Kapamahalaan, ang nagpapatuloy na utang ng pag-ibig, at ang darating na araw

Paraang Hebreo ng pagsasabing bawat tao ang “bawa't kaluluwa”. Naglalaro ang Griego sa iisang ugat, tasso, isaayos: hypotasso ang “pasakop”, tasso ang “hinirang”, at sa talatang 2, mula sa parehong ugat ang pagsalangsang at ang “utos”. Nang sumulat si Pablo, mga taong 57, ang emperador ay ang batang si Nero, sa tahimik na mga unang taon ng kaniyang paghahari.

Antitasso ang unang “sumasalangsang”, ihanay ang sarili laban, isang salitang pangmilitar; anthistemi ang ikalawa, ang pandiwa ng 9:19. Krima ang “kahatulan”, isang hatol na iginawad, ang salita ring nasa 1 Mga Taga-Corinto 11:29; sa ganang sarili, hindi ito tumuturo sa huling parusa.

Kongkreto ang “kapurihan” sa daigdig ng Roma. Pinararangalan ng mga lungsod at gobernador ang mga tagatangkilik sa pamamagitan ng mga pampublikong kautusan at mga batong may nakaukit na papuri sa kanilang mabuting asal. Nagsasalita si Pablo tungkol sa mga pinuno ayon sa dapat nilang pagganap: takot para sa masasama, pampublikong pagkilala para sa gumagawa ng mabuti.

Kumakatawan ang tabak, machaira, sa kapamahalaan ng mga mahistrado na magparusa, pati ang kapangyarihan sa buhay at kamatayan na hawak ng mga gobernador na Romano. Ekdikos ang “tagapaghiganti”, mula sa parehong ugat ng huwag kayong mangaghigantihan at ng akin ang paghihiganti sa 12:19. Ang isinusuko ng isang tao ay sinasabing dala ng tungkulin.

Anagke ang “dapat”, pangangailangan. Dalawang dahilan ang magkatabi: ang panlabas, takot sa parusa, at ang panloob, ang budhi, ang syneidesis na inilarawan ni Pablo sa 2:15 bilang nagpapatotoo sa loob ng tao kahit walang nakasulat na kautusan.

Phoros ang “buwis”, ang tuwirang buwis sa lupa at tao na binabayaran ng mga nasasakop na bayan. Leitourgos na ngayon ang “mga tagapangasiwa ng paglilingkod”, lingkod-bayan, salitang ginagamit din sa mga saserdote; tinatawag ni Pablo ang sarili na leitourgos ng Dios sa 15:16.

Ang “Ibigay” ay ang pandiwang ginamit ni Jesus nang sabihin niyang ibigay kay Cesar ang kay Cesar (Mateo 22:21). Tuwirang buwis ang tributo; telos ang “ambag”, ang singil at taripa sa mga kalakal. Itinala ni Tacito (Annales 13.50) ang pampublikong pagtutol sa Roma laban sa di-tuwirang buwis noong taong 58, halos sa panahong dumating ang sulat na ito.

Opheilo ang “magkautang”, ang salita sa likod ng pagiging may utang ni Pablo sa 1:14 at ng ating pagiging may utang sa 8:12. Heteros ang “kapuwa” rito, ang ibang tao, ang hindi sarili. Perpektong panahunan ang “nakaganap na”: nagawa na ng umiibig ang hinahangad ng kautusan.

Nauuna ang pangangalunya sa pagpatay, ang ayos sa ilang manuskritong Griego ng Deuteronomio 5, na sinusunod din sa Lucas 18:20 at Santiago 2:11. Anakephalaioo ang “nauuwi”, tipunin sa ilalim ng iisang ulo, ang pandiwa ng Mga Taga-Efeso 1:10. Mula sa Levitico 19:18 ang buod.

Pagpapakababa ng pahayag ang “hindi gumagawa ng masama”, isang negatibong nagpapahiwatig ng malaking positibo. Pleroma ang “katuparan”, ang salitang ginamit para sa kapunuan ng Israel sa 11:12 at ng mga Gentil sa 11:25. Tinatapos ng talata ang pangangatuwirang nagsimula sa talatang 8, isinasara ang bilog sa kautusan.

Kairos ang “panahon”, ang mapagpasiyang panahon, at hora ang “kapanahunan”, ang oras, na para bang tumunog na ang alarma. Ginagamit ni Pablo ang parehong wika ng paggising sa 1 Mga Taga-Tesalonica 5:6, na huwag matulog gaya ng iba. Tumuturo sa iisang sandali ang “nang tayo'y magsisampalataya nang una”, ang pasimula ng pananampalataya.

Prokopto ang pandiwa sa likod ng “totoong malalim”, sumulong o umabante, ginamit kay Jesus na lumalago sa karunungan sa Lucas 2:52. Larawan ito ng pagpapalit ng damit sa bukang-liwayway. Pandiwa ng paghubad ng kasuutan ang “iwaksi”, at mga sandata pala ang damit pang-araw: hopla ang “mga sandata”.

Komos ang “katakawan” dito, ang lasing na prusisyon sa gabi na may sulo at tugtugin na dumaraan sa mga lansangan pagkatapos ng piging. Tatlong pares ang tumutukoy sa inumin, laman at away. Ito at ang kasunod na talata ang nabasa ni Agustin sa isang halamanan sa Milan noong 386, matapos marinig ang tinig ng batang umaawit na damputin at basahin (Mga Pagtatapat 8.12).

Pandiwa ng pananamit ang “isakbat”, ang pandiwa ng Mga Taga-Galacia 3:27, kung saan isinuot si Cristo ng lahat ng nabautismuhan sa kaniya. Pronoia ang “paglaanan”, pag-iisip nang patiuna, ang salitang ginamit ni Tertulo sa pambobola sa pamamahala ni Felix sa Mga Gawa 24:2. Sinabi ni Agustin na hindi na siya bumasa nang lampas sa talatang ito, at hindi na niya kailangan.