matabang lupain, hindi isang pambihirang bungang nagkataon lamang na makita. Humiling si Moises ng mga bunga sa talata 20, at dinala nila ang mga iyon. Kaayon din ng pangako ang una nilang pasiya: tunay na binubukalan ng gatas at pulot. Kaya hindi ang kabutihan ng lupain ang pinagmulan ng kasunod na pagtatalo. Ang mga tututol sa pagpasok ang mismong nagdala ng katibayan nito.
Sa Kades, sapat nang malapit ang lupain upang mahawakan ang bunga nito, ngunit hindi pa upang angkinin. Nagbunga ng magandang ulat tungkol sa lupa ang apatnapung araw na pagsisiyasat. Ngunit hindi kayang pasiyahan ng isang ekspedisyon kung mapagkakatiwalaan ang pangako ng Diyos. Iyon ang usaping binubuksan ng pagtatalo. Hindi nagbabago ang mga ubas habang dumidilim ang mga pahayag. Parehong bunga pa rin, mula sa parehong lupain. Nananatili ang ebidensiya habang nagtatalo sila.