Ang dila na binantayan at sa huli ay nagsalita

Pinangangalanan ng pamagat si Jeduthun, isa sa tatlong pinuno ng mga mang-aawit sa templo na itinalaga ni David (1 Mga Cronica 16:41, 25:1), na nakapangalan din sa itaas ng Mga Awit 62 at 77. Ang “paningkaw” ay machsom, busal sa nguso, pangngalang dito lamang makikita; ang kaugnay na pandiwa ay nasa Deuteronomio 25:4, “Huwag mong lalagyan ng pugong ang baka pagka gumigiik.”

Pinagpapatong ng “napipi ng pagtahimik” ang dalawang salita ng katahimikan. Malabo ang “tumahimik pati sa mabuti”; maaaring nangangahulugang pinigil niya pati ang mabuting salita, o tumahimik siya nang walang mabuting bunga. Ang “lumubha” ay akar, gambalain, ang ugat ng Achor, ang libis na ipinangalan dahil kay Achan na nanggambala sa Israel (Josue 7:25–26).

Ang “nagbubulaybulay” ay hagig, bulong o buntong-hininga, kaugnay ng pandiwa ng pagbubulay-bulay. Ganitong presyon din ang inilalarawan ni Jeremias nang subukin niyang pigilin ang salita ng Panginoon: “wari nagaalab na apoy na nakukulong sa aking mga buto, at ako'y pagod ng pagpipigil” (Jeremias 20:9).

Ang “kahina” ay chadel, mula sa pandiwang tumigil o humiwalay: ‘gaano ako kapanandalian’, o ‘gaano ako kadaling tumigil’. Lumilitaw ang salita sa Isaias 53:3, sa taong “itinakuwil ng mga tao”, na nilayuan ng mga tao.

Ang dangkal ay lapad ng apat na daliri, ang pinakamaliit na karaniwang sukat sa Israel, na ginamit sa gilid ng dulang ng tinapay na handog, “isang palad ng kamay ang luwang” (Exodo 25:25). Sa literal ay ‘nakatayong matatag’ ang “sa kaniyang mainam na kalagayan”: kahit ang tao sa pinakamatatag niya ay hininga lamang.

Ang “lilim” ay tselem, ang salita para sa “larawan” sa Genesis 1:27; dito ay may kahulugan itong anino o multo, at angkop ang pagpili ng Dating Biblia. Lumalakad ang bawat tao bilang larawan lamang. Ang “ibinubunton” ay pandiwa ng pagtatambak ng butil, ginamit nang magkamalig si Jose ng trigo “na parang buhangin sa dagat” (Genesis 41:49).

Ang “At ngayon” ay salitang Hebreong bisagra ng pagbaling. Gumagamit ng qavah ang “ano pa ang aking hinihintay?”, at dumarating ang sagot sa iisang taludtod: “Ang aking pagasa,” tochelet, “ay nasa iyo.” Itinatanong lamang ang tanong upang sagutin.

Ang “hangal” ay naval, ang mangmang ng Mga Awit 14:1 na nagsasabi sa kaniyang puso na walang Dios, at ang pangalan ni Nabal sa 1 Samuel 25, na tungkol sa kaniya ay sinabi ni Abigail, “kung ano ang kaniyang pangalan ay gayon siya.” Ang maging katuyaan ng ganitong mga tao ay ang kutyain ng mga kumukutya sa Diyos.

Bumabalik ang katahimikan ng talatang 2, may dahilan na ngayon: “ikaw ang gumawa.” Halos ganito rin ang sinabi ni Ezechias pagkatapos ng kaniyang sakit: “Anong aking sasabihin? siya'y nagsalita sa akin, at kaniya namang ginawa” (Isaias 38:15).

Ang “suntok” ay nega, ang salot o dampi ng 38:11. Ang “suntok ng iyong kamay” sa ikalawang kalahati ay salin ng salitang dito lamang makikita, tigrah, na tila mula sa pandiwa ng pagpukaw ng away: ang pagkapoot ng kamay, ang pakikipagtalo nito sa kaniya.

Lihim na gumagawa ang tanga, sa nakatagong tela, at natutuklasan lamang ang pinsala kapag binuklat ang kasuutan; ginamit ng Job 13:28 ang larawan ng tao “na parang damit na kinain ng tanga.” Ang “kagandahan” ay chamud, ang ninanasa o iniingatang yaman. Inuulit ng Selah ang pagbabalik ng talatang 5.

Ang “taga ibang lupa” at ang “nakikipamayan”, ger at toshav, ay ang pares na ginamit ni Abraham sa Hebron nang wala siyang sariling libingan para kay Sara: “Ako'y tagaibang bayan at nakikipamayan sa inyo” (Genesis 23:4). Sa Levitico 25:23 ay ikinakapit ito ng Panginoon sa buong Israel: “kayo'y taga ibang bayan at makikipamayang kasama ko.”

Sa Hebreo ay ‘ilayo mo sa akin ang iyong tingin’ ang kahilingang isinalin na “tulungan mo ako”, ang pandiwang ginamit ni Job: “Ilayo mo sa kaniya ang iyong paningin, upang siya'y makapagpahinga” (Job 14:6). Ang “magbawing lakas” ay pandiwang nangangahulugang lumiwanag o ngumiti, ang salita ni Job 9:27 para sa pagpapakita ng masayang mukha.