Mga anak ng araw sa isang pamayanang nagkakalinga

Ipinapares ng “mga kapanahunan at mga bahagi ng panahon” ang chronos, panahong lumilipas, at ang kairos, takdang sandali. Ito rin ang pares na ginamit ni Jesus sa Mga Gawa 1:7 nang sabihing hindi para sa kanila ang pagkaalam ng mga panahon. Inuulit ng “hindi ninyo kailangan na isulat ko pa” ang 4:9, ang magalang na paraan ni Pablo ng pagsasabing naturuan na sila.

Nang wasto, akribos, ang diwa ng “lubos”: alam ng mga taga-Tesalonica nang may katiyakan na hindi malalaman nang may katiyakan ang araw. Parirala ng mga propeta ang “kaarawan ng Panginoon” (Amos 5:18; Joel 2:31), at inaabot ng magnanakaw sa gabi ang isang kasabihan ni Jesus na napanatili sa Mateo 24:43.

Bumabaling ang panghalip mula kayo tungo sa sila: mga taga-labas ang mga nagsasabing “Kapayapaan at katiwasayan”. Ang alingawngaw ay ang Jeremias 6:14, na nagsasabing kapayapaan, kapayapaan, gayong walang kapayapaan. Hindi matatakdaan ng oras ang pagdaramdam sa panganganak, ngunit kapag nagsimula ay hindi mapipigil, at ang “hindi mangakatatanan” ay ang dobleng pagtanggi ng Griego, ang pinakamalakas na pagtanggi ng wika.

Ilang maagang manuskrito ang may gaya ng mga magnanakaw sa halip na “gaya ng magnanakaw”, na nagbabaligtad sa larawan: ang araw ang nakahuhuli sa mga magnanakaw na nagtatrabaho pa nang sumikat ang liwanag. Itinatapat ng “wala sa kadiliman” ang mga mananampalataya sa mga nahuhuli nang walang kamalay-malay.

Paraang Hebreo ng pagsasabing nabibilang sa o tinatakan ng ang “mga anak ng”, gaya ng anak ng kapayapaan sa Lucas 10:6. Tinatawag ng mga Balumbon sa Dagat na Patay ang sarili nilang pamayanan na mga anak ng liwanag laban sa mga anak ng kadiliman. Dumudulas si Pablo mula sa kayo patungo sa “tayo'y” sa iisang talata, inilalagay ang sarili sa loob ng paglalarawan.

Nagbago ang pandiwa para sa pagtulog. Ang mga patay sa 4:13–15 ay natutulog sa koimaomai; dito, katheudo, karaniwang tulog, na ngayo'y nangangahulugang pag-aantok sa moral. Ang “gaya ng mga iba” ay hoi loipoi, ang natitira, ang kaparehong pariralang ginamit sa 4:13 para sa mga walang pag-asa.

Payak na katotohanan ng sinaunang buhay, sinabi nang walang palamuti: kapuwa sa gabi nabibilang ang pagtulog at ang paglalasing. Ginamit ni Pedro ang kaparehong palagay sa Mga Gawa 2:15, kung saan hindi maaaring lasing ang mga lalaki dahil ikasiyam pa lamang ng umaga. Bahagyang magkaiba ang dalawang pandiwang Griego, ang isa para sa paglalasing at ang isa para sa pagiging lasing.

Hiniram ang kagayakan sa Isaias 59:17, kung saan ang Panginoon mismo ang nagsuot ng katuwiran bilang baluti at ng kaligtasan bilang turbante sa kaniyang ulo. Kinukuha ni Pablo ang sariling kagamitan ng Dios at iniaabot sa iglesia. Kawal na nagbabantay sa gabi ang larawan: gising, nagpipigil at nakabihis na.

Ang “itinalaga” ay etheto, mula sa pandiwa ng 3:3, kung saan itinalaga sila sa mga kapighatian. Itinatalaga ng Dios ang kaniyang bayan sa kapighatian ngunit hindi sa galit. Ang “pagtatamo” ay peripoiesis, pag-angkin sa isang bagay, at ipinaaalala ng “galit” ang 1:10, si Jesus na nagligtas sa atin mula sa galit na darating.

Ito lamang ang lugar sa sulat na sinasabing ang kamatayan ni Cristo ay “dahil sa atin”, hyper hemon. Ang mga pandiwa para sa “gising o tulog” ay mula sa talatang 6, hindi ang pandiwang ginamit para sa mga patay sa ikaapat na kabanata. Sinasagot ng “kasama niya” ang 4:17, kung saan sasa Panginoon tayo magpakailan man.

Ang unang pandiwa ay ang nagsara sa ikaapat na kabanata, ang pag-aliwan sa mga salitang ito (4:18), kaya nagtatapos ang dalawang hati ng aral tungkol sa pagparito ng Panginoon sa kaparehong tagubilin. Ang “mangagpatibayan” ay oikodomeo, magtayo ng bahay, ang larawan ng pagtatayo sa isa't isa.

Kilalanin at igalang ang diwa ng “kilalanin”. Ang “nangamumuno sa inyo” ay proistamenoi, tumayo sa harap, na maaaring mangahulugang mamuno o mangalaga; ginamit ito ng 1 Timoteo 3:4 para sa lalaking namamahala sa sariling sambahayan. Walang pamagat na ibinigay, matanda man o obispo; pinangangalanan ng sulat ang ginagawa ng mga taong ito, hindi ang tawag sa kanila.

Tatluhang tambalan ang “lubos”, hyperekperissou, halos lampas sa labis na kasaganaan, ang salitang ginamit ni Pablo sa sarili niyang buong-ningas na pananalangin sa 3:10. Ang ilang manuskrito ay may magkaroon kayo ng kapayapaan sa kanila sa halip na “kayo-kayo”, na tuwirang ituturo ang utos sa alitan sa mga pinunong kababanggit lamang.

Kawal na wala sa hanay ang ataktos sa likod ng “mga manggugulo”; sa mga papirong Griego, inilalarawan din nito ang aprentis na lumiliban sa trabaho. Bagay ito sa mga tamad na kaanib na inutusan sa 4:11 na magpagal ng sariling kamay, na muling papangalanan ng 2 Mga Taga-Tesalonica 3:6–11. Ang “alalayan” ay antechomai, kumapit, hawakan nang mahigpit ang isang tao.

Lumilitaw rin ang pagbabawal na gumanti ng masama sa masama sa Mga Taga-Roma 12:17 at 1 Pedro 3:9, na nagpapahiwatig ng kasabihang pinanghahawakan ng mga iglesia, na bumabalik sa turo ni Jesus sa Mateo 5:39. Ang “sundin” ay dioko, ang pandiwa sa pagtugis o pag-uusig: dapat habulin ang mabuti nang kasingsigasig ng paghabol sa kaaway.

Dalawang salita sa Griego, pantote chairete, labing-apat na titik, na madalas ibilang na pinakamaikling talata sa Griegong Bagong Tipan. Lumitaw na ang kagalakan sa ilalim ng panggigipit sa sulat na ito, ang salitang tinanggap sa malaking kapighatian na may katuwaan sa Espiritu Santo (1:6).

Ang “walang patid” ay adialeiptos, ang pang-abay na ginamit ni Pablo para sa sarili niyang pag-aalaala sa 1:3 at pagpapasalamat sa 2:13. Hinihiling niya sa iglesia na gawin ang sinabi niyang ginagawa niya para sa kanila. Ang diwa ay matiyaga at paulit-ulit na panalangin, gaya ng taong patuloy na bumabalik sa isang bagay, hindi iisang walang-patlang na pagbigkas.

Ang “magpasalamat” ay eucharisteo, ang pandiwang nagbigay nang malaon ng pangalan sa Eukaristiya, at ang unang pandiwa ng sulat, ang pasasalamat sa Dios dahil sa kanilang lahat (1:2). Ang ginawa ni Pablo sa simula ay nagiging utos sa wakas. Ang “tungkol sa inyo” ay eis humas, nakatuon sa inyo, nakatutok sa mga taong ito.

Maaaring mangahulugan ang pangkasalukuyang utos na may pagtanggi sa Griego na tigilan na ito, kaya may naghihinuhang pinapatay na ang ningas ng Espiritu sa Tesalonica. Nagbababala ang maraming dalubhasa sa balarila laban sa labis na pagdiin dito, kaya nananatili itong hinuha. Ginagamit ang pandiwang sbennumi sa mga ilawan at apoy, gaya ng sa Mateo 25:8, kung saan namamatay ang mga ilawan.

Ituring na walang halaga: iyan ang exoutheneo sa likod ng “hamakin”, ang pandiwang ginamit ng Lucas 18:9 para sa Fariseong humahamak sa iba. Ang “mga panghuhula” ay ang mga pahayag mismo, hindi ang katungkulan. Isang iminumungkahing dahilan ng paghamak ay ang uri ng pag-aangking binanggit sa 2 Mga Taga-Tesalonica 2:2, isang mensahe sa espiritu na dumating na ang araw; makatwirang hula iyon, hindi pahayag ng teksto.

Ang “Subukin” ay dokimazo, ang salita sa pagsubok sa metal o sa barya kung tunay. Sinisipi ng ilang ama ng iglesia, kabilang si Clemente ng Alejandria, ang isang kasabihang iniuugnay nila kay Jesus, maging mahuhusay na tagapagpalit ng salapi, at ikinakabit ito sa talatang ito. Ang “mabuti” ay kalon, ang matibay at tunay, ang baryang tumutunog nang totoo.

Lumayo ang apechomai sa likod ng “Layuan”, ang pandiwa ng 4:3 sa pag-ilag sa pakikiapid, kaya nagbubukas at nagsasara sa iisang salita ang moral na aral ng sulat. Magkaharap ang dalawang hati ng talatang 21 at 22: kumapit sa mabuti, lumayo sa bawat anyo ng masama.

Ang “Dios din” ay autos ho theos, ang Dios mismo, ang kaparehong mariing pambungad ng panalangin sa 3:11. Ang “lubos” ay holoteleis, na hindi na makikita saanman sa Bagong Tipan, ganap hanggang kaibuturan; ang “buo” ay holokleron, matibay sa bawat bahagi, ang salitang ginagamit sa hayop na handog na walang kapintasan.

Nagtatapos ang Griego sa siyang gagawa rin, walang layon; ang “nito” sa nakalimbag dito ay idinagdag, at pinupunan ng mambabasa mula sa kadarasal na panalangin kung ano ang gagawin ng Dios. Pandiwaring pangkasalukuyan sa Griego ang “tumatawag”, kaya ang pagtawag ay hindi lamang nakaraang pangyayari kundi nagpapatuloy.

Tatlong salita sa Griego, at nagdaragdag ang ilang manuskrito ng ikaapat, din: idalangin din ninyo kami, gaya ng pagdalangin namin para sa inyo. Inulit ni Pablo ang kahilingan nang mas mahaba sa 2 Mga Taga-Tesalonica 3:1, hinihiling na malayang tumakbo ang salita.

Ang ganitong pagbati rin ang nagsasara sa Mga Taga-Roma 16:16, 1 Mga Taga-Corinto 16:20 at 2 Mga Taga-Corinto 13:12; tinatawag ito ng 1 Pedro 5:14 na halik ng pagibig. Hindi sila mababati ni Pablo nang personal, kaya ang mga nakaririnig ng sulat ang magpapalitan ng halik para sa kaniya. Inilarawan ni Justino Martir, mga isang siglo pagkaraan, ang halik na ibinibigay pagkatapos ng mga panalangin sa pagsambang Kristiyano.

Ilagay sa ilalim ng sumpa, enorkizo, ang “Idinadaing ko”, malakas na salita para sa isang kahilingan. Nagbibigay-daan ang maramihang kami ng sulat sa sariling ako ni Pablo, gaya ng sa 2:18 at 3:5. Ang “basahin” ay basahin nang malakas; hindi marunong bumasa ang karamihan sa mga nakikinig, at maaaring ito ang pinakamaagang tagubiling basahin ang isang sulat na Kristiyano sa buong kapulungan.

Ang biyayang nagbukas ng sulat sa 1:1 ang nagsasara rito. May mga huling kopyang nagdaragdag ng tala pagkatapos ng talata na isinulat ang sulat sa Atenas, ngunit huling dagdag ang tala, at inilalagay ng Mga Gawa 18:5 ang pagbabalik ni Timoteo kay Pablo sa Corinto, kung saan itinatakda ng karamihan ang sulat.