Mga bagay sa Bibliya
Isang pamalo ng pastol na hawak na niya, at tinanong siya kung ano ito bago pa may mangyari rito.
Halos nakakatawa sa kasimplehan ang tanong. Ano iyang nasa iyong kamay. Sumagot siyang isang tungkod, sapagkat tungkod nga ito, ang karaniwang kasangkapan ng taong apatnapung taon nang nag-aalaga ng tupa. Sinabihan siyang ihagis ito sa lupa, naging ahas ito, at tumakas siya mula rito. Pagkatapos ay sinabihan siyang hawakan ito sa buntot, na siyang maling dulo at siya mismong punto, at muli itong naging tungkod sa kaniyang kamay.
Mag-scroll pababa para sa salaysay
Ang mga bahagi, sa pagkakasunod na ibinibigay ng teksto.
Exodo 4:2-5
Gumamit ang unang tanda ng bagay na pag-aari na niya. Ang paghawak sa ahas sa buntot ang pinakamapanganib na paraan ng paggawa nito, at iyon ang tagubilin.
Mismong teksto ang nagsasabing tumakbo si Moises. Hindi niya ipinakikitang kontrolado na niya nang lubos ang tanda.
Ang layunin ay paniwalaang nagpakita kay Moises ang Diyos ng mga patriarka, hindi hangaan ang tungkod mismo.
4:2At sinabi sa kaniya ng Panginoon, Ano iyang nasa iyong kamay? At kaniyang sinabi, Isang tungkod.
4:3At kaniyang sinabi, Ihagis mo sa lupa. At kaniyang inihagis sa lupa, at naging isang ahas; at si Moises ay tumakas sa harap ng ahas.
4:4At sinabi ng Panginoon kay Moises, Iunat mo ang iyong kamay, at sunggaban mo sa buntot: (at kaniyang iniunat ang kaniyang kamay, at kaniyang hinawakan, at naging isang tungkod sa kaniyang kamay).
4:5Upang sila'y maniwala, na ang Dios ng iyong mga magulang, ang Dios ni Abraham, ang Dios ni Isaac, at ang Dios ni Jacob ay napakita sa iyo.
Exodo 7:8-13
Ginawa ng mga salamangkero ang gayunding panlilinlang sa kanilang mga enkanto. Ang pagkakaiba ay wala sa panlilinlang, nasa nangyari pagkatapos.
May maisasagot ang Egipto. Kinikilala iyon ng Aklat ng Exodo: gumagawa ng katulad ang mga salamangkero, at nagiging mga ahas ang kanilang mga tungkod. Hindi ipinaliliwanag ang paraan, kaya dagdag lamang ang tiyak na paliwanag tungkol sa lihim na mekanismo o pinagmulan ng kapangyarihan. Ang resulta ang malinaw. Nilamon ng tungkod ni Aaron ang kanilang mga tungkod. Lubusang nasagot ang kanilang sagot.
Mahalaga rin ang pagkakaiba ng magkapatid. Si Moises ang inutusang magsabi kay Aaron; si Aaron ang naghagis ng kanyang tungkod sa harap ni Faraon. Hindi pinatutunayan ng pananalita na iisang bagay ang lahat ng tungkod sa mga kabanatang ito. Magkaugnay ang atas, ngunit magkahiwalay na pinangalanan ang mga kumikilos. Ipinakikita ng pagtanggi ni Faraon na hindi magkapareho ang makakita ng tanda at sundin ang mensahe nito. May malinaw na pagbaligtad sa kanyang harapan, ngunit walang pagsunod. Hindi pag-aalinlangan sa nanalong tungkod ang wakas. Ang hari pa rin ang ayaw makinig sa malinaw na ipinahahayag.
Si Aaron ang naghagis ng kanyang tungkod sa tagpong ito. Hindi dapat ilipat kay Moises ang kilos na iyon.
Tungkod ni Aaron ang lumamon sa ibang tungkod ayon sa pananalita, kaya nananatiling nakikita ang orihinal na mga bagay sa paglalarawan.
7:8At nagsalita ang Panginoon kay Moises at kay Aaron, na sinasabi,
7:9Pagsasalita ni Faraon sa inyo, na sasabihin, Magpakita kayo ng isang kababalaghan sa ganang inyo; ay iyo ngang sasabihin kay Aaron: Kunin mo ang iyong tungkod, at ihagis mo sa harap ni Faraon, na magiging isang ahas.
7:10At si Moises at si Aaron ay naparoon kay Faraon, at kanilang ginawang gayon gaya ng iniutos ng Panginoon, at inihagis ni Aaron ang kaniyang tungkod sa harap ni Faraon at sa harap ng kaniyang mga lingkod at naging ahas.
7:11Nang magkagayo'y tinawag naman ni Faraon ang mga marunong at ang mga manghuhula, at sila naman na mga mahiko sa Egipto, ay gumawa sa gayon ding paraan ng kanilang mga pag-enkanto.
7:12Sapagka't inihagis ng bawa't isa ang kanikaniyang tungkod, at nangaging ahas: nguni't nilamon ng tungkod ni Aaron ang mga tungkod nila.
7:13At ang puso ni Faraon ay nagmatigas, at hindi niya dininig sila; gaya ng sinalita ng Panginoon.
Exodo 14:15-16
Bumukas ang dagat sa isang kilos gamit ang pamalo. Kailanman ay hindi iminungkahi ng salaysay na may ginawa ang kahoy; sinasabi nito kung ano ang ginawa ng hangin.
Dumating ang utos na magpatuloy habang nakaharang pa ang dagat. Kakausapin ni Moises ang bayan, itataas ang tungkod, at iuunat ang kamay sa ibabaw ng tubig. Tuyong lupa sa gitna ng dagat ang pangako, hindi daang paikot dito. Hindi nakasalalay ang pagtakas sa paghahanap ng rutang hindi napansin ni Faraon. Ang mismong hadlang ang magiging daanan.
May magkakaibang kilos ding itinatalaga. Magsasalita at magtataas ng kamay si Moises; magpapatuloy ang bayan; bubuksan ng PANGINOON ang daan. Sa talata 21, Diyos ang kumikilos sa pamamagitan ng malakas na hanging silangan buong gabi. Kaya hindi dapat gawing makinang may sariling puwersa ang tungkod. Hindi rin ibinibigay ng pagsaway tungkol sa pagdaing ang mga salita o haba ng panalanging hindi naitala. Paglipat mula paghingi ng tulong tungo sa iniutos na pagkilos ang pinagtutuunan. Nakikita ang tungkod sa kamay ni Moises, ngunit hindi niya likha ang tuyong lupa. Sa pagsunod gumagana ang atas. Hindi nakatago sa kahoy ang kapangyarihan.
Binabanggit ang pagdaing ni Moises, ngunit hindi nakatala rito ang mga salita ng kanyang pakiusap.
Sa gitna ng dagat ipinangako ang tuyong lupa. Iniuugnay ng talata 21 sa PANGINOON ang pagbubukas nito.
14:15At sinabi ng Panginoon kay Moises, Bakit humihibik ka sa akin? salitain mo sa mga anak ni Israel na sila'y magpatuloy na yumaon.
14:16At itaas mo ang iyong tungkod, at iunat mo ang iyong kamay sa ibabaw ng dagat, at hawiin mo; at ang mga anak ni Israel ay dadaan sa gitna ng dagat sa ibabaw ng lupang tuyo.
Exodo 17:8-13
Itinaas ang tungkod sa isang burol sa buong labanan. Nang bumigat ang kaniyang mga kamay ay naglagay sina Aaron at Hur ng bato sa ilalim niya at inalalayan ang kaniyang mga bisig.
Kailangan ng may hawak ng tungkod ng mauupuan. Pinipigilan ng detalyeng iyon ang larawang walang pagod ang pamumuno. Bumibigat ang mga kamay ni Moises, at bato at sariling katawan ang itinulong nina Aaron at Hur. Hindi sila nagtalumpati tungkol sa pagtitiis. Ginawa nilang posible ang pagtitiis, tig-isa sa bawat panig.
Samantala, nakikipaglaban si Josue. Hindi ipinapalit ng Aklat ng Exodo ang mga nakataas na kamay sa labanan, at hindi rin inilalagay sa husay militar lamang ang resulta. Kasama ang dalawang tagpo sa paglalahad, at tahasang inuugnay ang pagbabago sa laban sa mga kamay ni Moises. Karaniwang binabasa bilang pamamagitan sa panalangin ang tindig na iyon, ngunit walang binanggit na mismong panalangin. Ang nakikita ay patuloy na pag-asa at sama-samang paggawa. Hindi ginagawang walang pagod ng tungkod ng Diyos ang may hawak nito. Hindi rin inaalis ng mga katulong ang pangangailangan sa tabak. Pinangalanan ng huling pangungusap ang labanan; pinangalagaan naman ng nauna ang tahimik na gawaing tumagal hanggang dapithapon.
Pakikipaglaban ang tungkulin ni Josue habang dinadala ni Moises ang tungkod sa burol. Magkatuwang ang mga papel nila.
Sinuportahan nina Aaron at Hur ang mga kamay hanggang paglubog ng araw. Tugon iyon sa pagod na tahasang binanggit.
17:8Nang magkagayo'y dumating si Amalec, at nakipaglaban sa Israel sa Rephidim.
17:9At sinabi ni Moises kay Josue, Ipili mo tayo ng mga lalake, at ikaw ay lumabas, lumaban ka kay Amalec; bukas ay tatayo ako sa taluktok ng burol, na aking tangan ang tungkod ng Dios sa aking kamay.
17:10Gayon ginawa ni Josue, gaya ng sinabi ni Moises sa kaniya, at lumaban kay Amalec: at si Moises, si Aaron at si Hur ay sumampa sa taluktok ng burol.
17:11At nangyari, pagka itinataas ni Moises ang kaniyang kamay, ay nananaig ang Israel: at pagka kaniyang ibinababa ang kaniyang kamay, ay nananaig si Amalec.
17:12Datapuwa't ang mga kamay ni Moises ay nangalay; at sila'y kumuha ng isang bato, at inilagay sa ibaba, at kaniyang inupuan; at inalalayan ni Aaron at ni Hur ang kaniyang mga kamay, ang isa'y sa isang dako, at ang isa'y sa kabilang dako; at ang kaniyang mga kamay ay nalagi sa itaas hanggang sa paglubog ng araw.
17:13At nilito ni Josue si Amalec, at ang kaniyang bayan, sa pamamagitan ng talim ng tabak.
Bilang 20:7-12
Sinabihan siyang kunin ang tungkod at magsalita. Kinuha niya ang tungkod at humampas, at lumabas pa rin ang tubig, na nagpapahirap sa sumunod na hatol sa halip na pagaanin ito.
Maraming tubig ang lumabas, ngunit hinatulan pa rin ang mga pinuno. Iyon ang matalim na bahagi ng tagpo. Hindi ginagawang masunurin ng matagumpay na pagtustos ang lahat ng kilos na kasama nito. Nakainom ang bayan at mga hayop, ngunit kawalan ng paniniwala at hindi pagpapakita ng kabanalan ng Diyos ang hatol. Hindi nabubura ng resulta ang utos.
Ipinasabi kay Moises na kunin ang tungkod at kausapin ang bato. Pagsunod ang pagkuha; hindi iniutos ang dalawang paghampas. Sa Exodo 17:6, iniutos nga ang paghampas, kaya mahalaga ang pagbabago. Hindi panghabang-panahong pahintulot ang isang natandaang paraan. Nagsalita rin si Moises na para bang nasa unahan ang magkapatid sa pagpapalabas ng tubig. Binabalikan ng Awit 106:32-33 ang kanyang padalus-dalos na pananalita. Sa Aklat ng Mga Bilang, Diyos ang nagbibigay ng pangunahing hatol kina Moises at Aaron. Kagamitan pa rin ang tungkod. Hindi nito binibigyan ang may hawak ng pahintulot na kumilos nang hiwalay sa salitang nagtakda ng kanyang tungkulin.
Iniutos ang pagkuha ng tungkod at pagsasalita sa bato. Hindi iniutos ang dalawang paghampas.
Kawalan ng paniniwala at hindi pagpapakita ng kabanalan ng Diyos ang nakasaad na dahilan. Parehong hindi makapaghahatid sa bayan sa lupain sina Moises at Aaron.
Binabanggit ng Awit 106:32-33 ang panunukso at padalus-dalos na pananalita ni Moises, kaya kasama ang mga salita sa kabiguang ito.
20:7At sinalita ng Panginoon kay Moises, na sinasabi,
20:8Hawakan mo ang tungkod, at pisanin mo ang kapisanan, pisanin mo at ni Aaron na iyong kapatid, at magsalita kayo sa bato sa harap ng kanilang mga mata, na ibibigay niyaon ang kaniyang tubig; at ikukuha mo sila ng tubig sa bato: sa ganito paiinumin mo ang kapisanan at ang kanilang mga hayop.
20:9At kinuha ni Moises ang tungkod sa harap ng Panginoon, na gaya ng iniutos sa kaniya.
20:10At pinisan ni Moises at ni Aaron ang kapulungan sa harap ng bato, at kaniyang sinabi sa kanila, Makinig kayo ngayon, mga mapanghimagsik, ikukuha ba namin kayo ng tubig sa batong ito?
20:11At itinaas ni Moises ang kaniyang kamay, at pinalong makalawa ang bato ng kaniyang tungkod: at ang tubig ay lumabas na sagana, at ang kapisanan ay uminom at ang kanilang mga hayop.
20:12At sinabi ng Panginoon kay Moises at kay Aaron, Sapagka't hindi kayo sumampalataya sa akin upang ipakilala ninyong banal ako sa mga mata ng mga anak ni Israel, kaya't hindi ninyo dadalhin ang kapisanang ito sa lupain na aking ibinigay sa kanila.
Mula sa sandaling iyon ay kailanman hindi inilarawan ang bagay bilang kahanga-hanga sa sarili nito. Iniunat ito sa ibabaw ng dagat at bumukas ang dagat, itinaas sa isang burol habang may labanan sa ibaba at pumipihit ang laban kasabay ng kaniyang mga bisig, at ihinampas sa isang bato sa Horeb hanggang lumabas ang tubig. Dalawang beses itong tinawag na tungkod ng Diyos. Ang huli nitong ginawa ay ang bagay na nagpabayad sa kaniya: sa Meriba ay sinabihan siyang kausapin ang bato, at itinaas niya ang kaniyang kamay at hinampas ang bato nang dalawang beses ng tungkod na laging umuubra, at umubra ito, at hindi siya pumasok sa lupain.
3 na awit
Bawat awit sa catalog na ang talata ay nasa loob ng mga kabanatang ito.
Exodo 15:22-17:16
Kinikilala muna ang bagay bago ito magbago. Isang tungkod, sagot ni Moises, at walang pahiwatig na mahalagang relikya ito o kagamitang sadyang ginawa para sa himala. Hawak na niya iyon. Nagsisimula ang utos sa naroroon, ngunit nawawala ang pagiging pamilyar paglapag nito sa lupa. Pagkatapos, tumakbo palayo ang magiging pinuno ng paglabas sa Egipto mula sa sarili niyang kagamitan.
Hindi inaalis ng Aklat ng Exodo ang pagtakbong iyon upang gawing mas magiting si Moises. Ang tanda ay unang humaharap sa taong magpapakita nito sa iba. Kailangan niyang iabot ang kamay sa mismong kanyang tinakasan, at sa kamay na iyon ay muling naging tungkod ang ahas. Tahasang sinasabi ang layunin: upang maniwala ang Israel na nagpakita sa kanya ang Diyos nina Abraham, Isaac, at Jacob. Pinagtitibay ng bagay ang mensahe at ang sugo, hindi ito hiwalay na bukal ng kapangyarihan. Higit sa pagbabagong kahoy tungo sa ahas ang mahalaga. Napabilang ang karaniwang kagamitan sa isang tiyak na banal na atas.