Itinalaga ang mga saserdote sa harap ng publiko

Ibinigay sa Exodo 29 ang mga tagubilin para sa pagtatalaga sa mga saserdote, at dito sa Levitico 8 ay isinasagawa ang mga iyon halos hakbang sa hakbang ngayong nakatayo na ang tabernakulo. Maaaring ihambing ang maraming bahagi ng kabanatang ito sa naunang utos, lalo na dahil paulit-ulit na binibigyang-diin na ginawa ang lahat ayon sa iniutos ng Panginoon.

Sa Hebreo, tiyak at dati nang kilala ang bawat bagay na ipinadadala: ang mga kasuutan, ang langis, ang toro, ang dalawang tupang lalake, at ang bakol. Hindi na kailangang ilarawan ang mga ito sapagkat nauna na ang mga detalye sa Exodo 28–30. Ang bakol ng tinapay ay yaong inilarawan sa Exodo 29:2–3.

Ang pintuan ng tabernakulo ay nakaharap sa looban na limampung siko ang lapad, kaya mahirap isipin na literal na nagkasya roon ang buong kapisanan. Itinala ni Rashi ang isang midrash na isang maliit na lugar ang makahimalang naglaman ng marami. Sa payak na pagbasa, maaaring nagsiksikan ang bayan sa pasukan ng looban.

Ang huling malaking pagtitipon ng kapisanan ay nasa Exodo 35:1, nang hingan sila ng mga handog para sa tabernakulo. Ngayon ay nagtipon sila upang saksihan ang pagtatalaga. Ang paglalagay sa mga saserdote sa kanilang tungkulin ay isinagawa nang hayagan sa harap ng mismong bayang kanilang paglilingkuran.

Maikli lamang ang sinabi ni Moises sa kapisanan. Hindi siya nagbigay ng mahabang talumpati kundi ipinaalam kung kanino nagmula ang utos. Binasa ito ng Sifra bilang pag-iingat laban sa hinalang itinataas lamang ni Moises ang sarili niyang kapatid. Ang seremonya ay hindi sariling pasiya ni Moises kundi utos ng Panginoon.

Ang pandiwang Hebreo na ginamit sa paglapit kina Aaron at sa kaniyang mga anak ay vayyaqrev, mula sa ugat na ginagamit din sa Levitico 1–7 sa pagdadala ng handog. Sa ganitong paraan ay inilalapit sila sa pintuan tulad ng mga hain, at hinuhugasan gaya ng mga lamang-loob at paa ng handog na susunugin sa 1:9.

Si Moises mismo ang nagbihis kay Aaron, isang kasuutan pagkatapos ng isa. Ang pandiwang Hebreo sa pagkakatali ng epod ay vayye’pod, na mula mismo sa pangngalang ephod. Ang diwa nito ay para bang inepod ni Moises si Aaron, itinatali nang maayos ang pamigkis upang manatiling nakalagay ang banal na kasuutan.

Dito lamang sa Pentateuco tahasang makikitang inilalagay ang Urim at Thummim sa pektoral. Karaniwang nauunawaan ang kanilang mga pangalan bilang kaugnay ng liwanag at kasakdalan, at nagsisimula ang mga ito sa aleph at tav, una at huling titik ng alpabetong Hebreo. Hindi inilalarawan ng Kasulatan kung paano sila nagbibigay ng sagot.

Huling inilagay ang mitra sa ulo ni Aaron, kasama ang laminang ginto sa harapan. Ang talatang ito rin ang una sa limang yugto ng kabanata na nagtatapos sa pahayag na ang ginawa ay ayon sa iniutos ng Panginoon kay Moises. Ang iba pang pag-uulit ay nasa 8:13, 17, 21, at 29.

Ang utos sa Exodo 40:9–11 tungkol sa pagpapahid sa tabernakulo at sa mga kagamitan nito ay isinasagawa rito. Ang langis na inilarawan sa Exodo 30:23–25, na may mira, kanela, kalamo, at kasia, ay unang inilalagay sa banal na mga bagay bago ito gamitin sa pagpapahid sa isang tao.

Ang makapitong pagwisik ng langis sa dambana ay hindi nabanggit sa mga tagubilin sa Exodo, kaya natatanging detalye ito ng aktuwal na pagsasagawa ng pagtatalaga. Pinahiran din ang hugasan at ang tungtungan nito, gaya ng iniutos sa Exodo 40:11, upang italaga ang mga ito bilang banal.

Ang langis ay ibinuhos sa ulo ni Aaron, hindi lamang ipinahid nang kaunti. Naalaala ng Mga Awit 133:2 ang tagpong ito sa paglalarawan ng mahalagang langis na bumababa mula sa ulo ni Aaron hanggang sa kaniyang balbas. Sa yugtong ito, si Aaron lamang ang tumatanggap ng langis nang tuwirang ibinubuhos sa ulo.

Binihisan ang mga anak ni Aaron ngunit hindi sila pinahiran ng langis sa paraang ginawa kay Aaron, kahit iniutos sa Exodo 40:15 ang kanilang pagpapahid. Sa 8:30 lamang sila tatanggap ng langis, na iwiniwisik kasama ng dugo. Ipinakikita ng pagkakaibang ito kung paano natatangi ang katungkulan ni Aaron bilang punong saserdote.

Ito ang unang pagkakataon sa Biblia na aktuwal na isinasagawa ang handog dahil sa kasalanan. Ang Levitico 4 ay nagbigay lamang ng batas tungkol dito. Kapansin-pansing ang unang paggamit nito ay para sa mga saserdote mismo, at ang hayop ay batang toro, gaya ng hinihingi sa 4:3 para sa pinahirang saserdote.

Walang tahasang pinangalanang gumagawa sa simula ng talata, at gayon din sa 8:19, 20, 22, at 23. Sa tradisyong rabiniko, si Moises ang nauunawaang gumagawa ng mga kilos na iyon. Ang pandiwang Hebreo na tumutukoy sa paglilinis ng dambana ay chitte, na kaugnay ng pag-aalis ng kasalanan, gaya ng gamit sa 6:26.

Bagaman hindi kailanman pinahiran o pormal na itinalaga si Moises bilang saserdote, ginagawa niya sa linggong ito ang bawat gawaing saserdotal. Ayon sa Talmud, Taanit 11b, naglingkod siya na nakasuot ng payak na puting kasuutan. Dito ay siya mismo ang nagsusunog ng taba sa ibabaw ng dambana.

Walang bahagi ng toro ang iniingatan. Ang balat, laman, at dumi ay lahat sinusunog sa labas ng kampamento. Ganap itong tumutugma sa tuntunin ng Levitico 4:11–12 para sa handog dahil sa kasalanan ng pinahirang saserdote, na para bang si Aaron ay tinatrato nang ayon sa katungkulang kaniyang tinatanggap.

Kasunod ng handog dahil sa kasalanan ang handog na susunugin. Ang pagkakasunod ay paglilinis muna, saka ang handog na lubusang umaakyat sa dambana. Mula rito, karaniwang pinananatili ng Levitico ang ganitong ayos kapag magkasamang inihahandog ang dalawang uri, gaya rin ng makikita sa susunod na kabanata.

Ang dugo ng handog na susunugin ay iniwisik sa palibot ng dambana ayon sa itinakdang paraan para sa gayong handog, at si Moises ang gumagawa nito. Ang mga lalaking itinatalaga ay humahawak lamang sa ulo ng mga hayop. Sa buong linggong ito, ang paghawak at paggamit ng dugo ay nasa kamay ni Moises.

Ang salitang Hebreo para sa taba rito ay peder, isang bihirang salita na lumilitaw din sa 1:8 para sa taba ng handog na susunugin. Ang ulo, mga putol na bahagi, at taba ay sinusunog sa pagkakasunod na inilatag na ng batas sa Levitico 1.

Ayon sa tuntunin ng 7:8, ang saserdoteng naglilingkod ay tumatanggap ng balat ng handog na susunugin, kaya sa pagkakataong ito ay maaaring kay Moises napunta ang balat, bagaman walang sinasabi ang kabanata tungkol dito. Pinagsasama-sama rin sa talata ang paglalarawan sa handog bilang susunugin, pinakamasarap na amoy, at handog sa Panginoon na pinaraan sa apoy.

Ang tupang ito para sa pagtatalaga ay tinatawag sa Hebreo na eil hammillu’im. Ang paghawak dito ay kahawig ng handog tungkol sa kapayapaan: may bahaging sinusunog, may bahaging napupunta sa naglilingkod, at ang natitira ay kinakain ng mga saserdote ayon sa 8:31. Kaya ang unang ritwal na pagkain sa Levitico ay bahagi ng sarili nilang pagtatalaga.

Ang salitang tenukh ay tumutukoy sa bahagi o pingol ng tainga at lumilitaw lamang sa seremonyang ito at sa paglilinis ng gumaling na ketongin. Sa Levitico 14:14, ang dugo ay inilalagay din sa kanang tainga, hinlalaki ng kamay, at hinlalaki ng paa. Ito lamang ang dalawang seremonya sa kautusan na gumagamit ng dugo sa buhay na tao sa ganitong paraan.

Si Aaron ang unang nilalagyan ng dugo at ginagawa iyon sa kaniya nang bukod. Pagkatapos ay saka nilalagyan ang kaniyang mga anak bilang isang pangkat. Maging sa pagkakasunod ng paglalagay ng dugo, nananatiling malinaw ang pagkakaiba ng punong saserdote sa mga saserdoteng nasa ilalim ng kaniyang katungkulan.

Ang kanang hita, na sa 7:32 ay karaniwang bahagi ng saserdoteng naglilingkod, ay kasama rito sa mga bahaging inilaan para sa dambana. Sa mismong pagtatalaga ng mga saserdote, ang karaniwang bahagi nilang karne ay hindi nila kinakain. Ang seremonyang ito ay may natatanging tuntunin para sa kanilang pagsisimula sa tungkulin.

Kumuha si Moises ng tig-iisang uri ng tinapay mula sa bakol: isang munting tinapay na walang lebadura, isang tinapay na may langis, at isang manipis na tinapay. Ang tinapay na may langis ay tumutugma sa Hebreong challat lechem shemen, isang tinapay na sagana sa langis. Ang bakol ay nasa harap ng Panginoon mula pa sa simula ng seremonya.

Dito ay pisikal na isinasagawa ang idyomang kaugnay ng millu’im, ang pagpuno ng kamay. Literal na pinupuno ni Moises ang mga kamay nina Aaron at ng kaniyang mga anak ng taba, karne, at tinapay. Ang pananalitang ginagamit para sa pagtatalaga ng isang saserdote ay nagiging isang aktuwal na kilos sa seremonyang ito.

Matapos mapuno ang mga kamay ng mga bagong saserdote, kinukuha rin ni Moises mula sa kanila ang mga bahagi at siya ang nagsusunog ng mga iyon sa dambana. Hawak nila ang handog ngunit hindi pa sila ang naglalagay nito sa apoy. Ang kanilang mga kamay ay pinupuno at pagkatapos ay inaalisan ng handog sa pamamagitan ng paglilingkod ni Moises.

Ang dibdib ay karaniwang bahagi ng mga saserdote ayon sa 7:31, ngunit sa seremonyang ito ay napunta ito kay Moises. Ito ang natatanging bahagi ng isang handog na tahasang itinalaga sa kaniya sa kautusan, bilang kaniyang karampatang bahagi habang siya ang gumaganap ng gawaing saserdotal sa linggo ng pagtatalaga.

Magkasamang iwiniwisik ang langis at dugo kina Aaron, sa kaniyang mga anak, at maging sa kanilang mga kasuutan. Kaya ang mga kasuutan ay itinalagang banal kasama ng mga taong nagsusuot nito. Nang mamatay si Aaron, ang mga kasuutang iyon ay hinubad sa kaniya at isinuot kay Eleazar ayon sa Mga Bilang 20:26–28.

Sa talatang ito ay nagsasalita si Moises sa unang panauhan tungkol sa kaniyang iniutos. Sa saling Griyego at sa ilang pagbasa ng Hebreo, ang anyo ay pasibo, na ang diwa ay ayon sa iniutos sa kaniya, na mas tumutugma sa 8:35. Ang karne ay pinakukuluan, hindi iniihaw gaya ng hinihingi sa kordero ng Paskua sa Exodo 12:9.

Ipinapaliwanag ng Exodo 29:34 kung bakit kailangang sunugin ang anumang matirang karne o tinapay mula sa pagtatalaga: ang natira ay banal at hindi dapat kainin sa ibang pagkakataon. Ang pagkaing ito ng pagtatalaga ay hindi maaaring itabi para sa susunod na araw o dalhin sa karaniwang paggamit.

Ang pahayag tungkol sa pitong araw ng pagtatalaga ay gumagamit ng parehong Hebreong idyoma ng pagpuno ng kamay na makikita sa 8:27. Sa loob ng linggong iyon, hindi maaaring umalis ang mga saserdote sa pintuan ng tabernakulo. Ang kanilang pagtatalaga ay isang pitong-araw na proseso, hindi lamang isang maikling seremonya.

Iniutos sa Exodo 29:35–36 ang isang torong handog dahil sa kasalanan sa bawat araw ng pitong araw. Dahil dito, binasa ng Sifra at ng mga sumunod na tagapagpaliwanag ang talatang ito bilang pahiwatig na ang buong seremonya ay inuulit araw-araw, sa halip na minsang gawin at hintayin na lamang matapos ang pitong araw.

Ang Hebreong pariralang shamar mishmeret ay may diwang magbantay o tumupad sa isang ipinagkatiwalang pagbabantay. Ginagamit din ito sa Mga Bilang 3:7 tungkol sa mga Levita na nagbabantay sa tabernakulo. Ang pagbanggit sa gabi at araw ay nagpapakita ng tuluy-tuloy na tungkulin, at ang babala tungkol sa kamatayan ang tanging tahasang babala sa kabanata.

Sa buong kabanata, sina Aaron at ang kaniyang mga anak ay halos tumatanggap lamang ng ginagawa sa kanila, nagpapatong ng kamay sa ulo ng mga hayop, at humahawak sa inilagay sa kanilang mga kamay. Dito sila unang naging tahasang paksa ng pandiwang ginawa, at ang kanilang ginawa ay ang lahat ng iniutos ng Panginoon sa pamamagitan ni Moises.