Nagsimulang kilalanin ng Egipto ang pangalang binalewala nito

Ang "Tingnan mo" ay tuwirang sagot sa tanong ni Moises sa 6:30 kung paano siya pakikinggan ni Faraon. Itinuturing ng mga Egipcio ang kanilang hari bilang isang makapangyarihang banal na pinuno, ngunit ngayon si Moises, dating pastol, ay tatayo sa harap niya na parang dios. Ang Hebreong navi, "propeta," ay malinaw na ipinapaliwanag dito bilang isang taong nagsasalita para sa iba.

Muling inilalarawan dito ang pagkakasunod-sunod na unang ipinakita sa 4:15–16. Tatanggap si Moises ng utos mula sa Dios, magsasalita siya kay Aaron, at si Aaron naman ang magsasalita kay Faraon. Ang pandiwang Hebreo na shalach, na ginagamit sa pagpapahintulot na umalis ang Israel, ay literal ding nangangahulugang magsugo o magpaalis. Ang pagpapalaya sa kanila ay pagpapadala sa kanila palabas.

Ang pandiwang Hebreo rito para sa pagpapatigas ay qashah, na may diwang gawing matigas, mabagsik, o matigas ang ulo. Iba ito sa chazaq na ginamit sa 4:21. Ang "pararamihin" na mga tanda ay mula sa ravah, ang pandiwa ring ginamit sa kabanata 1 tungkol sa pagdami ng Israel. Sinikap ni Faraon na pigilan ang isang pagdami, ngunit haharapin niya ngayon ang pagdami ng mga tanda at kababalaghan.

Ang "aking mga hukbo" ay mula sa Hebreong tsava'ot, na nangangahulugang mga hukbo o organisadong pangkat at kaugnay ng titulong Panginoon ng mga hukbo. Tinatawag ng Dios ang Israel na Kaniyang hukbo kahit si Faraon ang may mga karwahe at sandata. Ang "mga dakilang kahatulan" ay mga gawa ng katarungan, mga hatol na isinasagawa, kaya ang mga salot ay inilalarawan bilang mga pasiya ng hukuman.

Hindi lamang Israel ang dapat makakilala kung sino ang Panginoon. Ang mga taga Egipto rin ay "malalaman" ito kapag iniunat ng Dios ang Kaniyang kamay at inilabas ang Israel. Ang iba't ibang anyo ng pahayag na ito ay mauulit sa 8:10, 8:22, 9:14 at 9:29, at muling sasabihin tungkol sa Egipto sa dagat sa 14:4 at 14:18.

Mariing inuulit ng Hebreo ang pagsunod nina Moises at Aaron: ginawa nila ang iniutos ng Panginoon, at gayon nga ang kanilang ginawa. Ang halos kaparehong pormula ay lilitaw sa pagtatapos ng paggawa ng tabernakulo sa 39:32 at 40:16. Sa ganitong paraan, ang malawak na bahagi ng Exodo ay napapaligiran ng mga pahayag tungkol sa eksaktong pagsunod sa utos ng Panginoon.

Walumpung taong gulang si Moises at walumpu't tatlo si Aaron nang humarap sila kay Faraon. Hinahati ng Mga Gawa 7 ang buhay ni Moises sa tatlong yugto na tig-apatnapung taon: sa Egipto, sa Midian, at sa ilang. Ayon sa Deuteronomio 34:7, siya ay namatay sa edad na 120. Bagaman nakatatanda si Aaron, ang nakababatang si Moises ang nangunguna, isang huwarang madalas ding makita sa Genesis.

Payak ang pambungad na ito, ngunit naghahanda ito para sa isang bagong uri ng tanda. Ang mga tanda sa kabanata 4 ay ibinigay upang makumbinsi ang mga matatanda ng Israel. Ang tanda rito ay para mismo kay Faraon. Sa parehong Moises at Aaron ibinigay ang tagubilin sapagkat kapwa sila haharap sa hari at magiging bahagi ng ipinapakitang tanda.

Ang utos ni Faraon na magpakita sila ng "isang kababalaghan" ay hamon upang patunayan ang kanilang awtoridad. Ang salitang Hebreo na mofeth ay tumutukoy sa isang kababalaghan o tanda na maaaring magpatunay sa mensahe ng isang propeta. Bago pa man itanong ni Faraon ang hamon, sinabi na ng Panginoon kay Moises kung ano ang hihingin at kung paano ito sasagutin.

Ginawa nina Moises at Aaron sa harap ni Faraon ang eksaktong iniutos sa kanila. Ang "ahas" dito ay tannin, hindi ang nachash na ginamit sa 4:3. Ang tannin ay ginagamit para sa malalaking nilalang sa tubig sa Genesis 1:21 at para kay Faraon mismo sa larawan ng Ezekiel 29:3. Sa gayon, ang tanda ay may matinding kaugnayan sa kapangyarihang inaangkin ng hari.

Tatlong uri ng mga taong tinawag ni Faraon ang binanggit: mga marunong, mga manghuhula, at mga mahiko. Ang mekashefim ay mga gumagamit ng mga salamangka, samantalang ang chartummim ay salitang may pinagmulang Egipcio para sa mga saserdoteng tagasulat na bihasa sa mga ritwal na teksto. Ang lahatim ay tumutukoy sa mga lihim na sining. Sa 2 Timoteo 3:8, dalawa sa mga lalaking kaugnay ng tradisyong ito ay pinangalanang Jannes at Jambres.

Ang pandiwang bala, "nilamon," ay muling ginagamit sa Awit ni Moises sa 15:12 nang ilarawang nilamon ng lupa ang mga kaaway. Dito, ang mga tungkod ng mga Egipcio, na maaaring kumatawan sa kanilang awtoridad, ay nilamon ng tungkod ni Aaron. Ang maliit na larawang ito ay naghahanda sa mas malaking pagkatalo ng kapangyarihan ng Egipto sa dagat.

Ang pandiwang Hebreo rito ay hindi nagsasaad ng isang tahasang gumagawa ng pagpapatigas; ang diwa ay ang puso ni Faraon ay naging matatag o tumigas. Walang pinangalanang paksa na siyang gumawa nito sa mismong anyo ng pandiwa. Ang pahayag na "gaya ng sinalita ng Panginoon" ay tumutukoy pabalik sa babala sa talata 3 at sa naunang sinabi sa 4:21.

Ibang pandiwang Hebreo na naman ang ginagamit sa pagpapatigas ng puso: kaved, na may pangunahing diwang mabigat. Sa paniniwalang Egipcio tungkol sa paghuhukom sa patay, ang puso ay tinitimbang laban sa balahibo ng katotohanan, at ang mabigat na puso ay kaugnay ng pagkakasala. Pinagtatalunan kung sadyang tinutukoy ng Exodo ang larawang iyon, ngunit pamilyar sana ito sa mga Egipcio.

Pumupunta si Faraon sa tubig kinaumagahan, maaaring para sa isang gawaing panrelihiyon na kaugnay ng Nilo o maaaring upang maligo, gaya ng ginawa ng kaniyang anak na babae sa 2:5. Inutusan si Moises na hintayin siya sa tabi ng ilog. Ito rin ang ilog na minsang pinagtaguan sa sanggol na si Moises, kaya ang dating lugar ng kaniyang panganib ay naging lugar ng pagharap niya sa hari.

Ang "hanggang ngayo'y hindi mo dininig" ay literal na nagsasabing hanggang sa kasalukuyang sandali ay hindi pa nakinig si Faraon. May diwa itong babala na ang kaniyang pagtanggi ay nagpapatuloy. Muling ginagamit ang titulong "Dios ng mga Hebreo," gaya sa 5:3, sapagkat ito ay katawagang narinig na ni Faraon sa naunang paghaharap.

Nagbabago ang nagsasalita sa loob mismo ng pahayag. Sinasabi ng Panginoon, "Dito mo makikilala, na ako ang Panginoon," at pagkatapos ay tinutukoy ang tungkod na nasa kamay na aktuwal na hawak ni Moises. Si Moises ang may hawak ng tungkod, ngunit ang Panginoon ang nagsasalita bilang Siyang papalo sa tubig. Pinagdurugtong ng pananalita ang gawain ng lingkod at ng Dios na kaniyang pinaglilingkuran.

Ang pagkamatay ng mga isda at pagbaho ng ilog ay sisira sa pangunahing pinagkukunan ng tubig at kabuhayan ng Egipto. Ang Nilo ay iniuugnay sa diyos na si Hapi, na itinuturing na tagapagdala ng taunang pag-apaw at kasaganaan. Kaya ang pagkasira ng ilog ay sabay na dagok sa buhay ng lupain at sa relihiyosong kahalagahang ibinibigay ng mga Egipcio sa Nilo.

Saklaw ng utos ang iba't ibang anyo ng tubig sa Egipto: mga sangay ng Nilo sa delta, mga kanal, mga lawa o latian, mga imbakan at iba pang tipunan ng tubig. Ang pagbanggit sa mga sisidlang kahoy at bato ay maaaring tumukoy sa mga lalagyan ng tubig. Posible ring kabilang dito ang mga bagay na gawa sa kahoy at bato na ginagamit sa mga templong Egipcio.

Isinagawa nina Moises at Aaron ang iniutos ng Panginoon sa harap mismo ni Faraon at ng kaniyang mga lingkod. Itinaas ang tungkod at pinalo ang tubig sa ilog sa buong paningin ng korte. Sa talatang ito, ang tubig na nasa ilog ang tahasang sinasabing naging dugo. Sa susunod na talata, lalawak ang paglalarawan upang ipakitang ang epekto ay nasa buong lupain ng Egipto.

Isa-isang natupad ang mga detalye ng babalang ibinigay sa talata 18. Namatay ang mga isda, bumaho ang ilog, at hindi makainom ang mga Egipcio mula rito. Pagkatapos ay idinagdag na nagkadugo sa buong lupain ng Egipto. Inilalahad ng Exodo ang pangyayari sa ganitong ayos upang maitapat ang katuparan sa naunang babala, bahagi sa bahagi.

Nakagawa rin ng katulad na tanda ang mga mahiko sa pamamagitan ng kanilang mga enkanto, ngunit kailangan muna nilang makahanap ng tubig na mababago sa gitna ng malawak nang suliranin. Sa halip na alisin ang kapahamakan, dinagdagan lamang nila ang parehong epekto. Ang pahayag na "gaya ng sinalita ng Panginoon" ay nagsasara sa tagpong ito sa kaparehong paraan ng pagtatapos ng talata 13.

Ang hindi pagkabagbag ng puso ni Faraon ay nangangahulugang hindi niya binigyan ng pansin ang nangyari. Tumalikod lamang siya at umuwi sa kaniyang bahay, isang malinaw na larawan ng kawalang-pakialam. Ang diwa ng "hindi man lamang" ay nagpapahiwatig na hindi rin niya pinag-isipan nang seryoso ang naunang tanda, at ang gayong tugon ay mauulit pa.

Humukay ang mga karaniwang Egipcio sa paligid ng ilog upang makahanap ng maiinom na tubig. Ang tubig na sumisipsip sa buhangin malapit sa pampang ay maaaring masala habang dumaraan dito, kaya nagkaroon sila ng praktikal na paraan upang humanap ng malinis na tubig. Habang walang binabanggit na pagkilos ng korte, ang mga ordinaryong tao ang unang kailangang harapin ang hirap na dulot ng salot.

Pitong araw ang lumipas matapos salutin ng Panginoon ang ilog, kaya isang buong linggo ang saklaw ng yugtong ito bago ang susunod na babala. Mahalaga rin ang tuwirang pananalita ng Hebreo: ang Panginoon ang pumalo sa ilog. Matapos makagawa ng katulad na tanda ang mga mahiko, malinaw na ibinabalik ng talata sa Panginoon ang tunay na pinagmulan ng paghahatol.