Daigdig na puno ng karahasan at arka para sa buhay

Ang pandiwang magpasimula ay siya ring pandiwang ginamit sa Genesis 4:26 nang magsimulang tumawag ang mga tao sa pangalan ng Panginoon, ngunit ibang uri ng pagsisimula ang inilalarawan dito. Ang pagdami ng sangkatauhan ay tumutugon sa pagpapala sa Genesis 1:28. Ang mga anak na babae naman ay yaong paulit-ulit na binabanggit sa Genesis 5 bilang mga anak na hindi pinangalanan.

Kapansin-pansin ang pagkakasunod ng mga pandiwa dahil umaalingawngaw ito sa Genesis 3:6: nakita, kinilalang mabuti o kaaya-aya, at kinuha. Ang salitang tov sa likod ng magaganda ay siya ring salitang ginagamit ng Diyos sa Kaniyang mga gawa sa Genesis 1. Ang pariralang tungkol sa lahat ng kanilang pinili ay nagpapahiwatig ng walang takdang pagpili at walang binanggit na pagtanggi.

Natatangi ang Hebreong pandiwa sa likod ng makikipagpunyagi sapagkat hindi na ito lumilitaw sa ibang lugar, kaya hindi tiyak ang kahulugan. Ang matandang saling Griego at Latin ay may diwang mananatili o mamamalagi, na nagmumungkahing ang espiritung iniugnay sa hininga ng buhay sa Genesis 2:7 ay hindi mananatili sa tao magpakailanman. Ang isang daan at dalawampung taon ay eksaktong edad ni Moises sa Deuteronomio 34:7.

Nephilim ang salitang Hebreo sa likod ng mga higante, na iniuugnay ng marami sa Hebreong naphal, mahulog, bagaman hindi tiyak ang pinagmulan ng pangalan. Lumilitaw silang muli sa Mga Bilang 13:33, kung saan inihambing ng mga tiktik ang sarili sa maliliit na kulisap sa harap nila. Ang mga lalaking bantog ay literal na mga lalaki ng pangalan, diwang babalik sa Genesis 11:4 at 12:2.

Yetser ang salitang Hebreo para sa haka, at mula ito sa yatsar, pandiwang ginagamit sa paghubog gaya ng isang magpapalayok nang anyuan ng Panginoong Diyos ang tao mula sa alabok sa Genesis 2:7. Ang nilalang na hinubog ay ngayo’y humuhubog ng kasamaan sa kaniyang isip. Tatlong salitang pangkalahatan, bawat, lamang, at palagi, ang halos walang iniiwang puwang para sa pagbubukod.

Nacham ang pandiwang nasa likod ng nagsisi, siya ring ugat na pinaglalaruan ni Lamec nang pangalanan niyang Noe ang anak dahil sa pag-asang kaaliwan sa Genesis 5:29. Ang nalumbay ay kaugnay ng ugat ng kalumbayang inilagay sa babae at lalaki sa Genesis 3:16–17. Ang sakit na naging bahagi ng kalagayan ng tao ay inilalarawan ngayon bilang umaabot sa puso ng Diyos.

Machah ang pandiwang Hebreo na nangangahulugang magpunas o mag-alis na parang nililinis ang ibabaw, at ginagamit din sa 2 Mga Hari 21:13 para sa pagpupunas ng pinggan. Pabalik ang ayos ng listahan ng mga nilalang: tao, mga hayop at umuusad mula sa ikaanim na araw, saka mga ibon mula sa ikalimang araw. Ang Adam ay papawiin mula sa adamah na pinagmulan niya.

Sa Hebreo, ang Noe ay binubuo ng mga titik nun at chet, samantalang ang chen, biyaya o pabor, ay chet at nun, kaya magkapareho ang dalawang titik ngunit baligtad ang ayos. Dito unang lumilitaw ang chen sa Kasulatan. Ang pariralang makasumpong ng biyaya sa mga mata ng iba ay magiging karaniwang pananalita, gaya sa Genesis 39:4 at Exodo 33:12.

Si Noe ang unang taong tahasang tinatawag na tsaddiq, matuwid, sa Kasulatan. Ang tamim, sakdal, ay nangangahulugang buo o walang kapintasan at kalaunang ginagamit sa hayop na angkop sa handog. Dalawang magkaibang salitang Hebreo ang nasa paligid ng diwa ng salinlahi: toledot sa pamagat ng seksiyon at dorot para sa mga taong kapanahon ni Noe.

Pinangalanan na sina Sem, Cham, at Japhet sa Genesis 5:32. Inuulit sila rito dahil nagsimula ang bagong toledot na seksiyon at kailangang mabuo nang sarili ang tala tungkol kay Noe. Karaniwang ayos ang Sem, Cham, at Japhet, bagaman sa Genesis 9:24 ay tatawagin si Cham na nakababatang anak.

Sa pandiwang napuno makikita ang salitang kaugnay ng utos sa Genesis 1:28 na punuin ang lupa. Napuno nga ang lupa, ngunit ng chamas, karahasan, salitang gagamitin ni Sarai sa Genesis 16:5 para sa masamang ginawa sa kaniya. Ang sa harap ng Dios ay nangangahulugang nasa Kaniyang paningin, kaya walang natatago sa pagtingin ng Diyos.

Kabaligtaran ng Genesis 1:31 ang pahayag na nakita ng Diyos na sumama ang lupa, sapagkat doon nakita Niya ang nilikha at hinatulan itong napakabuti. Ang diwa ng paglakad o daan ay tumutukoy sa landasing sinusundan ng lahat ng laman. Kasama rito ang mga hayop, hindi lamang ang tao, sapagkat ang lahat ng laman ang inilalarawang sumira sa kanilang daan.

Shachat ang pandiwang ginagamit para sa lilipulin, at siya ring pandiwang nasa likod ng sumama o nasira sa mga talata 11 at 12. Sinira ng lupa ang sarili nitong landas, at sa parehong salita ipinapahayag ng Diyos ang paghatol: ang kaparusahan ay pinangalanan ayon sa krimen. Ang pahayag tungkol sa pagdating ng wakas ay muling umaalingawngaw sa Ezekiel 7:2–3.

Tevah, ang Hebreong salita para sa sasakyan, ay lumilitaw lamang sa isa pang pangunahing salaysay, ang sisidlang tambo na pinaglagyan sa sanggol na si Moises sa Exodo 2:3. Ang kahoy na gofer ay hindi na pinangalanan sa ibang talata at nananatiling hindi tiyak ang uri. Ang mga silid ay literal na mga pugad, at ang kaphar para sa pagsisingit ng sahing ay ugat ding kaugnay ng pagtubos sa Kautusan.

Kung gagamit ng humigit-kumulang labingwalong pulgada sa bawat siko, ang sasakyan ay mga 450 talampakan ang haba, 75 ang luwang, at 45 ang taas. Mahabang kahon ito na anim na ulit na mas mahaba kaysa malapad. Sa Babilonyong salaysay ng baha sa Epiko ni Gilgamesh, ang sasakyan naman ay inilalarawang kubo na tig-isang daan at dalawampung siko sa bawat panig.

Tsohar ang salitang ginamit para sa durungawan, at matatagpuan lamang ito rito. Malamang na may kaugnayan ito sa liwanag o ningning ng katanghaliang-tapat. Hindi ito ang parehong salitang ginagamit sa bintanang binuksan ni Noe sa Genesis 8:6. Malabo rin ang pariralang tungkol sa isang siko sa itaas, marahil ay puwang para sa liwanag sa ilalim ng bubong. Tatlo ang palapag ng sasakyan.

Dinodoble sa Hebreo ang diin sa unang panauhan, kaya mariing ipinahahayag na ang Diyos mismo ang magpapadala ng baha. Ang mabbul ay natatanging salita para sa bahang ito at bihira sa ibang bahagi ng Kasulatan; ginagamit din sa Mga Awit 29:10 tungkol sa paghahari ng Panginoon sa baha. Ang gava, mamatay, ay literal na mawalan ng huling hininga, akma sa binanggit na hininga ng buhay.

Literal na tumutukoy sa pagpapatayo o pagpapanatiling nakatayo ang pandiwang isinaling pagtitibayin, at dito unang lumilitaw sa Kasulatan ang berit, tipan. Ang pangako ay muling lilitaw sa Genesis 9:9. Dito magkakasamang inililista ang mga lalaki at saka ang mga babae; sa Genesis 8:16, magkapares na silang lumalabas. Binasa ni Rashi ang pagkakaibang iyon bilang tanda na namuhay nang magkahiwalay ang mag-asawa sa loob.

Dalawang hayop sa bawat uri ang pangkalahatang tuntunin dito. Sa Genesis 7 lilinawin ito bilang pitong pares para sa malilinis na hayop at sa mga ibon, at isang pares para sa hindi malilinis. Ang mga pares ay inilalarawan bilang lalaki at babae, mga salitang bumabalik sa Genesis 1:27, sapagkat ang layunin ng pagdadala sa kanila ay maipagpatuloy ang buhay.

Paulit-ulit na pormula sa salaysay ng paglalang ang ayon sa kanikanilang uri, na sampung ulit lumilitaw roon. Dinala rito ang parehong wika sa pagliligtas ng mga hayop. Mahalaga ring mapansin na sila ang isasama kay Noe. Hindi siya inuutusang manghuli o magtaboy ng mga hayop; sila ang darating sa kaniya.

Wala pang pahintulot dito na gawing pagkain ang laman ng hayop; darating lamang iyon sa Genesis 9:3. Kaya ang lahat na pagkain na kinakain ay tumutukoy sa pagkain na ibinigay sa Genesis 1:29–30, mga butil, buto, at luntiang halaman para sa tao at hayop. Dahil dito, ang sasakyan ay hindi lamang kanlungan kundi isa ring malaking imbakan ng pagkain.

Dinodoble ng pangungusap ang pagsunod ni Noe: ginawa niya ang iniutos at gayon nga ang kaniyang ginawa. Kapareho ang hulma nito sa Exodo 40:16 nang matapos ni Moises ang tabernakulo ayon sa lahat ng utos ng Panginoon. Kapansin-pansin ding hindi nagsasalita si Noe sa buong salaysay ng baha. Ang una niyang nakatalang salita ay darating lamang sa Genesis 9:25.