Roma 1:9-13
Madalas kong inaakalang makarating sa inyo (datapuwa't hanggang ngayon ako'y nahahadlangan)
Nagbukas ang liham sa pag-amin ng balak na paulit-ulit nang nabigo, na hindi karaniwang paraan ng pagpapakilala sa mga hindi kakilala.
Talata sa talata
- 1:10
Ang magkapalad na makarating ay tumutukoy sa biyaheng natutupad ang pakay. Hindi nangangako ang pananalita ng kayamanan, luho, o kaligtasan sa lahat ng panganib sa daan.
- 1:12
Kasama si Pablo sa mga tatanggap ng lakas ng loob. Tahasang sinasabi ang kapwa pakinabang; hindi lamang ito paggalang na hininuha sa tono niya.
- 1:13
Nahahadlangan: may pumigil sa kaniyang paglalakbay, hindi siya basta nagbago ng isip. Walang iisang dahilan na ibinibigay para sa lahat ng pagkaantala.












Pagkatapos sabihin ni Pablo ang nais niyang ibigay, kinikilala niyang may inaasahan din siyang matanggap. Nililinaw niya ang sinabi: pagkakataon ang pagdalaw upang magpalakasan sila sa pananampalataya. Hindi siya papasok sa Roma na parang sisidlang puno sa gitna ng mga sisidlang walang laman. May maibibigay rin sa kanya ang pananampalataya nila.
Mahalaga ang maikling paglilinaw dahil hindi nabuo ang kapulungang ito sa pamamagitan ng pagdalaw niya. Sa talata 8, bantog na sa buong daigdig ang kanilang pananampalataya. Ang patuloy niyang panalangin at mga planong naudlot ay nagtatatag ng ugnayan bago ang personal na pagdating. Hindi siya ang pinagmulan ng lahat ng nangyayari roon. May mga mananampalataya na sa Roma bago dumating si Pablo.
Madali ring mamali ng unawa sa hinihiling niyang maayos na paglalakbay. Ang hiling ay makatawid ayon sa kalooban ng Diyos, hindi ang makatiyak ng maginhawang biyahe. Sa Aklat ng mga Gawa, nakarating siya matapos mabilanggo, bagyuhin, at mawasakan ng barko. Narating ang pakay; ibang usapan ang dinaanan. Matindi ang hangarin, tunay ang mga plano, ngunit hindi pa rin hawak ng apostol ang daan.