Iniaahon mula sa tubig ang may-ari raw ng ilog

Enero 587 BC ang petsa, isang taon na sa pagkubkob sa Jerusalem, sa panahong lumabas ang hukbo ni Faraon at sandaling umatras ang mga Babilonio. Pitong orakulo ang tinatanggap ng Egipto sa mga kabanatang 29 hanggang 32, anim ang may petsa, higit na mga salita kay sa alinmang ibang bansa sa aklat.

Si Hophra ang Faraon, tinawag na Apries ng mga Griego, na naghari mula 589 hanggang 570 BC. Itinayo ang huling paghihimagsik ng Juda sa pag-asa sa kaniyang tulong. Ipinatutungkol ang orakulo sa kaniya “at laban sa buong Egipto”, kaya magkasamang nililitis ang hari at ang lupaing inangkin niya.

Tannin ang “malaking buwaya”, ang buwaya ng Nilo, ang salita para sa malalaking nilalang sa dagat ng Genesis 1:21 at para sa tungkod ni Aaron na naging ahas sa harap ni Faraon (Exodo 7:10). Sinasabi ni Herodoto na naniniwala si Apries na kahit isang diyos ay hindi makapag-aalis sa kaniya sa luklukan, isang pagmamalaking malapit sa sinisipi rito.

Inilalarawan ni Herodoto ang mga Egipciong nanghuhuli ng buwaya sa pamamagitan ng kawit na may pain at hinihila ito sa pampang. Itinatanong ng Job 41:1 ang tanong na sinasagot ng talatang ito: mahihila mo ba ang leviatan sa pamamagitan ng kawit? Ang mga isdang nakadikit sa kaliskis ay lumalabas sa ilog kasama ng halimaw.

Para sa mga Egipcio, na ang relihiyon ay nakasentro sa paglilibing at sa pag-iingat ng katawan para sa kabilang buhay, ang bangkay na iniwang hindi nailibing sa parang para sa ibon at hayop ang pinakamasamang kapalarang maiisip. Ipinagkakait ng “ikaw ay hindi pipisanin, o pupulutin man” kay Faraon ang isang libingan.

Ginamit ang larawan ng tambo laban sa Juda isang siglo bago nito ng Asiriong si Rabsaces: nagtitiwala sila sa tungkod na baling tambo, ang Egipto, na kapag sinandalan ay tutusok sa kamay (2 Mga Hari 18:21). Ginagawa ni Ezekiel ang panunuya ng kaaway na hatol ng Dios.

Ang tungkod na tambo na nabibiyak sa bigat ay sumusugat sa kamay na humahawak at lumilinsad sa balikat ng sumasandal. Ang Hebreo ay pinatayo; mababasa sa Griego at Siriako ang kahawig na salitang pinanginig, ang mga balakang na nanginginig habang bumibigay ang tukod. Iyan ang larawan ng “pinapanghina ang kanilang mga balakang”.

Koro ng 14:13–21 ang “ihihiwalay sa iyo ang tao at hayop”, kung saan inilalarawan nito ang bawa't isa sa apat na mabigat na hatol ng Dios sa lupaing hindi tapat. Tinatanggap na ngayon ng Egipto ang hatol na narinig ng Jerusalem. Ang tabak ang una sa apat na hatol na iyon, at ito ang bumabagsak dito.

Muling sinisipi ang pagmamalaki, mas maikli, nang walang “sa ganang aking sarili”. Hiram sa Egipcio ang salitang Hebreo para sa ilog, ye'or, at halos sa Nilo at sa mga sanga nito lamang ginagamit sa Biblia. Ang inaangkin ni Faraon ay ang pagmamay-ari sa Nilo, ang buong pinagmumulan ng buhay ng Egipto.

Ang moog sa “moog ng Seveneh” ay Migdol sa Hebreo, isang kutang panghangganan sa hilagang-silangan ng Delta (Exodo 14:2; Jeremias 44:1), at ang Seveneh ay Aswan sa unang talon sa malayong timog. Mula Migdol hanggang Seveneh ay ang buong Egipto, gaya ng mula Dan hanggang Beerseba ay ang buong Israel.

Apat na pung taon ang haba ng buhay ng salinlahi sa ilang, at humiga si Ezekiel sa kaniyang tagiliran nang apat na pung araw para sa apat na pung taon ng kasamaan ng Juda (4:6). Wika ng lubusang pag-iwan ang walang paa ng tao o hayop na dumaraan sa lupain, isang bansang hindi na man lamang dinaraanan.

Ang “pangangalatin” at “pananabugin” ay mga salitang ginamit sa sariling pagkatapon ng Israel (12:15; 20:23; 22:15). Nababaligtad ang exodo: minsang iniwan ng Israel ang Egipto patungo sa ilang, at ngayo'y ikinakalat ang bayan ng Egipto sa mga bansa habang wasak ang mga lunsod nito sa gitna ng ibang wasak na lunsod.

Tinatanggap ng Egipto ang gayon ding pangako ng pagtitipon na ibinigay sa Israel sa 11:17 at 20:34. Idinaragdag ng Jeremias 46:26 na pagkatapos ay tatahanan ito gaya ng mga araw nang una, at pinakamalayo ang inaabot ng Isaias 19:25, na tinatawag ang Egipto na bayan ng Dios na pinagpala. Hindi ang hatol ang huling salita tungkol sa Egipto.

Ang Patros ay Itaas na Egipto, mula sa Egipcio para sa lupain sa timog. Inilagay ng tradisyong Egipcio sa timog ang pinagmulan ng kaharian, na tugma sa “lupain na kinapanganakan sa kanila”, lupain ng kanilang pinagmulan. Binabanggit ng Jeremias 44:1 ang mga taga-Juda na naninirahan na sa Patros.

Halos ganitong hugis ang tinahak ng kasaysayan: pagkatapos ng 525 BC, naging lalawigan ng Persia ang Egipto, saka pinamahalaan ng mga Griegong Macedonio at ng Roma. Nang tumakas si Nectanebo II sa mga Persiano noong 343 BC, wala nang katutubong Faraon na muling naghari. Nanatiling mataong at mayaman ang Egipto ngunit hindi na muling nanguna sa mga bansa.

Binalaan ng Isaias 30:2–3 ang mga nagpapalakas sa lakas ni Faraon, na ang lilim ng Egipto ay magiging kahihiyan nila. Ang pag-asa sa Egipto mismo ang paalaala ng kanilang kasamaan, sapagka't bawa't paghingi kay Faraon ay nagsasabing hindi sapat ang Panginoon. Pagbaling upang sumunod sa kanila ang “lilingunin sila”.

Abril 571 BC ang petsa, ang pinakahuling petsa sa buong aklat, mga labing-anim na taon pagkatapos ng orakulo ng talatang 1. Malapit ito sa dulo ng labintatlong taong pagkubkob ni Nabucodonosor sa Tiro. Inilagay ang orakulo rito dahil tungkol ito sa Egipto, hindi dahil sa panahon ng pagdating nito.

Mula sa mga taon ng pagbubuhat ng lupa at kahoy para sa mga gawang pangkubkob sa mga bakol at pingga ang pagkakalbo at hilaw na mga balikat. Mukhang sumuko ang Tiro sa ilalim ng kasunduan: iniuulat ni Josefo na pinalitan ang hari nito ng isang basalyo. Iminungkahi ni Jeronimo sa dakong huli na ipinadala ng mga taga-pulo ang kanilang kayamanan sa barko bago ang wakas.

Pangunahing binabayaran ng samsam ang mga sinaunang hukbo, kaya ang pagkubkob na walang samsam ay pagkubkob na walang bayad. Itinatala ng isang sirang tapyas ng Babilonia ang paglusob ni Nabucodonosor sa Egipto sa kaniyang ikatatlumpu't pitong taon, 568/567 BC, laban kay Amasis, kahalili ni Hophra.

Pe'ullah ang salitang nasa “kaniyang ipinaglingkod”, ang upa sa gawang natapos, ang salita ng Levitico 19:13 na hindi dapat ipagpaumaga ang upa ng inupahan. Binabayaran ng Dios ang manggagawang inupahan. Tinawag na ng Jeremias 27:6 si Nabucodonosor na lingkod ng Dios.

Ginagamit ng Mga Awit 132:17 ang gayon ding larawan para sa angkan ni David, na pasisibulin ng Dios ang sungay ni David. Lakas ang sungay. Dahil 571 ang petsa ng salitang ito, ilang taon pagkatapos mabuksan ang bibig ni Ezekiel sa 33:22, malamang na ang ipinangakong pagbubukas ay pananalitang pinatunayan ng mga pangyayari.