Naalalang sambahayan at unti-unting bumabalik na lupa

Ang pandiwang ginamit sa pag-alaala ng Dios kay Noe ay muling ginagamit kapag inalala Niya si Abraham at iniligtas si Lot sa Genesis 19:29, inalala si Raquel sa Genesis 30:22, at inalala ang Kaniyang tipan sa Israel sa Exodo 2:24. Ang paghupa ay shakhakh, salitang ginagamit sa Esther 7:10 nang humupa ang galit ng hari. Ang tubig ay inilalarawang humuhupa na parang poot na lumalamig.

Binabaligtad ng talatang ito ang Genesis 7:11 sa parehong pagkakasunod: una ang mga bukal ng kalaliman, pagkatapos ang mga durungawan ng langit. Kapag binasa kasama ng 7:12, may isa pang mahalagang detalye. Apatnapung araw lamang ang mismong pag-ulan, ngunit lumilitaw na nanatiling bukas ang mga bukal at durungawan hanggang sa puntong ito, lampas sa pagtatapos ng ulan.

Ang patuloy na paghupa ay isang Hebreong idyoma na literal na may diwang paglakad at pagbabalik, na inilalarawan ang tubig na unti-unting umaatras sa pinanggalingan nito. Kaparehong pares ng mga pandiwa ang gagamitin sa pagparoo't parito ng uwak sa talata 7. Ang pandiwang chaser naman ay nangangahulugang kumulang o nabawasan, kaya ang tubig ay inilalarawang unti-unting nauubos.

Ang pandiwang vattanach ay mula sa nuach, ugat na tumutunog din sa pangalang Noe. Kaya ang sasakyang kaugnay sa lalaking ang pangalan ay may diwa ng kapahingahan ay dumating mismo sa kapahingahan. Ang Ararat ay Hebreong anyo ng Urartu, pangalang Asirio para sa kahariang nasa paligid ng Lawa ng Van. Ang parehong pangalang Hebreo ay kaugnay sa Armenia sa 2 Mga Hari 19:37.

Sumadsad ang sasakyan noong ikapitong buwan, ngunit ang mga taluktok ay hindi nakita hanggang unang araw ng ikasampung buwan, humigit-kumulang pitumpu't apat na araw pagkaraan. Ipinahihiwatig nito na dumapo ang sasakyan sa isang mataas na bahagi habang nakalubog pa sa tubig ang nakikitang mga taluktok. Ang patuloy na paghupa ay muli na namang inilalarawan sa Hebreo bilang paglakad at pagkunti sa loob ng maraming buwan.

Ang apatnapung araw na ito ay binibilang mula nang unang makita ang mga taluktok, kaya isa itong ikalawang yugto ng apatnapung araw pagkatapos ng apatnapung araw ng ulan. Ang dungawan ay challon, isang bintanang maaaring buksan at isara. Sa puntong ito, si Noe mismo ang nagsisimulang tumingin palabas upang malaman ang kalagayan ng lupa matapos ang mahabang pananatili sa sasakyan.

Ang uwak ay kabilang sa mga ibong hindi malinis ayon sa Levitico 11:15. Bilang isang ibong kumakain ng bangkay, maaari itong mabuhay sa anumang naiwan ng baha. Ang pagparoo't parito ay literal na paglabas at pagbabalik, na nagpapahiwatig ng paulit-ulit na paggalaw nang hindi na muling naninirahan sa loob. Sa tabletang Babiloniano tungkol sa baha, huling ipinadadala ang uwak at hindi na bumabalik; sa Genesis, ito ang unang ibon.

Ang kalapati ay yonah, pangalan ding Hebreo ng propetang Jonas, at isa ring malinis na ibong maaaring ihandog ayon sa Levitico 1:14. Maingat ang pagsubok ni Noe. Ang tinitingnan ay hindi lamang pangkalahatang kalagayan ng lupa kundi ang ibabaw ng adamah, ang lupang maaaring muling tubuan. Ang sariwang dahon ng olivo sa susunod na bahagi ang magbibigay ng sagot tungkol dito.

Ang salitang para sa madadapuan o kapahingahan ay manoach, mula sa kaparehong ugat na kaugnay ng pangalan ni Noe. Kaya ang ibon ng lalaking may pangalang kaugnay sa kapahingahan ay hindi pa makahanap ng kapahingahan para sa paa nito. Ginagamit din sa Deuteronomio 28:65 ang kaparehong pananalita tungkol sa Israel na nakakalat sa mga bansa at hindi makasumpong ng pahingahan.

Ang pandiwang ginamit sa paghihintay ni Noe ay nagpapahiwatig ng paghihintay na may inaasahan. Kapareho itong salitang lumilitaw sa Job 13:15 sa konteksto ng patuloy na pagtitiwala kahit nasa matinding kalagayan. Ang muling pitong araw ay nagpapahiwatig na may naunang pitong araw bago nito, marahil sa pagitan ng pagpapalipad sa uwak at unang pagpapalipad sa kalapati, bagaman hindi iyon tahasang binanggit.

Hapon ang panahon kung kailan karaniwang bumabalik ang mga ibon sa kanilang himlayan. Ang salita para sa dahong napitas ay mula sa taraf, salitang ginagamit din ni Jacob sa Genesis 37:33 nang isipin niyang nilapa si Jose. Karaniwang hindi tumutubo ang olivo sa pinakamataas na bundok, kaya maaaring ipahiwatig ng sariwang dahon na lumitaw na ang mas mababang lupa. Hinuha iyon mula sa halaman, hindi tahasang pahayag ng teksto.

Ang paghihintay ay ngayo'y sinusukat sa mga linggong tigpipitong araw, isang yunit na hindi gaanong binigyang-diin ng Genesis mula sa pitong araw ng paglalang. Tatlong ulit na lumabas ang kalapati, na may pitong araw na pagitan sa mga huling pagpapalipad. Ang huling mensahe ay hindi isang bagay na dala ng ibon kundi ang hindi nito pagbabalik, sapagkat nakahanap na ito ng lugar na mapapanatilihan.

Ang petsa ay unang araw ng unang buwan sa ika-animnaraan at isang taon ni Noe, kaya nagsisimula ang bagong taon kasabay ng paglitaw ng tuyong ibabaw ng lupa. Inalis ni Noe ang takip ng sasakyan upang tumingin. Ang salitang mikseh para sa takip ay ginagamit din sa Exodo 26:14 para sa panlabas na pantakip na inilalagay sa ibabaw ng tabernakulo.

Mula sa ikalabing pitong araw ng ikalawang buwan sa Genesis 7:11 hanggang ikadalawampu't pitong araw ng ikalawang buwan dito, ang buong panahon ay isang taon at labing-isang araw. Matagal nang napansing ang isang lunar na taong 354 araw, dagdagan ng labing-isang araw, ay nagiging 365 araw. Ang yavesh, para sa pagiging tuyo, ay kaparehong salitang kaugnay ng tuyong lupa sa Genesis 1:9.

Ang huling nakatalang salita ng Dios kay Noe bago nito ay nasa Genesis 7:4, bago pa bumagsak ang ulan. Sa loob ng mahigit isang taon sa sasakyan, walang bagong salita ng Dios kay Noe na itinatala ng Genesis. Nakita na niyang tuyo ang ibabaw sa talata 13 ngunit hindi pa siya lumabas. Dito lamang napuputol ang katahimikan sa isang tuwirang utos.

Ang pandiwang yatsa ay nangangahulugang lumabas at nagiging mahalagang salita sa Pentateuco para sa mga dakilang paglabas. Ginagamit ito sa Genesis 15:7 tungkol sa paglabas ni Abram mula sa Ur, at magiging pangunahing salita sa paglabas ng Israel mula sa Egipto. Kapansin-pansin din ang pagkakaayos ng utos: binabanggit si Noe kasama ng kaniyang asawa at ang bawat anak kasama ng kani-kanilang asawa.

Ang pandiwang sharats ay nangangahulugang dumami o kumapal na parang isang pulutong. Ginamit ito sa Genesis 1:20 para sa mga tubig na pinupuno ng maraming buhay. Ngayon ay ginagamit ang kaparehong salita tungkol sa mga hayop na lalabas patungo sa lupa. Ang utos na magpalaanakin at magpakarami, na ibinigay sa mga hayop noong ikalimang araw, ay muling ipinahahayag matapos ang baha.

Sa utos, binanggit ng Dios si Noe, ang kaniyang asawa, ang kaniyang mga anak, at ang mga asawa ng mga anak. Sa aktuwal na paglabas, inuulit ni Noe ang ayos ng pagpasok sa Genesis 7:7: siya at kaniyang mga anak muna, pagkatapos ang kaniyang asawa at mga manugang. Magkaiba lamang ang pagkakasunod ng mga tao sa utos at sa pagsunod, at kapwa maingat na itinatala ng Genesis.

Ang salitang ginagamit dito para sa pagkakahanay ng mga hayop ay hindi ang karaniwang salita para sa uri. Ang Hebreo ay mishpachot, na nangangahulugang mga pamilya. Ang salitang ito rin ang mag-aayos sa mga bansa sa Genesis 10:5 at sa mga angkan ng Israel sa mga susunod na bahagi. Kaya ang mga hayop ay inilalarawang lumalabas mula sa sasakyan na parang mga sambahayang magkakaugnay.

Hanggang sa puntong ito, ang mga pangunahing kilos ni Noe sa mga kabanatang ito ay sumusunod sa mga utos ng Dios. Ang pagtatayo ng dambana ay hindi pa iniutos. Ito rin ang unang dambana sa Kasulatan. Ang mizbeach ay may diwang lugar ng pagpatay para sa hain, samantalang ang olah ay handog na ganap na umaakyat sa apoy. Iba ito sa minchah ni Abel, na inilalarawan bilang isang kaloob.

Ang masarap na amoy ay mula sa pariralang Hebreo reach hannichoach, na may diwang amoy na nagdudulot ng pagpapahupa. Ang nichoach ay muling kaugnay ng ugat na nuach na nasa pangalan ni Noe, at madalas gamitin ang parirala sa Levitico. Ang pagsasabi ng Panginoon sa Kaniyang sariling puso ay tumutugon din sa Genesis 6:6, kung saan ang kasamaan ng tao ay nagdulot ng dalamhati sa Kaniyang puso.

Apat na pares ng magkasalungat ang inilalahad: paghahasik at pagaani, lamig at init, tagaraw at taginaw, araw at gabi. Walong salita ang bumubuo sa hanay, at ang lamig at init ay hindi muling ipinaparis nang ganito sa ibang bahagi ng Kasulatan. Ang habang lumalagi ang lupa ay literal na may diwang lahat ng mga araw ng lupa. Ang pandiwang shavat ay kaugnay ng kapahingahan sa Genesis 2:2, ngunit ang mga siklong ito ay hindi titigil.