May tahanan na ang mga ibon sa mga looban

Iniuukol ito ng pamagat sa mga anak ni Core, mga Levitang bantay-pinto at mang-aawit na nagmula kay Core na naghimagsik laban kay Moises; itinatala ng Mga Bilang 26:11, “Gayon ma'y hindi namatay ang mga anak ni Core.” Maramihan ang “mga tabernakulo,” mishkenot, ang mga tahanan ng Diyos, ang buong templo kasama ng mga looban nito.

Kalah ang “nanglulupaypay,” maubos, ang pandiwa ng Mga Awit 73:26, “Ang aking laman at ang aking puso ay nanglulupaypay.” Rannen ang “dumadaing,” ang umaalingawngaw na sigaw na karaniwang isinasaling ‘umawit sa kagalakan’: sumisigaw nang malakas ang puso at laman, at iniiwang bukas ng salita kung ang sigaw ay pananabik o tuwa na.

Tsippor ang “maya,” anumang maliit na ibon, at deror ang “langaylangayan,” malamang ang layang-layang na namumugad sa matataas na pader; ang salita ring deror ay nangangahulugang kalayaan, gaya ng “ihahayag ninyo sa buong lupain ang kalayaan” (Levitico 25:10). Nagtatambak ang mga titulo sa dulo, Panginoon ng mga hukbo, Hari ko, at Diyos ko, na lahat ay binibigkas mula sa labas ng mga pader.

Ashre ang “Mapalad,” ang salitang nagbubukas sa buong Aklat ng Mga Awit sa 1:1, at tatlong ulit itong ginagamit ng awit na ito, dito at sa mga talatang 5 at 12. Ang “pupurihin kang palagi” ay walang patid, ang gawain ng mga mang-aawit na Levita na tumitira sa mga silid ng templo, “sapagka't sila'y nangalalagay sa kanilang gawain araw at gabi” (1 Mga Cronica 9:33).

Mesillot ang “mga daan,” mga lansangang itinambak, ang salita ng Isaias 40:3, “pantayin ninyo sa ilang ang lansangan para sa ating Dios”; ‘mga lansangan sa kanilang puso’ lamang ang Hebreo, at ang mga daan ng manlalakbay paakyat sa Jerusalem ang tinutukoy, na tahasang pinangangalanan ng Ang Dating Biblia: “tungo sa Sion.” Umaakyat ang mga manlalakbay nang makaitlo sa isang taon para sa mga kapistahan (Deuteronomio 16:16).

Ang Baca ay uri ng punungkahoy, marahil isang balsamo na lumuluha ng dagta, ang mga “puno ng morales” sa 2 Samuel 5:23, at tunog-bakhah ang pangalan, pag-iyak; kaya't “libis ng iyak” ang salin ng Ang Dating Biblia. Moreh ang “maagang ulan,” ang unang ulan sa taglagas ng Joel 2:23, at ang berakhot, mga tipunan ng tubig, ay nangangahulugang ‘mga pagpapala’ kapag iba ang patinig: dalawa ang itinatakip ng unang ulan sa libis.

Ang “napakikita sa harap ng Dios” ay pariralang pambatas para sa mga kapistahan ng paglalakbay: “Makaitlo sa bawa't taon na ang lahat na iyong mga lalake ay haharap sa Panginoong Dios” (Exodo 23:17). Chayil ang “kalakasan” dito, ang salita para sa puwersa ng hukbo o sigla ng tao, na dumarami at hindi nauubos habang tumatagal ang daan.

Pinagsasama ng pagtawag ang dalawang titulo: Panginoong Diyos ng mga hukbo, ang pangalan sa koro ng Awit 80, at Diyos ni Jacob, ang patriarkang siya mismong manlalakbay, tumakas patungong Haran at bumalik na, sa sarili niyang salita, “dala ko ang aking tungkod, na dinaanan ko ang Jordang ito” (Genesis 32:10). Hindi kailanman sinasabi ang panalangin mismo, tanging ang pakiusap na dinggin.

Maaaring basahin ang Hebreo na ‘Masdan mo ang aming kalasag, Oh Diyos’, ang kalasag ay ang hari, gaya ng pagtawag sa mga pinuno na “mga kalasag ng lupa” sa Mga Awit 47:9; sa gayon, iisang bagay ang sinasabi ng ikalawang hati, “tingnan mo ang mukha ng iyong pinahiran ng langis.” Mashiach ang pinahiran, ang titulo ng naghaharing hari (1 Samuel 24:6).

Histofef ang “maging tagatanod-pinto,” dito lamang lumilitaw, tumayo o humiga sa bungad ng pinto, gaya ng pulubing naghihintay sa pintuan. Ang mga anak ni Core, na pinag-uukulan ng pamagat ng awit na ito, ay “mga tagapagingat ng mga pintuang-daan ng tabernakulo” (1 Mga Cronica 9:19), kaya't maaaring mula sa sarili nilang puwesto nagsasalita ang linya.

Ito lamang ang talata sa Lumang Tipan na tahasang tumatawag sa Diyos na araw, shemesh, bagaman sinamba ng mga kapitbahay ng Israel ang araw bilang dios; binabanggit ng Malakias 4:2 kalaunan ang “araw ng katuwiran na may kagalingan sa kaniyang mga pakpak.” Betamim ang “ng matuwid,” sa kabuuan, mula sa ugat ng katapatan ng Mga Awit 78:72.

Isinasara ng ikatlong “mapalad” ang awit, at ikinukuwadro ito ng “Panginoon ng mga hukbo,” una sa talatang 1 at muli rito, gaya rin sa gitna sa mga talatang 3 at 8. Botech ang “tumitiwala,” sumandal nang may pagtitiwala, ang salita ng Jeremias 17:7: “Mapalad ang tao na tumitiwala sa Panginoon.”