Ang Anak ay nagsasalita, lumilikha, at umuupo sa kaniyang luklukan

Nagbubukas ang Griego ng Mga Hebreo sa sunod-sunod na tunog na p: polymeros kai polytropos palai... patrasin... prophetais, unang palatandaan na isa ito sa pinakamakinis na Griego sa buong Bagong Tipan. Ang “sa iba't ibang panahon” ay literal na maraming bahagi, pahayag na ibinigay nang paisa-isang piraso; sakop naman ng “sa iba't ibang paraan” ang panaginip, ang pangitain, ang kautusan at ang awit.

Sa Griego, ang “sa mga huling araw na ito” ay sa wakas ng mga araw na ito, ang pariralang ginamit ng Griegong Lumang Tipan para sa panahon ng katuparan (Mga Bilang 24:14). Walang pantukoy sa Griego ang salitang Anak, kaya ang diin ay kung anong uri ng sugo ito: isang Anak. Ang “sanglibutan” ay aionas, mga kapanahunan, kaya pati ang panahon, hindi lamang ang kalawakan, ay kaniyang ginawa.

Apaugasma ang nasa likod ng “sinag”, kaningningan, at dito lamang ito lumilitaw sa Bagong Tipan; tinatawag ng Karunungan ni Solomon (7:26) ang Karunungan na kaningningan ng walang hanggang liwanag. Ang “tunay na larawan” ay charakter, ang tatak na iniiwan ng panlimbag sa barya, at hypostasis ang salitang Griego sa likod ng “pagka-Dios”, ang mismong katotohanang nasa ilalim. May mga manuskritong nagdaragdag na ginawa niya ang paglilinis sa kaniyang sarili; wala ito sa ilan sa pinakamatatanda.

Ang “lalong mabuti” ay kreitton, ang salitang paulit-ulit na binabalikan ng Mga Hebreo, mga labintatlong ulit: lalong mabuting pag-asa, tipan, mga pangako, mga hain, pag-aari, lupain at pagkabuhay na maguli. Ito ang una sa mga iyon. Malamang na “Anak” ang pangalang tinutukoy, ang titulong pinatutunayan ng talatang 5 mula sa Kasulatan.

Awit ng pagpuputong sa hari ang Mga Awit 2:7, at ang “ngayon” ay ang araw ng pagluklok niya sa trono; ikinakapit naman ito ng Mga Gawa 13:33 sa pagkabuhay na maguli. Ang ikalawang sipi, 2 Samuel 7:14, ay unang sinabi tungkol kay Solomon na anak ni David, at iniwan ng Mga Hebreo ang kasunod na sugnay roon, na parurusahan siya kung siya'y magkasala. Pinagtabi na ang dalawang talatang ito sa isang balumbon mula sa Qumran (4QFlorilegium).

Umaalingawngaw sa “panganay” ang Mga Awit 89:27, kung saan ginagawa ng Dios na panganay ang hari, mataas kaysa mga hari sa lupa. Walang ganitong taludtod sa tradisyonal na tekstong Hebreo ng alinmang awit; galing ito sa Griego ng Deuteronomio 32:43, at may kahawig na taludtod sa isang pirasong Hebreo ng Deuteronomio mula sa Qumran. May mga nag-uugnay ng “muli” sa pagdadala, na para bang ikalawang pagdadala ang tinutukoy.

Sa Hebreo, malamang na ang ibig sabihin ng Mga Awit 104:4 ay ginagawa niyang mga sugo ang mga hangin at mga lingkod ang ningas ng apoy. Sa dalawang wika, iisang salita ang hangin at espiritu, at iisa rin ang sugo at anghel, at pinahihintulutan ng ayos ng salita sa Griego na basahin ito ng Mga Hebreo bilang mga anghel na ginagawang hangin at apoy: mga anyong nagbabago, katapat ng pagiging palagian ng Anak.

Isinulat ang Mga Awit 45, na may pamagat na awit ng pag-ibig, para sa isang maharlikang kasalan. Ang “setro” ay rhabdos, tungkod o pamalo, sagisag ng paghahari ng hari. Sa Griego, ang “magpakailan man” ay literal na hanggang sa panahon ng panahon. Ang awit-pangkasal ng isang haring mula sa angkan ni David ay pinakikinggan dito bilang pananalitang ukol sa Anak.

Ang “langis ng kasayahang” ay ang masayang pagpapahid sa araw ng kasal o ng pagpuputong. Metochoi ang salitang nasa likod ng “mga kasamahan”, mga kasama o kabahagi, salitang gagamitin din ng sulat para sa mga mananampalataya sa 3:1, ang “mga may bahagi sa pagtawag ng kalangitan”, at sa 3:14. Lumalabas na ang mga mambabasa mismo ang mga kasamahan ng hari.

Sa Mga Awit 102, iniuukol ang mga salitang ito sa Panginoon, ang Dios ng Israel, at pinakikinggan ito ng Mga Hebreo bilang sinabi sa Anak. Nagdaragdag ang Griegong teksto ng awit ng “Panginoon” sa simula ng taludtod, na wala sa Hebreo. Ang sariling pamagat ng awit ay panalangin ng nagdadalamhati kapag siya'y nanlulupaypay.

Ang “mangalulumang” ay mula sa palaioo, pandiwang ginagamit muli ng Mga Hebreo sa 8:13, kung saan ang unang tipan ay inilalarawang lumuluma at malapit nang maglaho. Kapuwa ang sangnilikha at ang lumang tipan ay iginuguhit bilang damit na naluluma. Nasa kasalukuyang panahunan ang “nananatili”: nagpapatuloy siya sa buong panahon.

Helisso ang pandiwa sa likod ng “bibilutin”, irolyo, ang larawan ng Isaias 34:4, kung saan ang mga langit ay ililulon na parang balumbon; sa Hebreo ng awit, papalitan sila ang nakasulat. Ang “ikaw ay ikaw rin” ay pauna sa huling kabanata ng sulat, kung saan si Jesucristo ay siya rin kahapon, ngayon at magpakailan man (13:8).

Ang Mga Awit 110:1 ang talata ng Lumang Tipan na pinakamadalas sipiin o alingawngawin sa Bagong Tipan, at ginamit ito ni Jesus mismo sa Marcos 12:36. Sa sining ng Egipto at Asiria, ipinapatong ng mga hari ang kanilang paa sa mga kaaway na nakagapos, at ipinatong ng mga kapitan ni Josue ang kanilang paa sa leeg ng limang hari (Josue 10:24).

Ang “mga espiritung tagapaglingkod” ay leitourgika, na pinagmulan ng salitang liturhiya, wika ng paglilingkod ng saserdote sa templo. Nasa kasalukuyang panahunan ang “sinugo”: patuloy silang isinusugo. Unang beses na ginamit ng Mga Hebreo ang salitang kaligtasan, at agad itong dinampot ng 2:3: “ang ganitong dakilang kaligtasan”.