Hinihiling ng maiikling buhay na manatili ang kanilang gawa

Tinatawag ito ng pamagat na panalangin ni Moises na lalake ng Dios, ang tanging awit na iniuukol kay Moises, at binubuksan nito ang ikaapat na aklat ng Mga Awit. Maon ang “tahanang dako”, ang salitang ginamit ni Moises sa kanyang basbas sa Deuteronomio 33:27: “Ang walang hanggang Dios ay iyong dakong tahanan”. Isang bayang apatnapung taong walang bahay ang tumatawag sa Diyos na kanilang tahanan.

Kapwa salita ng panganganak ang dalawang pandiwa. Yulladu, isinilang, ang “nalabas”, at mula sa chul, mamilipit sa hirap ng panganganak, ang “nilikha”. Inilalarawang parang mga bagong silang ang mga bundok, ang pinakamatandang bagay na natatanaw ng tao, at naroroon na ang Diyos bago pa dumating ang una sa kanila.

Dakka ang “kapahamakan”, bagay na dinurog, alabok na giniling nang pino. Tunog ng Genesis 3:19 ang “Magsipanumbalik kayo”, kung saan “sa alabok ka uuwi”, at sa literal ang “mga anak ng mga tao” ay mga anak ni Adan, kaya dinadala sa bawat salinlahi ang hatol sa unang tao.

Hinuhugot ng 2 Pedro 3:8 ang linyang ito. Hinahati sa tatlong pagbabantay ang gabi, na bawat isa'y halos apat na oras (binabanggit ng Mga Hukom 7:19 ang “pagbabantay sa hating gabi”), at nakalalampas ang isang buong pagbabantay sa natutulog nang hindi niya namamalayan. Ganoon ang isang libong taon sa Diyos: lumipas na bago pa maramdaman.

Iisang pandiwang Hebreo ang “dinadala sila na parang baha”, zeram, isang biglang bugso ng ulan na tumatangay sa lahat. Maikli at malabo sa Hebreo ang “sila'y parang pagkakatulog”, marahil isang buhay na lumilipas gaya ng gabi ng natutulog, na hindi na naaalala.

Kinukuha ng Isaias 40:7 ang gayunding larawan: “Ang damo ay natutuyo, at ang bulaklak ay nalalanta”. Sa lupain ng Israel, sumisibol ang damo pagkatapos ng ulan at maaaring masunog sa loob ng isang araw kapag humihip mula sa disyerto ang mainit na hanging silangan. Isinisiksik ang buong ikot ng buhay sa pagitan ng isang pagsikat at isang paglubog ng araw.

Kalah ang “nangasupok”, ang tapusin nang lubusan, at bahal ang “nangabagabag”, masindak. Kung tatanggapin ang pamagat ayon sa sinasabi nito, ang tagpuan ay ang salinlahi sa ilang na hinatulan ng Mga Bilang 14:32–35 na mamatay bago makarating sa lupain, isang buong bayang nauubos taon-taon. Hinuha iyon mula sa pamagat.

Alumenu ang “lihim na mga kasalanan”, mula sa ugat na nangangahulugang nakatago. Gumagamit ang Job 20:11 ng kaugnay na anyo para sa kabataan, kaya binabasa ito ng ilang tagapagpaliwanag bilang mga kasalanan ng kabataan, mga pagkakamaling matagal nang nakalimutan ng gumawa. Alinman doon, ang mukha ng Diyos ang ilawang itinatapat sa kanila.

Hegeh ang nasa likod ng “buntong hininga”, isang mahinang ungol sa lalamunan, ang tunog na itinatala ng Ezekiel 2:10 kasama ng mga “taghoy, at panangis, at mga daing”. Tuwirang iningatan ng Ang Dating Biblia ang larawan: nagtatapos ang isang buong buhay na parang hiningang pinakawalan.

Bilog na bilang ang pitumpu, at pitumpung taon si David nang mamatay, tatlumpu nang maghari at apatnapung taong naghari ayon sa 2 Samuel 5:4. Si Moises mismo, ang lalaki sa pamagat, ay nabuhay nang isang daan at dalawampung taon na hindi lumabo ang mata (Deuteronomio 34:7), isang pambihirang hindi inaasahan ng awit. Amal at awen ang “hirap at kapanglawan”, at larawan ng ibong lumipad ang “kami ay nagsisilipad”.

Walang sinuman ang hinihintay na sagot ng tanong. Nangangahulugan ang ikalawang hati na kasinlaki ng takot na nararapat sa Diyos ang kanyang poot: nauunawaan ng may wastong takot sa kanya kung gaano kabigat ang kanyang galit, at hindi ito kailanman isinasaalang-alang ng mga walang takot.

Manah ang “pagbilang”, ang pagbilang o paghahati, gaya ng pagbibilang ng mga bahagi. Sa literal, ang “upang kami ay mangagtamo” ay upang maipasok namin ang pusong may karunungan, ang pandiwang ginagamit sa pag-aani. Ang mga araw na maingat na binilang ay nagbubunga ng ani.

Sa “Manumbalik ka” at “papagsisihin” ay dinadala ang dalawang pandiwang ginamit ni Moises nang mamagitan siya pagkatapos ng guyang ginto: “Iurong mo ang iyong mabangis na pagiinit, at pagsisihan mo ang kasamaang ito” (Exodo 32:12). Hinihiram ng panalangin ang mga salita ng lalaking nasa pamagat. Ang pagsisisi rito ay pagbabago ng pasya, hindi pag-amin ng pagkakamali.

Sava ang “busugin”, ang pandiwa ng Exodo 16:12, kung saan “sa kinaumagahan” ay magpapakabusog ng tinapay ang Israel sa ilang. Hinihingi ng panalangin ang awa sa paraan ng pagdating ng mana, sariwa tuwing madaling-araw.

Palitan ang hinihiling: kasindami ng mga araw ng pagdadalamhati ang mga araw ng kagalakan. Anah ang “idinalamhati”, ang pandiwa ng Exodo 1:11, kung saan inilagay ang mga tagapagpaatag “upang dalamhatiin sila”, at ng Deuteronomio 8:2, kung saan ang apatnapung taon ay “upang kaniyang mapangumbaba ka”. Hinihiling ng panalangin na magtimbang ang kuwenta ng mga araw.

Po'al ang “gawa”, isang gawa ng Diyos at hindi bagay na ginagawa ng tao. Hinihiling ng mga lingkod na makita ito, at na makita ng kanilang mga anak ang kanyang kaluwalhatian. Ipinangako ng Mga Bilang 14:31 na papapasukin sa lupain ang mga bata ng salinlahi sa ilang, ang lupaing itinakuwil ng kanilang mga magulang, at tunog ng pag-asang iyon ang panalangin. Hinuha ang ugnayang iyon.

No'am ang “kagandahan”, kaaya-ayang lingap o paglingap, ang ugat ng pangalang Noemi. Dalawang ulit dumarating ang hiling para sa gawa ng mga kamay, at sa ikalawa ay baligtad ang ayos, isang pangwakas na koro. Sinabi ng Deuteronomio 2:7 na pinagpala ng Panginoon ang Israel “sa lahat ng gawa ng iyong kamay” sa buong paglalakbay sa ilang.