Tumaas ang tubig at nagsara ang pinto

Matuwid ang tawag ng Dios kay Noe rito, ngunit hindi na inuulit ang pagiging sakdal na binanggit sa 6:9. Mula sa pagkakaibang ito, itinuro ni Rashi, kasunod ng Genesis Rabbah, na bahagi lamang ng papuri sa isang tao ang sinasabi sa kaniyang harapan. Nililimitahan din ng pariralang sa panahong ito ang hatol sa sariling salinlahi ni Noe, ang dorot ng 6:9.

Ang Hebreong ish at ishto ay literal na mga salitang ginagamit para sa isang lalaki at kaniyang asawa, ngunit sa talatang ito lamang inilalapat ang gayong pananalita sa mga hayop. Ipinapalagay na rin dito ang pagkakaiba ng malinis at hindi malinis na hayop. Walang paliwanag kung paano dapat makilala ni Noe ang isang uri mula sa isa.

Hindi tinatawag na malinis sa tekstong Hebreo ang mga ibon dito. Idinagdag ng Samaritanong Pentateuco at ng saling Griego ang gayong salita upang tumugma sa talata 2. Ang binhi ay zera, salitang lumitaw sa 3:15 at 4:25. Dito ito tumutukoy sa sapat na mga ibong makapagpaparami upang magpatuloy ang buhay sa daigdig pagkatapos ng baha.

Ito ang unang apatnapung araw at apatnapung gabi na binibilang sa Kasulatan. Kalaunan ay gayon din katagal si Moises sa bundok ayon sa Exodo 24:18, naglakbay si Elias patungong Horeb, at nag-ayuno si Jesus sa ilang. Ang Hebreong yequm ay bihira at tumutukoy sa lahat ng nakatindig o tumutubo mula sa lupa, na siyang lilipulin.

Mas maikli ang pahayag na ito kaysa 6:22, at nagbago rin ang pangalang ginagamit para sa Dios. Sa naunang talata ay Dios, samantalang dito ay Panginoon. Malaking bahagi ng paghahati ng ilang mapanuring iskolar sa Genesis sa iba't ibang pinagmulan ay ibinatay sa ganitong pagpapalit. Kung babasahin ang teksto ayon sa pagkakasulat, kapwa inilalarawan ng dalawang talata ang ganap na pagsunod ni Noe.

Wala pang paghaharing maaaring pagbatayan ng petsa sa bahaging ito ng kasaysayan, kaya ang baha ay itinakda ayon sa edad ni Noe. Sa mga sumunod na bahagi ng Kasulatan, madalas sukatin ang panahon ayon sa mga taon ng paghahari ng isang hari. Dito, ang malaking pangyayari sa buong lupa ay inilalagay sa ika-animnaraang taon ng buhay ng pinuno ng isang sambahayan.

Ang pananalitang dahil sa tubig ng baha ay nagmumula sa Hebreong maaaring literal na unawaing mula sa harap ng tubig, pananalita ng pag-iwas o pagtakas. Mahigpit ang pagbasa ng Genesis Rabbah dito, na para bang nag-atubili si Noe hanggang sa itulak siya ng tubig papasok. Hinuha lamang iyon mula sa isang pang-ukol. Ang talata mismo ay nagsasabing pumasok siya.

Walang sariling pandiwa ang talatang ito. Isa lamang itong talaan na nakabitin hanggang sa kilos na binanggit sa susunod na talata: malinis na hayop, hindi malinis na hayop, mga ibon, at lahat ng umuusad sa lupa. Kapansin-pansin ang huling pangkat dahil ang gayong mga nilalang ay hindi karaniwang inaasahang maglakbay nang malayo, ngunit nakarating din sila sa sasakyan.

Ang dalawang ulit na bilang sa Hebreo, shenayim shenayim, ay nangangahulugang pumapasok ang mga hayop nang pares-pares. Inilalarawan nito ang paraan ng kanilang pagpasok, hindi ang kabuuang dami ng bawat uri. Sa ganitong pagbasa, walang salungatan sa tigpipitong malilinis na hayop sa talata 2. Malinis man o hindi, ang pagpasok ay nakaayos sa lalake at babae.

Ang Hebreo ay mas tiyak kaysa karaniwang paglalahad, na tumutukoy sa ikapito ng mga araw. Ang linggong nagwakas sa kapahingahan sa Genesis 2:2 ay nagwawakas naman dito sa pagdating ng baha at, sa susunod na talata, sa pagkawasak ng kalaliman. Maraming mambabasa ang nakakakita rito ng sinadyang pagbabaligtad ng kaayusan ng paglalang, bagaman hindi iyon tuwirang sinasabi ng Genesis.

Itinala ng Talmud sa Rosh Hashanah 11b ang pagtatalo nina Rabbi Eliezer at Rabbi Joshua kung ang ikalawang buwan ay binibilang mula taglagas o mula tagsibol. Ang kalaliman ay tehom, kaparehong salita sa Genesis 1:2. Ang mga durungawan naman ay parang mga lagusan o siwang na mabubuksan, at ang kaparehong larawan ay binabanggit ng mapagdudang pinuno sa 2 Mga Hari 7:2.

Sa Genesis 2:5 ay hindi pa pinauulan ng Panginoong Dios ang lupa. Kaya ito ang unang pagbagsak ng ulan na tahasang itinatala sa Kasulatan. Ang salitang Hebreo rito ay geshem, na tumutukoy sa malakas na ulan. Tumagal ito nang eksaktong apatnapung araw at apatnapung gabi, gaya ng naunang sinabi sa talata 4.

Ang pananalitang nang araw ding yaon ay nagmumula sa isang Hebreong idyoma na literal na may diwang buto ng araw na ito. Ginagamit din ang gayong pahayag sa mahahalagang araw, gaya ng pagtutuli kay Abraham at kaniyang sambahayan sa Genesis 17:23, 26 at paglabas ng Israel sa Egipto sa Exodo 12:41. Walo ang pumapasok, apat na lalaking pinangalanan at apat na babaeng tinukoy ayon sa kanilang pamilya.

Apat na malalaking pangkat ang binibilang dito, at bawat isa ay inuugnay sa sariling uri. Pagkatapos ay dumarating ang kakaibang pangwakas na pananalita na sa Hebreo ay may diwang bawat ibon, bawat pakpak. Sinasaklaw nito ang anumang nilalang na lumilipad. Ang talaan sa Genesis ay sadyang malawak, na para bang walang uring may buhay na maaaring mawala sa pagtitipon.

Ang pariralang may hinga ng buhay ay kapareho ng ginagamit sa Genesis 6:17 para sa mga nilalang na papatayin ng baha. Dito naman, ang parehong mga salita ang naglalarawan sa mga nilalang na pumapasok upang manatiling buhay. Iisang uri ng buhay ang tinutukoy sa magkabilang lugar. Ang pagkakaiba sa pagitan ng maililigtas at mamamatay ay nauugnay ngayon sa kung sino ang nasa loob ng sasakyan.

Dalawang pangalan para sa Dios ang magkatabi sa iisang talata. Pumasok ang mga nilalang ayon sa iniutos sa kaniya ng Dios, ngunit ang Panginoon ang nagsara kay Noe sa loob. Ang pangalang kaugnay sa tipan ay lumilitaw mismo sa sandali ng pagsasara. Hinuha lamang kung nais ng Genesis na bigyang-diin ang pagpapalit, ngunit kapansin-pansin kung saan eksaktong inilagay ang pangalan.

Tatlong sunod na kilos ang naglalarawan kung paano itinaas ang sasakyan. Dumami ang tubig, binuhat nito ang sasakyan, at pagkatapos ay naitaas ito mula sa ibabaw ng lupa. Ang unang apatnapung araw ay panahon ng ulan. Pagkatapos ng panahong iyon, ipinakikita ng kasunod na salaysay na patuloy pang tumataas at nangingibabaw ang tubig kahit tapos na ang apatnapung araw ng pag-ulan.

Ang salitang Hebreo para sa matinding pagdagsa o pangingibabaw ng tubig ay gavar, ugat ding kaugnay ng gibborim, ang makapangyarihang mga lalaki sa Genesis 6:4. Wala na ang mga makapangyarihang taong iyon, samantalang ang tubig naman ngayon ang nangingibabaw. Ang sasakyang lumulutang sa ibabaw ng tubig ay nagpapaalaala rin sa Genesis 1:2, kung saan ang Espiritu ng Dios ay kumikilos sa ibabaw ng tubig.

Ang tindi ng tubig ay ipinahahayag sa Hebreo sa pag-uulit na me'od me'od, literal na napakalabis. Sa Genesis 1, isang me'od lamang ang kasama sa paglalarawan sa napakabuting paglalang. Iisang salitang Hebreo rin ang maaaring tumukoy sa burol o bundok, kaya ang matataas na anyong lupa sa talatang ito at ang mga bundok sa kasunod na talata ay hindi dalawang magkaibang terminong Hebreo.

Ang labinlimang siko ay humigit-kumulang dalawampu't dalawang talampakan, eksaktong kalahati ng tatlumpung sikong taas ng sasakyan. May mga Judiong tagapagpaliwanag na nagtuos na maaaring labinlimang siko ang lalim ng pagkakalubog ng sasakyang punô ng karga, kaya sapat lamang ang tubig upang makalampas ito sa pinakamataas na taluktok. Kalkulasyon nila iyon at hindi isang pahayag ng talata.

Ang pandiwang Hebreo para sa namatay ay gava, salitang ginamit din sa Genesis 6:17 para sa pagpanaw ng mga nilalang na may hininga. Ang talaan ay dumaraan mula sa mga ibon, hayop, mababangis na hayop at mga umuusad sa lupa bago magtapos sa bawat tao. Sa Genesis 1, huling nilikha ang sangkatauhan sa mga nilalang na ito; dito rin ito huling pinangalanan sa talaan ng namatay.

Nililimitahan ng talata ang kamatayan sa lahat ng nasa lupang tuyo. Hindi sinasabing namatay ang mga isda o mga nilalang sa dagat. Sa gayon, ang binabaligtad ng baha ay lalo na ang tuyong lupang inilantad ng Dios mula sa tubig noong ikatlong araw ng paglalang. Ang hininga sa mga ilong at ang pagiging nasa tuyong lupa ang dalawang mahalagang hangganang ibinibigay ng teksto.

Ang salitang machah, na may diwang pagpawi o pagpunas, ang ginamit sa pangakong paglipol sa Genesis 6:7 at dalawang ulit na muling lumilitaw dito. Ang natira naman ay kaugnay ng ugat na sha'ar, mula rin sa salitang nangangahulugang nalabi. Ito ang unang paglitaw ng mahalagang kaisipang iyon: isang sambahayan ang nalabi matapos mapawi ang iba sa ibabaw ng lupa.

Ang isang daan at limampung araw ay katumbas ng limang buwang tig-tatlumpung araw. Pinatitibay ito ng Genesis 8:3–4, mula sa ikalabing pitong araw ng ikalawang buwan hanggang sa ikalabing pitong araw ng ikapitong buwan. Ang salitang gavar, para sa pangingibabaw ng tubig, ay ikaapat na ulit nang lumilitaw sa loob ng walong talata, na nagpapatindi sa larawan ng kapangyarihan ng baha.