Pinalala ng unang kahilingan ang pagkaalipin

Hindi kasama rito ang mga matatanda na inutusang sumama kay Moises sa 3:18; ang dalawang magkapatid lamang ang pumasok kay Faraon. Sa unang pagkakataon, ang pormulang "Ganito ang sabi ng Panginoon," na ibinigay kay Moises sa 4:22, ay tuwirang ipinahayag sa isang hari. Ang pandiwang Hebreo para sa pagdiriwang ng kapistahan ay chagag, kaugnay ng salitang Arabe na hajj para sa paglalakbay panrelihiyon.

Ang "Hindi ko nakikilala ang Panginoon" ay gumagamit ng pandiwang ginamit din sa 1:8 tungkol sa haring hindi nakakilala kay Jose. Ang mga sumusunod na salot hanggang kabanata 14 ay sumasagot sa hamong ito, sapagkat paulit-ulit na ipinahahayag na makikilala ng Israel o ng mga Egipcio kung sino ang Panginoon.

Mula sa tuwirang pahayag na "Ganito ang sabi ng Panginoon" sa talata 1, naging pakiusap ang pananalita nina Moises at Aaron. Tinawag din nila Siya na Dios ng mga Hebreo, isang katawagang maaaring higit na maunawaan ni Faraon. Ang banta ng salot o tabak dito ay laban sa Israel kung hindi sila makapaghain, hindi laban sa Egipto. Sa 9:3, salot naman ang sasapit sa mga hayop ng Egipto.

Ang paratang na kinakalagan nina Moises at Aaron ang bayan sa kanilang gawain ay tumutukoy sa pagpapaluwag o pag-aalis sa kanila mula sa paggawa. Ang pandiwang Hebreo na para ay ginagamit din sa 32:25 tungkol sa bayang pinabayaang mawalan ng pagpipigil. Inutusan pa ni Faraon sina Moises at Aaron na bumalik sa kanilang mga atang, na para bang kabilang din sila sa mga manggagawang alipin.

Ang "mga tao sa lupain" ay malamang na tumutukoy sa malaking bilang ng mga Hebreong manggagawa. Pang-ekonomiya ang reklamo ni Faraon: napakaraming taong hindi nagtatrabaho ay malaking pagkawala sa paggawa. Ang pandiwang Hebreo na shavat, na isinaling "pinapagpapahinga," ay kaugnay ng Sabbath. Para kay Faraon ito ay katamaran, ngunit sa kautusan kalaunan ang gayong pahinga ay magkakaroon ng banal na kahulugan.

Makikita rito ang dalawang antas ng pamamahala sa paggawa. Ang mga tagapagpaatag na Egipcio ay nogesim, mga tagapagtulak o tagapangasiwa, samantalang ang mga puno ay shoterim, mga tagatala o opisyal. Ipinakikita ng talata 14 na ang mga opisyal ay mga Israelita na namamahala sa sarili nilang kababayan, nagtatalaga ng bilang ng gawain, at sila ang napaparusahan kapag kulang ang produksyon.

Ang tinadtad na dayami ay inihahalo sa putik upang tumibay ang laryo at hindi madaling mabiyak habang natutuyo. May dokumentong Egipcio mula sa panahong Ramesside na nagrereklamo rin tungkol sa kakulangan ng mga manggagawa at dayami para sa paggawa ng laryo. Ipinakikita nito na ang kakulangan ng dayami ay isang tunay at kilalang suliranin sa gayong gawain.

Hindi binawasan ni Faraon ang takdang bilang ng laryo kahit ipinakuha na niya sa mga manggagawa ang sarili nilang dayami. Ang salitang Hebreo na rafah, na nasa likod ng paratang na sila ay "mga pagayongayon," ay nangangahulugang maluwag o mahina at kaugnay ng pandiwang ginamit sa 4:26 nang pabayaan ng Dios si Moises. Para kay Faraon, ang paghahangad na sumamba ay bunga lamang ng kulang na trabaho.

Ang tinawag ni Faraon na "mga kabulaanang salita" ay divrei sheqer sa Hebreo, literal na mga salitang kasinungalingan. Sa gayon, tahasan niyang tinatanggihan bilang huwad ang mensaheng mula sa Dios. Ang kaniyang tugon ay dagdagan ang hirap ng paggawa upang maging abala at pagod ang mga tao at hindi na nila pansinin ang mensahe.

Ipinahayag ng mga tagapagpaatag ang utos ni Faraon sa paraang kahawig ng pormulang ginamit ni Moises sa talata 1. Doon ay "Ganito ang sabi ng Panginoon," samantalang dito ay "Ganito ang sabi ni Faraon." Magkatapat ngayon ang mga utos ng dalawang naghaharing kapangyarihan, at inilalahad ng kabanata ang paghaharap nang walang karagdagang paliwanag.

Mariin ang Hebreo: sila mismo ang kailangang umalis at kumuha para sa kanilang sarili ng dayami saanman nila ito matagpuan. Inililipat ng paulit-ulit na pagtukoy sa "kayo" ang buong dagdag na pasanin sa mga manggagawa. Sa kabila nito, walang kahit isang laryo ang ibinabawas sa dating takdang dami.

Ang pinagputulan ng trigo ay qash, ang mga tangkay na naiiwan sa bukid matapos ang pag-aani. Dahil kailangan nilang humanap nito sa buong Egipto, ang dating nakapirming pangkat ng mga manggagawa ay napilitang gumala sa mga bukirin. Ang parehong larawan ng tuyong pinagputulan ay muling lilitaw sa 15:7 bilang bagay na madaling tupukin.

Mariing pinipilit ng mga tagapagpaatag ang mga Israelita na tapusin ang pang-araw-araw na takdang paggawa. Ang utos na gumawa "na gaya nang mayroong kayong dayami" ay hayagang kumikilala na nagbago na ang mga kondisyon ng paggawa. Gayunman, nananatili ang dating bilang ng kailangang gawin, kaya mas mabigat ang hinihingi kaysa dati.

Ang mga pinunong Israelita ang pinalo dahil sa pagkukulang ng buong pangkat na nasa ilalim nila. May mga larawang Egipcio sa mga libingan, gaya ng kay Rekhmire sa Thebes, na nagpapakita ng mga banyagang manggagawang gumagawa ng laryo habang binabantayan ng mga tagapangasiwang may pamalo. Kasabay ng pananakit ay ang tanong kung bakit kapos ang ginawa nila kapwa kahapon at ngayon.

Ang pandiwang Hebreo na tsa'aq para sa kanilang pagdaing ay siya ring ginamit sa 2:23 at 3:7 sa pagdaing ng Israel sa Dios. Ngunit sa pagkakataong ito, kay Faraon nila dinala ang kanilang sigaw. Sa loob ng dalawang talata ay paulit-ulit nilang tinawag ang kanilang sarili na mga alipin ni Faraon, na waring umaapela sila bilang tapat na mga lingkod ng hari.

Siksik at maaaring unawain sa dalawang paraan ang huling parirala sa Hebreo. Maaari itong mangahulugang ang kasalanan ay nasa sariling mga tauhan ni Faraon, kaya sinisisi ang mga tagapangasiwang Egipcio. Sa bahagyang naiibang pagbasa ng teksto, maaari rin itong mangahulugang si Faraon mismo ang nagkakasala laban sa kaniyang bayan. Ang sinaunang salin sa Griyego ay sumusunod sa ikalawang pagbasa.

Dinoble ni Faraon ang paratang para sa pangungutya: nirpim attem nirpim, sa diwang "mga tamad, mga tamad." Inuulit niya ang paratang mula sa talata 8 at binabanggit ngayon ang pangalang Panginoon na sinabi niyang hindi niya nakikilala sa talata 2. Sa pagtanggi niya sa kahilingan, napilitan pa rin siyang banggitin ang pangalan.

Ang ibig sabihin ng pagbibigay ng bilang ng mga laryo ay ang paghahatid ng buong nakatakdang dami pagkatapos itong mabilang. Ang tugon ni Faraon ay halos pag-uulit lamang ng utos na ipinagreklamo ng mga pinuno: walang dayaming ibibigay, ngunit walang babawasan sa quota. Walang bagong katuwiran na inilahad; ang kaniyang sariling pasiya ang nagsisilbing sagot.

Ang "masamang kalagayan" ay gumagamit ng salitang Hebreo na ra, ang salitang ibabalik ni Moises sa Dios sa talata 22 nang itanong niya kung bakit ginawan ng kasamaan ang bayan. Nakita ng mga pinuno na wala silang paraan upang matugunan ang utos. Ang kanilang "nakita" ay maaari ring ihambing sa pagkakita ng Dios sa kanilang kapighatian sa 3:7.

Ang pagkakatayo nina Moises at Aaron sa daan ay nagpapahiwatig na naghihintay sila sa pagbalik ng mga pinuno, marahil upang malaman ang naging resulta ng pagharap kay Faraon. Ang pandiwang Hebreo na nitsav, na nangangahulugang nakatalaga o nakapuwesto, ay ginamit din sa 2:4 nang magbantay ang kapatid na babae ni Moises sa sisidlan. Dito, ang paghihintay ay humantong sa masamang balita.

Ang pahayag na ginawa nilang nakamumuhi ang katayuan ng Israel ay literal na larawan ng amoy na naging mabaho. Ang parehong ugat ng salita ay ginagamit sa 7:18 tungkol sa ilog na babaho. Hiniling ng mga pinuno na tingnan at hatulan sila ng Panginoon, na nagpapaalala sa 2:14 nang tanungin si Moises kung sino ang naglagay sa kaniya bilang pinuno at hukom.

Dalawang tuwirang tanong na "bakit" ang iniharap ni Moises sa Panginoon. Ang ganitong hayagang pagtatanong ay kahawig ng pananalita ng mga panaghoy sa Mga Awit. Ang pagbabalik niya "sa Panginoon" ay hindi kailangang mangahulugang paglalakbay sa isang lugar; maaari itong tumukoy sa pagharap niya sa Dios sa panalangin at paghahanap ng sagot.

Matindi ang pagtatapos ng Hebreo: ang pagliligtas ay binibigyang-diin sa pamamagitan ng pag-uulit ng pandiwa upang sabihin na tunay ngang hindi pa nagaganap ang pagliligtas. Inihaharap ni Moises sa Dios ang pangakong ibinigay sa 3:8 na ililigtas Niya ang bayan. Sa puntong ito, ang nakikita lamang ni Moises ay lalong lumalang kalagayan matapos niyang magsalita sa pangalan ng Panginoon.