Nagkakaroon ng anyong pisikal at panlipunan ang awa

Oiktirmoi ang “mga kahabagan”, maramihang awa, ang saling Griego ng Hebreong rachamim, salitang kaugnay ng sinapupunan. Paristemi ang “iharap”, ang pandiwang ginagamit ng Lucas 2:22 sa paghaharap sa sanggol na si Jesus sa templo. Logikos ang “katampatang”, mula sa logos; ginagamit ng 1 Pedro 2:2 ang parehong pang-uri sa dalisay na gatas ng salita.

Binuo sa schema, panlabas na hugis, ang “magsiayon”, ang salita ng 1 Mga Taga-Corinto 7:31 tungkol sa anyo ng sanglibutang lumilipas. Metamorphoo ang “magiba kayo”, ang pandiwa ng pagbabagong-anyo sa Mateo 17:2. Dokimazo ang “mapatunayan”, subukin ang metal; sa 1:28, hindi minagaling ng mga tao, matapos subukin, na kilalanin ang Dios.

Apat na ulit naglalaro ang Griego sa iisang pandiwa: huwag mag-isip nang labis (hyperphronein) higit sa nararapat isipin (phronein), kundi mag-isip tungo sa kahinahunan (sophronein). Paraan ni Pablo ng pagbanggit sa kaniyang atas bilang apostol ang “biyaya na sa akin ay ibinigay”, gaya muli sa 15:15.

Matagal nang larawan ng lipunan ang katawan. Isinalaysay ni Livio (2.32) kung paano pinatahimik ni Menenio Agrippa ang naghihimagsik na karaniwang mamamayan ng Roma sa pamamagitan ng pabula ng mga sangkap na ayaw nang magpakain sa tiyan. Praxis ang “gawain” rito, tungkulin, ang ginagawa ng sangkap at hindi ang ranggo nito.

Lumalampas ang “mga sangkap na samasama sa isa't isa” sa pagiging mga sangkap ng iisang katawan: bawat isa ay nauukol sa bawat iba. Tinutukoy ang katawan ayon sa kinalalagyan nito, “kay Cristo”. Ang pariralang Griego sa likod nito ay huling idyomang pang-araw-araw, isa-isa, na nagpapanatiling natatangi ang bawat tao sa loob ng pagkakaisa.

Charismata ang “mga kaloob” at charis ang “biyaya”, kaya mga biyayang ipinamahagi sa iba't ibang hugis ang mga kaloob. Analogia ang “kasukatan”, ang pinagmulan ng salitang analohiya. Ginawa ng mga Repormador ang analohiya ng pananampalataya na tuntunin sa pagbasa ng Kasulatan sa pamamagitan ng Kasulatan, ngunit dito sinusukat ng parirala ang pagsasalita ng propeta laban sa pananampalataya.

Kasinghubad ng listahan ang Griego: kung ministerio, sa ministerio; kung ang nagtuturo, sa pagtuturo. Idinagdag sa pagsasalin ang pandiwang “gamitin natin ang ating sarili”. Diakonia ang “ministerio”, praktikal na paglilingkod, ang salitang ginamit nang ayaw iwan ng mga apostol ang salita ng Dios upang maglingkod sa mga dulang (Mga Gawa 6:2).

Parakaleo ang “umaaral”, ang pandiwang ginamit mismo ni Pablo sa “ipinamamanhik ko” ng talatang 1. Haplotes ang “magandang-loob”, kaisahan ng layunin, na nangangahulugan ding kabukasang-palad (2 Mga Taga-Corinto 8:2). Proistemi ang “nagpupuno”, tumayo sa harap, gaya ng pinuno o tagapagtanggol. Hilarotes ang pagsasaya rito, ang ugat ng salitang hilaridad.

Anypokritos ang “walang pagpapaimbabaw”, hindi mapagkunwari; ang hypokrites ay ang aktor na nagsasalita mula sa likod ng maskara. Matinding tambalan ang “Kapootan”, kasuklaman nang lubos, na hindi na matatagpuan saanman sa Bagong Tipan. Kollao ang “makisanib”, madikit na parang pandikit, ang pandiwa ng lalaking nakikipisan sa kaniyang asawa sa Mateo 19:5.

Philostorgos ang “mangagmahalan”, mula sa storge, ang likas na pag-ibig sa loob ng pamilya, na dito lamang matatagpuan. Sinasagot nito ang 1:31, kung saan ang mga tao ay “walang katutubong paggiliw”. Maaaring mangahulugan ang “ipagpauna” na manguna sa pagbibigay ng karangalan, o ituring na nauuna ang iba; alinman, paligsahan ito sa pagpaparangal, hindi sa pagpaparangalan.

Zeo ang “maningas”, kumulo, ang salitang ginamit kay Apolos sa Mga Gawa 18:25, na maningas sa espiritu. May ilang sinaunang manuskrito na naglilingkod sa panahon ang mababasa, kairo, sa halip na “mapaglingkod sa Panginoon”, kyrio; ilang titik lamang ang pagkakaiba ng dalawang salita sa Griego.

Tatlong maiikling parirala, bawat isa'y nakasalig sa iisang pangngalan. Hypomeno ang “magmatiisin”, manatili sa ilalim ng pasan. Ang “magmatiyagain” ay pagpupumilit at pagkamasugid, hindi lamang paghihintay. Ipinaaalala ng tanikala ng kapighatian, pagtitiis at pag-asa ang 5:3–4.

Koinoneo ang “Mapagdamay”, makibahagi o magkaroon nang sama-sama. Ang “maging mapagpatuloy” ay sa Griego paghabol sa pag-ibig sa mga dayuhan: philoxenia kasama ang dioko, ang pandiwa ng pangangaso at paghabol. Papangalanan ng sulat ang ganitong punong-abala sa 16:23, si Gayo, na tumatanggap kay Pablo at sa buong iglesia.

Dioko muli ang “nagsisiusig”, ang parehong pandiwa ng paghabol sa pagpapatuloy isang linya lamang ang nakaraan: habulin ang mga dayuhan, at pagpalain ang mga humahabol sa inyo. Umaalingawngaw ang mga salita kay Jesus sa Lucas 6:28, na pagpalain ang mga sumusumpa, bagaman hindi sinasabi ni Pablo na sumisipi siya.

Hubad na pawatas sa Griego ang dalawang utos, gaya ng mga linya mula sa listahan ng mga kasabihan. Sinasabi ng Sirac 7:34 na huwag pabayaan ang mga tumatangis kundi makidalamhati sa nagdadalamhati. Puna ni Juan Crisostomo na mas marangal na kaluluwa ang kailangan sa pakikigalak sa mapalad kaysa sa pakikiiyak sa nagdadalamhati, sapagkat mas mahirap supilin ang inggit kaysa sa awa.

Ang pandiwa ng pag-iisip sa talatang 3 ang nasa “Mangagkaisa kayo ng pagiisip”, at dalawang ulit pa itong ginamit. Sa Griego, larawan ng pagpapadala kasama ng mga mababa ang “makiayon kayo”. Maaaring mga taong mababa o mga gawaing hamak ang “mga bagay na may kapakumbabaan”. Inuulit ng huling sugnay ang 11:25.

Sinasabi ng Mga Kawikaan 20:22 na huwag sabihing gagantihan mo ang masama. Hinango ang ikalawang pangungusap sa Mga Kawikaan 3:4 sa Griego, at mas buong sinisipi ito ni Pablo sa 2 Mga Taga-Corinto 8:21. Kalos ang salitang Griego sa likod ng “kapuripuri”, marangal at kaaya-ayang tingnan.

Umaabot ang “lahat ng mga tao” lampas sa kongregasyon, sa mga kapitbahay, opisyal at kalaban. Mga walong taon bago nito, pinalayas ni Claudio ang mga Judio sa Roma dahil sa mga gulo (Mga Gawa 18:2), at iniuugnay ni Suetonius ang kaguluhan sa isang Chrestus, malamang si Cristo; buhay na tanong para sa iglesiang ito ang kapayapaan sa mga taga-labas, bagaman hinuha ang ugnayang iyon.

Agapetoi ang “mga iniibig”, ang pagtawag ng 1:7. Sa Griego, bigyan ng daan ang galit, may pantukoy, at binabasa ito ng karamihan bilang galit ng Dios. Hindi eksaktong tumutugma ang pananalita ng Deuteronomio 32:35 dito sa Hebreo o sa Lumang Tipang Griego, ngunit salita por salita itong kaayon ng Mga Hebreo 10:30.

Mga Kawikaan 25:21–22. Huminto si Pablo bago ang huling linya ng kawikaan, na gagantihin ka ng PANGINOON. Psomizo ang “pakanin”, magpakain ng maliliit na subo, gaya ng pagpapakain sa bata o sa maysakit; ginagamit ito ng 1 Mga Taga-Corinto 13:3 sa pamimigay ng ari-arian upang ipakain sa mga dukha.

Iisang pandiwa, nikao, magtagumpay, ang nasa dalawang kalahati: huwag kang padaig sa masama; daigin mo ito. Mas matinding anyo ang ginamit sa 8:37, higit pa sa mga mapagtagumpay. Nagsasara ang kabanata sa sandata, ang mabuti, sa halip na sa kaaway.